ഇന്ദുലേഖ - രണ്ടാം അച്ചടിപ്പിന്റെ അവതാരിക

അവതാരിക

രണ്ടാം അച്ചടിപ്പിന്റെ അവതാരിക

1889 ഡിസംബര്‍ 9–ാം നു ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഒന്നാമത്തെ അവതാരിക എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഈ പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി രണ്ടാമതു് ഒരു അവതാരിക എഴുതേണ്ടിവരുമെന്നു് വിചാരിപ്പാന്‍ ഞാന്‍ അധികം സംഗതികളെ കണ്ടിരുന്നില്ല . അഥവാ എഴുതേണ്ടി വന്നാല്‍തന്നെ ഇത്രവേഗം വേണ്ടിവരുമെന്നു് സ്വപ്നേപി ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തിട്ടില്ല . 1890 ജനുവരി ആദ്യത്തില്‍ വില്‍പാന്‍ തുടങ്ങിയ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഒന്നാം അച്ചടിപ്പു് മുഴുവന്‍ പ്രതികളും മാര്‍ച്ചു് 30–ാം നു-യ്ക്കു മുമ്പു ചിലവായിപ്പോയതിനാലും , പുസ്തകത്തിന്നു പിന്നെയും അധികമായി ആവശ്യം ഉണ്ടെന്നു കാണുകയാലും ഇത്രവേഗം ബുക്കു് രണ്ടാമതു് അച്ചടിപ്പാനും ഈ അവതാരിക എഴുതുവാനും എടയായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു . ഇതുവരെ മലയാളഭാഷയില്‍ തീരെ ഇംക്ലീഷുനോവല്‍മാതിരിയുള്ള യാതൊരു പുസ്തകവും വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മലയാളികള്‍ ഇത്ര ക്ഷണേന എന്റെ ഈ പുസ്തകത്തെ വായിച്ചു രസിച്ചു് അതിനെക്കുറിച്ചു ശ്ലാഘിച്ചു എന്നു് അറിയുന്നതില്‍ ഞാന്‍ ചെയ്തപ്രയത്നത്തിന്റെ പ്രതിഫലം ആഗ്രഹിച്ചതിലധികം എനിക്കു സിദ്ധിച്ചു എന്നു നന്ദിപൂര്‍എം ഞാന്‍ ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ‘മദ്രാസ്‍മെയില്‍ ’ , ‘ഹിന്തു ’, ‘സ്റ്റാന്‍ഡാര്‍ഡു് ’ , ‘കേരളപത്രിക , ’ ‘കേരളസഞ്ചാരി ’ മുതലായ അനേക വര്‍ത്തമാന കടലാസ്സുകളില്‍ എന്റെ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചു വളരെ ശ്ലാഘിച്ചു് എഴുതിയതും മലയാളഭാഷ ഭംഗിയായി എഴുതുവാനും ഭംഗിയായി എഴുതിയാല്‍ അറിഞ്ഞു് സഹൃദയഹൃദയാഹ്ലാദത്തോടെ രസിപ്പാനും കഴിയുന്ന പലേ മഹാജനങ്ങളും സ്നേഹപൂര്‍എം പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി അഭിനന്ദിച്ചു് എനിക്കു് എഴുതിയ പലേ കത്തുകളും നോക്കുമ്പോഴും വിശേഷിച്ചു്, എന്നെക്കുറിച്ചു യാതൊരു അറിവും പരിചയവും ഇല്ലാത്ത ‘ദേശാഭിമാനി ’ മുതലായ രസികന്മാരായ ചില ലേഖകന്മാര്‍ ഓരോ വര്‍ത്തമാന കടലാസ്സുകളില്‍ എന്റെ പുസ്തകത്തെ പ്രശംസിച്ചതിനേയും പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി ചില ജനങ്ങള്‍ സംഗതികൂടാതെ ദുരാക്ഷേപം ചെയ്തതിനെ ബലമായി എതിര്‍ത്തു പുസ്തകത്തിന്റെ കീര്‍ത്തിയെ പരിപാലിപ്പാന്‍ ചെയ്ത ശ്രമങ്ങളേയും കാണുമ്പോഴും ഈ രാജ്യക്കാര്‍ എന്റെ ശ്രമത്തെപ്പറ്റി അഭിനന്ദിച്ചു സന്തോഷിപ്പാന്‍ പ്രയാസമായിവരുമോ എന്നു് ആദ്യത്തില്‍ ഞാന്‍ അല്‍പം ശങ്കിച്ചു് അതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്താവന ഒന്നാമത്തെ അവതാരികയില്‍ ചെയ്തതു കേവലം അബദ്ധമായിപ്പോയി എന്നു ലജ്ജാസമ്മിശ്രമായു് അത്യന്തസന്തോഷത്തോടെ ഞാന്‍ ഇവിടെ സമ്മതിക്കുന്നു . ചില ജനങ്ങള്‍ എന്റെ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചു ചെയ്ത ആക്ഷേപങ്ങളേയും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു്, അതുകളുടെ ഗുണദോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചു് എന്റെ ബുദ്ധി എത്തൂന്നേടത്തോളം ആലോചിച്ചു സ്വീകാര്യയോഗ്യമെന്നു് എനിക്കു ബോദ്ധ്യമായ സംഗതികളെ നന്ദിയോടെ സ്വീകരിച്ചു്, ആവശ്യമുള്ള ചില ഭേദങ്ങളെ ഞാന്‍ രണ്ടാമത്തെ അച്ചടിപ്പില്‍ ചെയ്തിട്ടും ഉണ്ടു് . എന്നാല്‍ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ ഗുണദോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറവാന്‍ യോഗ്യതയുള്ളവരും ഇല്ലാത്തവരും ഈ പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി സ്തുത്യവും ആക്ഷേപങ്ങളും ചെയ്തുവരുന്നതു ലോകത്തില്‍ സാധാരണയാകുന്നു. ആക്ഷേപമോ സ്തുത്യമോ ചെയ്യുന്നവനു് പുസ്തകത്തിന്റെ ഗുണദോഷങ്ങള്‍ ഗ്രഹിപ്പാന്‍ ശക്തി ഉണ്ടോ എന്നു് ആയാളും ആയാളുടെ ആക്ഷേപത്തേയോ സ്തുത്യത്തേയോ കേള്‍ക്കുന്നവരും അത്ര സൂക്ഷ്മമായി ആലോചിക്കാറില്ല . ഇതു ഗ്രണ്മകര്‍ത്താ ന്മാര്‍ക്കു വ്യസനകരമായ ഒരു അവസ്ഥയാണെന്നുള്ളതിലേക്കു സംശയമില്ല . എന്റെ പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി ഈ വിധം അസംബഗ്നമായ ആക്ഷേപങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടു് . ഈ കഥയിലെ നായികാനായകന്മാരായ മാധവീമാധവന്മാര്‍ക്കു് അന്യോന്യം ഉണ്ടായ അനുരാഗവ്യാപാരങ്ങളെ കാണിക്കുന്നതായ രണ്ടാമദ്ധ്യായത്തിലെ ശൃംഗാരരസപ്രധാനഘട്ടങ്ങളില്‍ മന്മഥോന്മഥിതമനസ്സായ മാധവന്റെ ചില വിധുരപ്രലാപങ്ങളില്‍ മാധവന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കു ഗാംഭീര്യം പോരാതെ വന്നുപോയി എന്നും മാധവന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ടാല്‍ മാധവന്‍ ഘനബുദ്ധിയില്ലാത്ത ഒരു വിഡ്ഢിയാണെന്നു തോന്നിപ്പോവും എന്നും ചിലര്‍ ആക്ഷേപിച്ചതിനേയും, പിന്നെ വാചകങ്ങളില്‍ ചിലതിനു സമാസസംബന്ധം ഇല്ലാതെ വന്നു പോയിരിക്കുന്നതിനാല്‍ മനസ്സിലാവാന്‍ പ്രയാസമെന്നു് ഒരു വിദ്വാന്‍ ചെയ്ത ആക്ഷേപത്തേയും അതിനു ദൃഷ്ടാന്തമായി അദ്ദേഹം ഇന്ദുലേഖാ 1–ാം അച്ചടിപ്പു് 2–ാം അദ്ധ്യായം 9–ാം ഭാഗത്തു കാണുന്ന:– “സുന്ദരിമാരായിട്ടുള്ള നായികമാരെ വര്‍ണ്ണിക്കുന്നതിനുള്ള സാമര്‍ത്ഥ്യം ഒട്ടും എനിക്കു് ഇല്ലെന്നു് ഈ അദ്ധ്യായം എഴുതേണ്ടിവരുമെന്നു് ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ എനിക്കുണ്ടായ ഭയം എന്നെ നല്ലവണ്ണം മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു . ” എന്നുള്ള വാചകം എടുത്തുകാണിച്ച അവസ്ഥയേയും , ഇന്ദുലേഖയുടെ പ്രാണവല്ലഭനായ മാധവന്‍ അനുരാഗപാരവശ്യത്താല്‍ വലഞ്ഞിരിക്കുന്ന സമയം അസംബഗ്നമായി ഒരു വാക്കു പറഞ്ഞുപോയതിന്നു ഉത്തരമായി ഇന്ദുലേഖാ ആ പ്രമകലഹത്തില്‍ മാധവനെപ്പറ്റി ‘ശപ്പന്‍ ’ എന്നു ശകാരിച്ചതു വളരെ അപമര്യാദയായിപ്പോയി എന്നു രണ്ടുമൂന്നു രസികന്മാര്‍ ചെയ്ത ആക്ഷേപത്തേയും , ഇതു കൂടാടെ ‘ബാന്ധവിക്കുക ’ എന്ന ക്രിയാപദം , ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ നമ്പൂതിരിപ്പാടു വന്ന വിവരത്തെക്കുറിച്ചു് ഇന്ദുലേഖയോടു് അതിപരിഹാസത്തോടും പുര്‍രസത്തോടും പറഞ്ഞേടത്തും (ഇന്ദുലേഖാ 1–ാം അച്ചടിപ്പു് 175–ാം ഭാഗം ) ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂതിരി , നമ്പൂതിരിപ്പാടു് അതിചാപല്യത്തോടെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞതിനു മറുവടിയായിട്ടു പുച്ഛരസത്തില്‍ മറുവടി പറഞ്ഞേടത്തും (ഇന്ദുലേഖാ 1–ാം അച്ചടിപ്പു് 239–ാം ഭാഗം ) ഞാന്‍ ഉപയോഗിച്ചതു വെടിപ്പായിട്ടില്ലെന്നു് ആക്ഷേപിച്ചതിനേയും മറ്റും കേട്ടപ്പോള്‍ അലക്സാണ്ടര്‍ പോപ്പു് എന്ന ഇംഗ്ലീഷു് മഹാകവിയാല്‍ ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ട ഒരു ശ്ലോകത്തെ എനിക്കു് ഓര്‍മ്മ തോന്നിയതു താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു:

