ഇന്ദുലേഖ - ആറു് - പഞ്ചുമേനവന്റെ കുണ്ഠിതം

ആറു്

പഞ്ചുമേനവന്റെ കുണ്ഠിതം

മാധവന്‍ മദിരാശിക്കു പോയി ആറേഴുദിവസം കഴിഞ്ഞതിന്റെശേഷവും ഒരുദിവസം രാത്രി പഞ്ചുമേനവന്‍ തെക്കിനിയില്‍ അത്താഴം ഉണ്ണാന്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ കേശവന്‍നമ്പൂതിരി ഊണുകഴിഞ്ഞു വന്നു് അകത്തേക്കു പതിവുപോലെ പോകാന്‍ ഭാവിക്കുന്നതു കണ്ടു് തന്റെ സമീപം ഇരിക്കാന്‍ പഞ്ചുമേനവന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഒരു പലകമേല്‍ അദ്ദേഹം സമീപത്തില്‍ ഇരുന്നു.

പഞ്ചുമേനവന്‍: ആളെ ഇനിയും അയച്ചില്ലേ? എന്താണു മറുപടി ഒന്നും എനിയും എത്തീല്ലേ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അന്നുതന്നെ ആളെ അയച്ചു. നമ്പുതിരി അവിടെ ഇല്ലെന്നും നാലഞ്ചുദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടേ മനയ്ക്കല്‍ എത്തുകയുള്ളു എന്നും ആണു് അയച്ച ആള്‍ മടങ്ങിവന്നു പറഞ്ഞതു്. ഇന്നു പുലര്‍ച്ചെ ഞാന്‍ രണ്ടാമതും എഴുതീട്ടുണ്ടു്. മനയ്ക്കല്‍ എത്തീട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം നാളെത്തന്നെ ഇവിടെ എത്തുമെന്നു തോന്നുന്നു.

ഉടനെ പഞ്ചുമേനവന്‍ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയെ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ അച്ഛന്റെ സമീപത്തു വന്നുനിന്നു.

പഞ്ചുമേനവന്‍: ലക്ഷ്മിക്കുട്ടീ! നീ ഇന്ദുലേഖയോടു് ഈ വിവരം പറഞ്ഞുവോ ?

പാറുക്കുട്ടിഅമ്മ: ഏതു വിവരം ?

പഞ്ചുമേനവന്‍: നോക്കൂ, പെണ്ണിന്റെ കുറുമ്പു് —നോക്കൂ. നീ ഈ വിവരം ഒന്നും അറിയില്ലേ? അസത്തെ, കളവു പറയുന്നുവോ? കഴുത്തു വെട്ടണം. ഈ മഹാപാപികളെ എല്ലാം ചവിട്ടി പുറത്താക്കണം.

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഇതെന്തു കഥയാണു് അച്ഛാ? എന്നോടു് ആരും ഒരു വിവരവും പറഞ്ഞില്ലെല്ലൊ. അച്ഛന്‍ എന്തിനു വെറുതെ എന്നെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നു.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി വിവരം ഒനും അറിയില്ല. കാര്യം സ്വകാര്യമായിരിക്കട്ടെ എന്നല്ലെ അന്നു് എന്നോടു് പറഞ്ഞതു്? അതുകൊണ്ടു് ഞാന്‍ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

പഞ്ചുമേനവന്‍: എന്നാല്‍ ശരിതന്നെ. തിരുമനസ്സിന്നു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഓടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിക്കും എന്നു ഞാന്‍ വിചാരിച്ചുപോയി . (ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയെ നോക്കീട്ടു് ) അതുകൊണ്ടാണു് എഡീ, നിന്നെ ദേഷ്യപ്പെട്ടതു് . ആട്ടെ, നിന്റെ മനസ്സു് എങ്ങിനെയാണു്, അറിയട്ടെ. മൂര്‍ക്കില്ലാത്ത നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെക്കൊണ്ടു ഞാനിന്ദുലേഖയ്ക്കു സംബന്ധം തുടങ്ങിപ്പാന്‍ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് അതു ബോദ്ധ്യമാവുമോ?

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഞാന്‍ എങ്ങിനെയാണു് ഇന്ദുലേഖയ്ക്ക് ബോദ്ധ്യമാവുമോ ഇല്ലയോ എന്നു് ഇപ്പോള്‍ പറയേണ്ടതു്?

പഞ്ചുമേനവന്‍: ഇതല്ലെ കുറുമ്പ്. തിരുമനസ്സിന്നു പെണ്ണിന്റെ ധിക്കാരം കാണുന്നില്ലേ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഇന്ദുലേഖയോടുതന്നെ ചോദിക്കരുതെ —അതല്ലെ നല്ലതു് ?

പഞ്ചുമേനവന്‍: തിരുമനസ്സിന്നു മഹാവിഡ്ഢിയാണു്. ഇന്ദുലേഖയോടു് ആരു ചോദിക്കുന്നു? പക്ഷേ, ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ചോദിച്ചാല്‍ അവള്‍ തീര്‍ച്ചയായി മറുപടി പറയുമായിരിക്കും . ലക്ഷ്മിക്കുട്ടീ! നീ ഈ മൂര്‍ക്കില്ലാത്ത നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ വര്‍ത്തമാനം കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ?

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഇല്ലാ.

പഞ്ചുമേനവന്‍: തിരുമനസ്സിന്നു പറഞ്ഞു് ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയെ മനസ്സിലാക്കണം .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അങ്ങിനെതന്നെ .

പഞ്ചുമേനവന്‍ ഊണുകഴിഞ്ഞു് എണീട്ടു കൈകഴുകുന്നു. അപ്പോള്‍ ഒരു വാലിയക്കാരന്‍ തെക്കിനിയുടെ വാതുക്കല്‍വന്നു് കേശവന്‍നമ്പൂതിരിക്കു് ഒരു എഴുത്തു കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. കേശവന്‍നമ്പൂതിരി വേഗം എഴുനീറ്റു് എഴുത്തുവാങ്ങി വെളക്കത്തു വന്നു വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കുന്ന മദ്ധ്യേ —

പഞ്ചുമേനവന്‍: ഇതു് ആ മറുവടിതന്നെയോ ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഓ–ഹോ; അതെ.

പഞ്ചുമേനവന്‍: എഴുത്തു് ഒന്നു വായിച്ചുകേള്‍ക്കട്ടെ പതുക്കെ വായിച്ചാല്‍ മതി.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി എഴുത്തു വായിക്കുന്നു.

“എഴുത്തു കിട്ടി —സന്തോഷമായി . ഞാന്‍ നാളെ കുളിപ്പാന്‍ തക്കവണ്ണം അവിടെ എത്തും. ചെറുശ്ശേരിയും കൂടെ ഉണ്ടാവും . നമ്പൂതിരി പറഞ്ഞതിനെക്കാള്‍ അധികമായി പോതായ്പ്രം പറഞ്ഞിട്ടും മറ്റും ഞാന്‍ കേട്ടറിഞ്ഞു. എനിക്കു കാണാന്‍ വളരെ ബദ്ധപ്പാടായിരിക്കുന്നു. ശേഷം മുഖതാവില്‍.”

പഞ്ചുമേനവന്‍: നന്നായി! ഇന്ദുലേഖ ഉറങ്ങാറായിട്ടില്ല. തിരുമനസ്സിന്നും കൂട എഴുന്നെള്ളണം. നുമ്മള്‍ക്കു് അവളുടെ അറയിലേക്കു പോവുക . ഇതിനെപ്പറ്റി അല്‍പം അവളോടുതന്നെ ഒന്നു പറഞ്ഞുനോക്കണം. എന്നാല്‍ അവളുടെ മനസറിയാമല്ലൊ.

പഞ്ചുമേനവനും നമ്പൂതിരിയും കൂടി ഇന്ദുലേഖയുടെ അകത്തു കടന്നപ്പോള്‍ ഇന്ദുലേഖാ ഒരു കോച്ചിന്മേല്‍ കിടന്നു ശാകുന്തളം നാടകം നോക്കുകയായിരുന്നു. ഉടനെ എഴുനീറ്റുനിന്നു. കേശവന്‍നമ്പൂതിരി ഒരു കസാലമേലും പഞ്ചുമേനോന്‍ കോച്ചിന്മേലും ഇരുന്നു് ഇന്ദുലേഖയെ പഞ്ചുമേനോന്‍ തന്റെ അടുക്കെ കോച്ചിന്മേല്‍ ഇരുത്തി കൈകൊണ്ടു പുറത്തു തലോടിക്കൊണ്ടു പറയുന്നു:

“പെണ്ണേ, നീ എന്താണു വായിക്കുന്നതു് ? ഇന്നാള്‍ പറഞ്ഞമാതിരിയുള്ള കള്ളക്കഥയോ?”

ഇന്ദുലേഖാ: അല്ലാ. ശാകുന്തളമാണു വലിയച്ഛാ. ഈ പുസ്തകത്തിലെ അച്ചു വളരെ ചീത്തയാണു്. വായിപ്പാന്‍ ബഹുപ്രയാസം.

പഞ്ചുമേനവന്‍: നല്ല ഒരു ബുക്കു വാങ്ങിക്കൊള്ളരുതേ ? എവിടെ കിട്ടും ബുക്കു് ? ഞാന്‍ പണം ഇപ്പോള്‍ തരാമല്ലൊ.

ഇന്ദുലേഖാ: ഇതില്‍ നല്ല അച്ചില്‍ അടിച്ചിട്ടുള്ള ബുക്ക് ഉണ്ടോ എന്നറിഞ്ഞില്ല. ഉണ്ടോ എന്നു് അന്വേഷിച്ചു് വലിയച്ഛനെ അറിയിക്കാം .

പഞ്ചുമേനവന്‍: വലിയ അച്ചായിട്ടു് എന്റെ മകള്‍ ഒന്നു് അച്ചടിപ്പിച്ചോളൂ .

ഇന്ദുലേഖാ: (ചിറിച്ചുംകൊണ്ടു് ) അതു പ്രയാസമല്ലേ വലിയച്ഛാ . വളരെ ചിലവുണ്ടാവും-പിന്നെ ഇതില്‍ വലിയ ടൈപ്പുതന്നെ ഉണ്ടോ എന്നു് അറിഞ്ഞില്ലാ.

പഞ്ചുമേനവന്‍: എന്തന്നു് ഉണ്ടോ എന്നറിഞ്ഞില്ലാ ?

ഇന്ദുലേഖാ: വലിയ അക്ഷരക്കരുക്കള്‍.

പഞ്ചുമേനവന്‍: എനിക്ക് ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞുകൂടെ കുട്ടീ. കരുക്കള്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ അതും വാങ്ങിക്കോ.

ഇന്ദുലേഖാ ചിറിച്ചു.

പഞ്ചുമേനവന്‍: ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളുംകൂടി നിന്നോടു് ഒരു കാര്യം പറവാനാണു മകളേ വന്നതു്. എന്നാല്‍ പണ്ടുപണ്ടേയുള്ള നടപ്പുപ്രകാരമാണെങ്കില്‍ ഇതു നീയിപ്പോള്‍ അറിയേണ്ട ഒരു കാര്യമില്ല. കാര്യം നടക്കുമ്പോഴേ അറിയാവൂ. ഇപ്പോള്‍ കലികാലം അല്ലേ? അതുകൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ക്കു ഭയം–അതാണു പറവാന്‍ വന്നതു്. (നമ്പൂതിരിയോടു്) തിരുമനസ്സുതന്നെ പറയൂ.

ഇന്ദുലേഖാ: പണ്ടുപണ്ടേയുള്ള നടപ്പുപ്രകാരംതന്നെ വലിയച്ഛന്‍ ചെയ്താല്‍ മതി. എനിക്കു കലി ഒട്ടും ബാധിച്ചിട്ടില്ലാ. കാര്യം നടക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം എനിക്കു് അറിഞ്ഞാല്‍ മതി.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: (പഞ്ചുമേനവനോടു് ) ശരി ശരി — നല്ല ഉത്തരം. മതി. മതി. എനി നോക്കു കിടക്കാന്‍ പോവുക.

പഞ്ചുമേനവന്‍: കാര്യം നടക്കുന്ന സമയം വല്ല വിഷമം വന്നാലൊ –അതു തീര്‍ത്തുവെക്കണ്ടെ?

ഇന്ദുലേഖാ: നടക്കുന്ന സമയം വരാന്‍പോകുന്ന വിഷമം ഇപ്പോള്‍ എങ്ങിനെ അറിയാന്‍ കഴിയും? എങ്ങിനെ തീര്‍ക്കും?

പഞ്ചുമേനവന്‍: അതാ–കണ്ടുവോ ഇങ്കിരീസ്സു പുറപ്പെടുന്നു!

ഇന്ദുലേഖാ: എവിടെയാണു ഇങ്കിരീസ്സു പുറപ്പെടുന്നതു്?– ഞാന്‍ മലയാളത്തിലല്ലേ പറഞ്ഞതു വലിയച്ഛാ?

പഞ്ചുമേനവന്‍: അതേ മകളേ, നിന്റെ സാമര്‍ത്ഥ്യം ഞാന്‍ അറിയില്ലെ.

ഇന്ദുലേഖാ: ഇതില്‍ എന്തു സാമര്‍ത്ഥ്യമാണു് ഈശ്വരാ ! വലിയച്ഛന്‍ പറഞ്ഞതു് എനിക്കു മനസ്സിലാവുന്നില്ല.

പഞ്ചുമേനവന്‍: (നമ്പൂതിരിയോടു് ) ഇവളോടു തര്‍ക്കിച്ചാല്‍ നുമ്മള്‍ക്കു് ഇന്നു് ഒറങ്ങാന്‍ കഴികയില്ല. തിരുമനസ്സുകൊണ്ടു് നോം വന്ന കാര്യം പറയൂ . വെളിവായിപ്പറയൂ .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഇന്ദുലേഖയ്ക്ക് ഒക്കെ മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടു്.

പഞ്ചുമേനവന്‍: അതു ശരിയായിരിക്കാം. എന്നാല്‍ ഇന്ദുലേഖയുടെ മനസ്സു നുമ്മള്‍ക്ക് അറിയണ്ടെ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അതു കാര്യം നടക്കുമ്പോള്‍ അറിഞ്ഞാല്‍മതി—എന്നല്ലെ ഇന്ദുലേഖതന്നെ പറഞ്ഞതു്.

പഞ്ചുമേനവന്‍: തിരുമനസ്സിന്നു എന്താണു വിഡ്ഢിത്വം പറയുന്നതു് ? ചോദിക്കൂ ചോദിക്കൂ.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് ഒരു സംബധം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇന്ദുലേഖാ: ആരു നിശ്ചയിച്ചു .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഇന്ദുലേഖയുടെ വലിയച്ഛന്‍ തന്നെയാണു നിശ്ചയിച്ചതു് ?

ഇന്ദുലേഖാ: ശരി–നിശ്ചയിച്ചോട്ടെ .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അതു് ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു സമ്മതമല്ലേ?

ഇന്ദുലേഖാ: നിശ്ചയിച്ച കാര്യത്തിനു സമ്മതം വേണമോ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു സമ്മതമുണ്ടോ എന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കറിയണം.

ഇന്ദുലേഖാ: എന്നാല്‍ അതു് അറിഞ്ഞിട്ടല്ലേ നിശ്ചയിക്കേണ്ടതു്?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഇന്ദുലേഖയെ അറിയിച്ചിട്ടു് നിശ്ചയിക്കേണ്ട കാര്യമല്ല ഇതു്.

ഇന്ദുലേഖാ: ഇതു മഹാ വിഷമംതന്നെ–പിന്നെ എന്തിനാണു് എന്നോടു് ഇപ്പോള്‍ ചോദിക്കുന്നതു്? അറിഞ്ഞിട്ടു നിശ്ചയിക്കേണ്ട കാര്യമല്ലാ, നടക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം അറിയേണ്ട കാര്യമാണ്—നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു; പിന്നെ എന്തു സമ്മതം ചോദിക്കലാണു് ?

ഈ വാക്കു കേട്ടപ്പോള്‍ പഞ്ചുമേനവനു കുറെ ദേഷ്യംവന്നു എങ്കിലും ഇന്ദുലേഖയുടെ വിളങ്ങുന്ന ചന്ദ്രബിംബംപോലെയുള്ള മുഖത്തുനിന്നു പ്രത്യക്ഷമായി കാണപ്പെട്ട ധൈര്യം കണ്ടപ്പോള്‍ ശാന്തതവന്നു. കുറെനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ പറയുന്നു:

പഞ്ചുമേനവന്‍: സകലം വിഷമംതന്നെ. നാളെ ഇവളോടു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ചോദിക്കട്ടെ. നമുക്കു കിടക്കാന്‍ പോവുക.

എന്നു പറഞ്ഞു നമ്പുതിരിയും പഞ്ചുമേനവനും താഴത്തേക്കുതന്നെ ഇറങ്ങിപ്പോന്നു. പഞ്ചുമേനവന്റെ മുറിയില്‍ പോയി അദ്ദേഹം തന്റെ ഭാര്യയോടു് ഇന്ദുലേഖയുടെ ശാഠ്യത്തെക്കുറിച്ചു വളരെ കുണ്ഠിതത്തോടെ പറഞ്ഞു.

കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: നല്ല തല്ലു രണ്ടു കൊടുത്താല്‍ ഈവക അധികപ്രസംഗം ഉണ്ടാവുന്നതല്ല. ഓമനവാക്കു പറഞ്ഞിട്ടാണു് ഈ ധിക്കാരം എല്ലാം കാണിക്കുന്നതു് . കുട്ടികളെ അധികം ലാളിക്കരുതു്.

പഞ്ചുമേനവന്‍: എനിക്കു് ഈ ലോകത്തില്‍ ഒരാളെയും പേടിയില്ല . എന്തോ ഇന്ദുലേഖയെ ബഹു ഭയം! അവള്‍ക്കു ദേഷ്യംവന്നാല്‍ എനിക്കു കണ്ടുനില്‍പാന്‍ നിവൃത്തിയില്ല . ഞാന്‍ എന്തു ചെയ്യട്ടെ!

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞും താന്‍ കോപത്താല്‍ ചെയ്തുപോയ ശപഥത്തെ ശപിച്ചും വ്യസനിച്ചുംകൊണ്ടു് ഈ വൃദ്ധന്‍ ഉറങ്ങി. കേശവന്‍നമ്പൂതിരിയും തന്റെ ഭാര്യയും തമ്മില്‍ ഈ സമയത്തുതന്നെ അവരുടെ അകത്തുവെച്ചു് ഉണ്ടായ ഒരു സംഭാഷണത്തെക്കുറിച്ചും ഇവിടെ അല്‍പം പ്രസംഗിച്ചിട്ടേ ഈ അദ്ധ്യായം അവസാനിപ്പിക്കുന്നുള്ളു .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി തന്റെ അകത്തു കടന്നപ്പോള്‍ ഭാര്യ കട്ടിലിന്മേല്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്നതു കണ്ടു താനും ഇരുന്നു കൈകൊണ്ടു പതുക്കെ ഭാര്യയുടെ ദേഹം തലോടിക്കൊണ്ടു വിളിച്ചു.

ഈ കേശവന്‍നമ്പൂതിരിയുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു് ഇതുവരെ ഈ പുസ്തകത്തില്‍ എങ്ങും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇയ്യാള്‍ വളരെ ദ്രവ്യസ്ഥന്‍ എന്നു പറഞ്ഞുകൂടാ. –എന്നാല്‍ സാമാന്യം ഒരു ധനികനാണു്; കൈയില്‍ സ്വന്തമായ അസാരം പണമുണ്ടായിരിക്കുന്നതു് ഒരു നൂല്‍ക്കമ്പിനി ഓഹരിയില്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്നു. ആള്‍ കാഴ്ചയില്‍ സുന്ദരന്‍ അല്ലെങ്കിലും ഒട്ടും വിരൂപിയല്ലാ. ഇയ്യാള്‍ ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു സംബന്ധം തുടങ്ങിപ്പാന്‍ ആലോചിച്ചുവെച്ച നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിന്റെ വലിയ ഒരു ഇഷ്ടനും ആശ്രിതനുമാണു്; വേളി കഴിച്ചിട്ടില്ലാ; ഇല്ലത്തുപോയി താമസിക്കുന്നതു വളരെ ചുരുക്കം. പൂവള്ളി സത്രശാലയ്ക്കു സമീപം ഒരു മഠത്തിലാണു ഭക്ഷണം. തനിക്കു സ്വന്തമായി ഒരു കുട്ടിപ്പട്ടരും രണ്ടു ഭൃത്യന്മാരും ഉണ്ടു്. ആള്‍ പരമശുദ്ധനാണു്. “മഹാനുഭാവോ വിഡ്ഢിശ്ചേല്‍ ശുദ്ധ ഇത്യഭിധീയതേ!” എന്ന പ്രമാണം വെടുപ്പായി ചേരുന്ന വിധമുള്ള ശുദ്ധനാണു്. എന്നാല്‍ വളരെ മര്യാദക്കാരനും സുശീലനുംകൂടി ആയിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയില്‍ അതിപ്രമമാണു്. തനിക്കു ഭാഗ്യവശാല്‍ കിട്ടിയ ഭാര്യയാണെന്നു് എല്ലായ്പോഴും ഓര്‍മ്മയുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണേഴി മൂര്‍ക്കില്ലാത്തമനയ്ക്കല്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെക്കൊണ്ടു് ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് ആലോചിച്ച സംബന്ധത്തെപ്പറ്റി ഒന്നു സംസാരിക്കേണമെന്നുവെച്ചാണു് രാത്രി ഉറങ്ങിയിരുന്ന ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയെ ഇയാള്‍ വിളിച്ചതു് .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ലക്ഷ്മീ! ലക്ഷ്മീ എന്താണു് ഉറങ്ങിയോ? നേരം ഒന്‍പതു് അടിച്ചില്ലാ എനിയും.

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അമ്മ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു് എഴുനീറ്റിരുന്നു.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: എന്താണു് ഇന്നു് ഇത്ര അധികം ഉറക്കു്?

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അമ്മ: മുറുക്കിയോ? അതാ ആ മേശയിലെ വെള്ളിത്തട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ മുറുക്കാന്‍ ഉണ്ടാക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഓ-ഹോ . മുറുക്കിക്കളയാം.

എന്നു പറഞ്ഞു വെറ്റില മുറുക്കിക്കൊണ്ടു് പിന്നെയും കട്ടിലിന്മേല്‍ത്തന്നെ ഇരുന്നു .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഞങ്ങള്‍ ഇന്ദുലേഖയെ കാണാന്‍ പോയിരുന്ന വര്‍ത്തമാനം ഒന്നും കേള്‍ക്കണ്ടെ?

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഇന്ദുലേഖ എനിയും ഉറങ്ങീട്ടില്ലേ? ആ പെണ്ണു് ഈയ്യിടെ രാത്രി അധികനേരം വായിക്കുന്നു. ഉറക്കൊഴിയുന്നതുകൊണ്ടു ശരീരത്തിന്നു വല്ല സുഖക്കോടും വരുമോ എന്നറിഞ്ഞില്ലാ. മണ്ണെണ്ണവെളിച്ചംതന്നെ കണ്ണിനു നല്ലതല്ല പോല്‍!

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ആരാണു് ഈ വിഡ്ഢിത്തം പറഞ്ഞതു് ? കെസ്രാത്ത എണ്ണയെക്കുറിച്ചല്ലേ പറഞ്ഞതു്? അതു് അസ്സല്‍ എണ്ണയാണു് . നൂല്‍ക്കമ്പിനി ശാലകളില്‍ എല്ലാടവും ഈ കെസ്രാത്ത എണ്ണവിളക്കു് ഒരുദിവസം വെച്ചതു ഞാന്‍കണ്ടു . അവിടെ എത്ര ആളുകളും തിരക്കുമാണെന്നു പറയാന്‍പാടില്ല. എനിക്കു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയെ അവിടെ ഒന്നുകൊണ്ടുപോയി ആ വിശേഷങ്ങളെല്ലാം കാണിക്കണമെന്നു വളരെ താല്‍പര്യമുണ്ടായിരുന്നു .

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: എന്തെല്ലാമാണു് വിശേഷങ്ങള്‍?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ശിവ!–ശിവ നാരായണ!–നാരായണ ! ഞാന്‍ എന്താണു പറയേണ്ടതു്? ഈ വെള്ളക്കാരുടെ കൗശലം അത്യത്ഭുതംതന്നെ. ലക്ഷ്മീ! നീ അതു കണ്ടാല്‍ വിസ്മയപ്പെട്ടുപോവും. എന്തൊരത്ഭുതം! ഈ നൂല്‍ക്കമ്പിനി എന്നു് എത്ര ഘോഷമായി കേള്‍ക്കുന്നതു് എല്ലാം ഒരു ഇരിമ്പുചക്രമാണു്. ആ ചക്രം ഈ നൂല്‍ ഒക്കെയും ഉണ്ടാക്കുന്നു. ആ ചക്രത്തെ തിരിക്കുന്നതു പൊകയാണു്. പൊക-പൊക-ശുദ്ധപൊക. എന്നാലോ പൊക നമ്മുടെ അടുക്കളയില്‍നിന്നൂണ്ടാവുന്നതുപോലെ കണ്ണിലും മറ്റും ലേശം ഉപദ്രവിക്കയില്ല. ആ കമ്പിനിക്കു് ഒരു വലിയ വാലു് മേലോട്ടു വെച്ചിരിക്കുന്നു–ഒരു കൊടിമരംപോലെ വലിയ ഒരു വാലു്. അതു പൊക പോവാനാണെന്നാണു പറയുന്നതു്. എന്നാല്‍ എനിക്കു സംശയമുണ്ടു്. അതിന്റെ ഉള്ളില്‍ എന്തോ ചില വിദ്യകള്‍ ഉണ്ടു്. അതു മിടുക്കന്മാരായ ഈ വെള്ളക്കാര്‍ പുറത്തു പറകയില്ല. അങ്ങിനെ വല്ലതും ഇല്ലാതെ ഈ ഇരിമ്പുകൊണ്ടുള്ള കമ്പിനിയും തൂശികളും പറഞ്ഞതുപോലെ കേള്‍ക്കുമോ? — എന്തോ ഒരു വിദ്യയുണ്ടു്.

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: എന്താണു് ആ വിദ്യ നിങ്ങളാരും മനസ്സിലാക്കാത്തതു് ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അതിനെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചാല്‍ ആ ഇഞ്ചിനീയെര്‍ സായ്‌വ് വെടിവെക്കും. ഓ —ഹോ! അതൊന്നും ചോദിച്ചുകൂടാ. എന്നാല്‍ അയാള്‍ ഞങ്ങളൊക്കെചെന്നാല്‍ ഈ യന്ത്രത്തിന്റെ അടുക്കെകൊണ്ടുപോയി ഓരോരോ കളവുകള്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞുതരും. അയാള്‍ പറയുന്നതു കുട്ടികള്‍ക്കു കൂടി ബോദ്ധ്യം വരികയില്ല . എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അതു ഭാവിക്കാറില്ല— എല്ലാം മനസ്സിലായി എന്നു നടിക്കും .

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: പുകയാണു യന്ത്രം തിരിക്കുന്നതു് എന്നു തിരുമനസ്സു് പറഞ്ഞതു് കുറെ വിഡ്ഢിത്തമാണെന്നു തോന്നുന്നു . ഇന്ദുലേഖ അഞ്ചാറുദിവസം മുമ്പെ എന്നോടു തീവണ്ടിയെക്കുറിച്ചു് ഓരോന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. അവള്‍ പറഞ്ഞതു് ഈവക യന്ത്രങ്ങളെല്ലാം ആവിയുടെ ശക്തികൊണ്ടു തിരിയുന്നതാണെന്നും പുകയ്ക്കു സ്വതെ ശക്തി ഒന്നും ഇല്ലെന്നും അതു് അഗ്നിയില്‍ സഹജമായിരിക്കുന്നതിനാല്‍ അഗ്നിയുള്ള ദിക്കില്‍ നുമ്മള്‍ കാണുന്നതുമാത്രമല്ലാതെ അതിനെക്കൊണ്ടു യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ലെന്നുംമറ്റുമാണു് .

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: തീവണ്ടിക്കു് അങ്ങിനെ ആയിരിക്കും. നൂല്‍ക്കമ്പിനി തിരിയുന്നതു പൊകകൊണ്ടാണു്. വേറെ ആ കൊടിമരത്തിന്റെ ഉള്ളില്‍ എന്തോ ഒരു വിദ്യയുംകൂടി ഉണ്ടായിരിക്കണം. എനിക്കു് ഒരു സംശയവുമില്ല . ഇന്ദുലേഖയോടു് മാധവനോ നുമ്മടെ ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിയോ പറഞ്ഞുകൊടുത്തതായിരിക്കണം. ഈ സാധുക്കുട്ടികളോടു വെള്ളക്കാര്‍ സൂക്ഷ്മം ഒരി ലും പറഞ്ഞുകൊടുക്കയില്ല. വല്ല ഭോഷ്കുകളും പറഞ്ഞു ധരിപ്പിക്കും. അതു സത്യമാണെന്നു് ഈ വിഡ്ഢികള്‍ ഉറപ്പിച്ചു പെണ്ണുങ്ങളോടും മറ്റും പറയും. സൂക്ഷ്മം അവര്‍ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞുകൊടുക്കയില്ല. അഥവാ സൂക്ഷ്മം അറിയണമെങ്കില്‍ അവരുടെ വേദത്തില്‍ ചേര്‍ന്ന് തൊപ്പി ഇടണം, എന്നാല്‍ പറയും .

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: അതു് എന്തോ–പുകയ്ക്കു് ഒരു ശക്തിയും ഇല്ലാ.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അങ്ങനെ പറയണ്ട. ധൂമം ശക്തിയുള്ളതാണു്. ഹോമധൂമത്തിന്നു ശക്തിയില്ലേ? എനിക്കു് ഒന്നുകൂടി സംശയമുണ്ടു്. ഇതു വല്ല മൂര്‍ത്തികളുടെയും പ്രസാദത്തിന്നുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു ഹോമമോ എന്നുകൂടി സംശയമുണ്ടു്. വല്ല വിഗ്രഹങ്ങളോ ചക്രങ്ങളോ ആ കൊടിമരത്തിന്റെ ഉള്ളില്‍ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കും–ആര്‍ക്കറിയാം? അതിന്നു് ഈ ഹോമം വളരെ പ്രിയമായിരിക്കാം; അതിന്റെ പ്രസാദത്തിനാല്‍ ആയിരിക്കാം ഈ കമ്പിനി തിരിയുന്നതു്. ആര്‍ക്കറിയാം–നാരായണമൂര്‍ത്തിക്കു മാത്രം അറിയാം.

ലക്ഷിമിക്കുട്ടിഅമ്മ: എന്നാല്‍ അതു നോക്കി അറിയരുതേ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: എന്തു കഥയാണു ലക്ഷ്മീ പറയുന്നതു്. ഈ വെള്ളക്കാര്‍ അതിനു് ഈ ജന്മം സമ്മതിക്കുമോ? എന്നാല്‍ അവരുടെ വലിപ്പം പോയില്ലേ? ഈ തീവണ്ടി, കമ്പിത്തപാല്‍ മുതലായ അനേകം വിദ്യകള്‍ അവര്‍ ഈ ദിക്കില്‍ കൊണ്ടുവന്നു കാണിക്കുന്നതിന്റെ സൂക്ഷ്മം ഒന്നും അവര്‍ ഈ ജന്മം നമ്മളെ അറിയിച്ചുതരുമോ? ഒരിക്കലും ചെയ്കയില്ല. ഇപ്പോള്‍ ഈ നൂല്‍ക്കമ്പിനി ഉണ്ടാക്കാന്‍ വെള്ളക്കാരെ ഒരു പയിസ്സപോലും ചിലവിട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ല–സകലം നാട്ടുകാരുടെ പണം. എന്നിട്ടു് എന്താണു ഫലം? ഒരു നാട്ടുകാരനു് എങ്കിലും ഈ വിദ്യ പറഞ്ഞുകൊടുത്തുവോ? അനവധി പണം വാങ്ങി നൂല്‍ക്കമ്പിനിപണി ബിലാത്തിയില്‍നിന്നുതന്നെ ചെയ്തു. എന്നിട്ടു് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു കമ്പിനി കൂട്ടി. കമ്പിനി കണ്ടാല്‍ ബഹു വലുപ്പമായി ഭംഗിയായിരിക്കും. ഇപ്പോള്‍ ഒരു വെള്ളക്കാരന്‍തന്നെ ധൂമംകൊണ്ടു കമ്പിനി തിരിപ്പിച്ചു നൂലുണ്ടാക്കുന്നു. കമ്പിനി തിരിയുന്ന തിരിച്ചില്‍ കണ്ടാല്‍ നോം അത്ഭുതപ്പെടും. നാട്ടുകാര്‍ നുമ്മള്‍ മഹാ വിഡ്ഢികളല്ലേ? അല്ലെങ്കില്‍ നൂല്‍ക്കമ്പിനി ഇവിടെ കോഴിക്കോട്ടുവെച്ചു പണിയെടുപ്പിക്കരുതായിരുന്നുവോ? അതിനു് എന്തു വിരോധമായിരുന്നു? നുമ്മളുടെ പണമല്ലേ? നുമ്മള്‍ പറഞ്ഞപോലെ ചെയ്യേണ്ടേ? പക്ഷേ, ഇതൊന്നും പറഞ്ഞാല്‍ വെള്ളക്കാരോടു പറ്റുകയില്ല. അവര്‍ ഒന്നരലക്ഷം ഉറുപ്പികയോ മറ്റോ വാങ്ങി നൂല്‍ക്കമ്പിനി സകലവും അവരുടെ രാജ്യത്തുവെച്ചുതന്നെ പണിയിച്ചു് ഇവിടെ കപ്പലില്‍ കൊണ്ടുവന്നു് എറക്കി. അവര്‍ എത്ര സമര്‍ത്ഥന്മാര്‍! നുമ്മള്‍ എത്ര വിഡ്ഢികള്‍!

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ആട്ടെ, ഇതില്‍ ലാഭമുണ്ടാവുമോ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: നിശ്ചയമായിട്ടു് ഉണ്ടാവും എന്നാണു് എല്ലാവരും പറയുന്നതു്. വളരെ ആളുകള്‍ ഉറുപ്പിക കൊടുത്തിട്ടുണ്ടു്. രണ്ടുനാലു കൊല്ലങ്ങള്‍കൊണ്ടറിയാം. ഈ ഇങ്കിരീസ്സുകാരുടെ വിദ്യകള്‍ എല്ലം നുമ്മള്‍ക്കു മനസ്സിലാക്കിത്തന്നിരുന്നുവെങ്കില്‍ നന്നായിരുന്നു .

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഇങ്കിരീസ്സുകാര്‍ നാട്ടുകാരെ പഠിപ്പിക്കുന്നതു കാണുന്നില്ലേ. അവര്‍ ഇനി എന്തു ചെയ്യണം?–നുമ്മള്‍ക്കു പഠിക്കാന്‍ ബുദ്ധിയില്ലായിരിക്കും.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അയ്യോ, എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ഇങ്ങിനെയാണു ധരിച്ചതു്? ഇവര്‍ ഇസ്കോളില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതു് ഈവക വിദ്യകള്‍ ഒന്നുമല്ല. എന്നാല്‍ നന്നായിരുന്നുവല്ലൊ. ഇസ്കോളില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതു് എല്ലാം നുമ്മളൂടെ കുട്ടികളെ വഷളാക്കിത്തീര്‍ക്കാനാണു്. യാതൊരു സംശയവുമില്ല. ഒന്നാമതു ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോവുന്നതും ശുദ്ധം മാറിയാല്‍ കുളിക്കുന്നതും ഭസ്മം ചന്ദനംതൊടുന്നതും ഗുരുകാരണവന്മാരെ ഉള്ള ഭയവും ബ്രാഹ്മണഭക്തിയും ഇല്ലാതെയാക്കും. പിന്നെ വേണ്ടാത്ത തോന്ന്യാസമായ കഥകളും മറ്റും പഠിപ്പിക്കും. എന്നിട്ടു ചില പരീക്ഷകള്‍ അവരെക്കൊണ്ടു കൊടുപ്പിച്ചു് ചില അക്ഷരങ്ങള്‍ അവരുടെ പേരുകളോടു ചേര്‍ത്തു പറയുന്ന ഒരു ബഹുമാനം കൊടുക്കും. ഇതുകൊണ്ടു് എന്താണു ഫലം? മിന്നത്തപ്പാല്‍ എങ്ങിനെയാണു് ഉണ്ടാക്കിയതു്, തീവണ്ടി എങ്ങിനെ ഓടുന്നു എന്നു് ഇങ്കിരിയസ്സു പഠിച്ച ഒരു കുട്ടിയോടു ചോദിച്ചാല്‍ എന്നെപ്പോലെയും ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെയുംതന്നെ. ഒരു വസ്തു ശരിയായി പറവാന്‍ അവന്നു് അറിഞ്ഞുകൂടാ. ഒരു കുട്ടി ഇങ്കിരിയസ്സു പഠിക്കുമ്പോഴയ്ക്കു് അവന്റെ വീട്ടില്‍ ഉള്ളവരെയല്ലാം പുച്ഛമായി. ഇതിനു മാത്രം കൊള്ളാം ഇങ്കിരിയസ്സു പഠിപ്പു് .

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: അങ്ങിനെ ഒന്നുമല്ല. ഇന്നാള്‍ ഇന്ദുലേഖ തീവണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിന്റെ ക്രമത്തെക്കുറിച്ചു് എത്ര വെടിപ്പായി പറഞ്ഞു. എനിക്കു നല്ലവണ്ണം മനസ്സിലായി. ഈ കുട്ടികള്‍ക്കു് ഒക്കെ നൊമ്മെക്കാള്‍ വളരെ അധികം അറിവുണ്ടു് എന്നു് എനിക്കു തോന്നുന്നു–അങ്ങിനെ അറിവുള്ളതുകൊണ്ടാണു് പക്ഷേ, നൊമ്മെ അവര്‍ക്കു പുച്ഛം തോന്നുന്നതു്. ഇയ്യിടെ ഒരുദിവസം മാധവന്‍ കമ്പിത്തപ്പാലിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു. എനിക്കു ബഹുരസം തോന്നി.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ആട്ടെ, എന്നാല്‍ ഇന്ദുലേഖ ഒരു തീവണ്ടി ഓടിക്കട്ടെ ഞാന്‍ സമതിക്കാം. — എന്നാല്‍ ഞാന്‍ സമ്മതിക്കാം

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: അതെങ്ങിനെയാണു്? ഒന്നാമതു തീവണ്ടി വേണ്ടേ ? പിന്നെ അതു് ഓടിക്കുന്ന മാതിരി പഠിക്കണ്ടേ? തീവണ്ടി ദിവസംപ്രതി ഓടിക്കുന്നവര്‍ വെറും കൂലിക്കാരെപ്പോലെ പ്രവൃത്തിയെടുക്കുന്നവര്‍ മാത്രമാണു്. അവര്‍ ഇതിന്റെ തത്വം നുമ്മളൂടെ ഇംക്ലീഷുപഠിച്ച കുട്ടികള്‍ അറിയുമ്പോലെകൂടി അറികയില്ലാ.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അയ്യോ കഷ്ടം! ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി മഹാ സാധുവാണു്. ഈ വെള്ളക്കാരെ ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കരുതേ. ഇവര്‍ക്കു മന്ത്രങ്ങളും തന്ത്രങ്ങളും ഇല്ലെന്നു് ഇവര്‍ പുറത്തൊക്കെ പറയുന്നു. ഇന്നാള്‍ ഞാന്‍ കോഴിക്കോട്ടു പോയപ്പോള്‍ ഒരു രാജാവിന്റെ കൂടെ വണ്ടിയില്‍ കടപ്പുറത്തു സവാരിക്കു പോയി. കടപ്രത്തു സമീപം ഒരു ചെറിയ ബങ്കളാവു കണ്ടു. അതു് എന്താണെന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ സായ്‌വിമാരെ ശാക്തേയം കഴിക്കുന്ന സ്ഥലമാണെന്നു രാജാവു പറഞ്ഞു. തലവെട്ടിപ്പള്ളിയെന്നാണത്ര അതിന്റെ പേരു്. ആ പള്ളിയില്‍ ചെയ്യുന്ന ശാക്തേയത്തിന്റെ വിവരം ആരെങ്കിലും പുറത്തുപറഞ്ഞാല്‍ അവരെ തലവെട്ടിക്കളവാനാണത്രെ വെള്ളക്കാരന്റെ കല്‍പന. ഈ ശാക്തേയം അവര്‍ ചെയ്തു ദേവീപ്രസാദം വരുത്തി ഈ രാജ്യം മുഴുവന്‍ ജയിച്ചു. നുമ്മളുടെ രാജാക്കന്മാരെ വെറും ജീവശ്ശവങ്ങളാക്കി ഇട്ടു . എന്നിട്ടും നുമ്മളോടു് ഒക്കെ യാതൊരു മന്ത്രവും തന്ത്രവും ഇല്ലെന്നു വെറുതെ പറയുന്നു. ഇതു നല്ല മാതിരി അല്ലെ?

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഈ തലവെട്ടിപ്പള്ളിയില്‍ നാട്ടുകാരെ ചേര്‍ക്കാമൊ ?

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: അതു ഞാന്‍ അറിയില്ലാ. ചേര്‍ക്കാന്‍ സംഗതിയില്ലാ.

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: എനിക്കു ഉറക്കും ഉറക്കു വരുന്നു.

കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: എനിക്കും ഉറക്കം വരുന്നു.

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു നമ്പൂതിരിയും ഉറങ്ങുവാന്‍ ഭാവിച്ചു കിടന്നു. അപ്പോള്‍ മാത്രമാണു് ഇന്ദുലേഖയുമായി ഉണ്ടായ സംസാരത്തെക്കുറിച്ചും നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെക്കുറിച്ചും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയുമായി സംസാരിപ്പാന്‍വേണ്ടി വിളിച്ചുണര്‍ത്തീട്ടു് നൂല്‍ക്കമ്പിനിയുടേയും മറ്റും വര്‍ത്തമാനംകൊണ്ടു സമയം പോയല്ലൊ–ഇതു കുറെ വിഡ്ഢിത്തമായിപ്പോയി എന്നു് ഈ പരമശുദ്ധാത്മായ കേശവന്‍നമ്പൂതിരിക്കു തോന്നിയതു് .