“In Poets as true genius is but rare
True taste as seldom is the Critics’ share,
Both must alike from Heaven derive their light
These born to judge as well as those to write.”

ഇതിന്റെ തര്‍ജ്ജമ: “കവികളില്‍ യഥാര്‍ത്ഥമായ കവിതാവാസന എത്ര ദുര്‍ല്ലഭമായി കാണുന്നുവോ അതുപ്രകാരംതന്നെ ഒരു കവിതയെക്കുറിച്ചു ഗുണദോഷം പറയുന്നതില്‍ അങ്ങനെ പറവാനുള്ള ബുദ്ധിശക്തിയും വിദഗ്ദ്ധതയും അത്യന്തദുര്‍ല്ലഭമായിട്ടുതന്നെ കാണപ്പെടുന്നു . കവനം ചെയ്വാനുള്ള വാസന കവിക്കും, ആ കവനത്തെ അറിഞ്ഞു രസിപ്പാനോ അപഹസിപ്പാനോ ഉള്ള ബുദ്ധിവിദഗ്ദ്ധതയും സാമര്‍ത്ഥ്യവും ഗുണദോഷം പറയുന്നവനും ഒരുപോലെ ദെവീകമായി ജനനാല്‍തന്നെ ഉണ്ടായിരിയ്ക്കേണ്ടതാണു് . ” ഈ അവതാരിക അവസാനിക്കുന്നതിനുമുമ്പു് എനിക്കു് ഒരു സംഗതികൂടി പ്രസ്താവിപ്പാനുണ്ട്.

ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഒന്നാമത്തെ പീഠികയില്‍ ‘ജൂണ്ണ 11–ാം നു-മുതല്‍ ഈ ബുക്കു ഞാന്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങി, ആഗസ്റ്റു് 17–ാം നു-അവസാനിപ്പിച്ചു ’ എന്നു ഞാന്‍ എഴുതിയതു ശരിയായി ഇരിക്കയില്ലെന്നു ചിലര്‍ പറഞ്ഞതായി ഞാന്‍ അറിയുന്നു . ഇതിനെക്കുറിച്ചു ഞാന്‍ മുമ്പു സമാധാനം പറയാനായി വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല . എന്നാല്‍ ഇയ്യിടെ എന്റെ ഒരു സ്നേഹിതനായ ബാരിസ്റ്റര്‍ മിസ്റ്റര്‍ ആല്‍ഫ്രണ്ടു് ജി . ഗോവര്‍സായ്‍വ് അവര്‍കള്‍ സന്തോഷപൂര്‍എം എന്റെ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചു് എനിയ്ക്കെഴുതിയിരുന്ന ഒരു കത്തില്‍ക്കൂടി പുസ്തകം ഇത്രവേഗം എഴുതിത്തീര്‍ന്നതു് ഏറ്റവും ആശ്ചര്യകരമായിരിക്കുന്നു എന്നു് എഴുതി ണ്ടതിനാല്‍ ഇതിനെപ്പറ്റി ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പ്രസ്തവിക്കുന്നതാണു് . ഈ പുസ്തകത്തിലെ കഥയെപ്പറ്റി ഞാന്‍ അലോചിച്ചു തുടങ്ങിയതു ജൂണ്‍മാസത്തിനു് എത്രയോ മുമ്പുതന്നെ ആയിരുന്നു . അതാതു സമയം വേണ്ടുന്ന നോട്സുകളും കുറിച്ചെടുത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു . 11–ാം തീയതി മുതല്‍ക്കാണു യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പുസ്തകമായി എഴുതുവാന്‍ തുടങ്ങിയതു് . കുറെ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ശേഷം അച്ചടിപ്പാനും തുടങ്ങി. പതിനെട്ടാമദ്ധ്യായം എഴുതുന്നതില്‍ ചില പുസ്തകങ്ങള്‍ വരുത്തേണ്ടതിന്നു താമസം നേരിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഈ പുസ്തകം ജൂലായി 10–നു-യ്ക്കു മുമ്പെ എഴുതിത്തീരുന്നതായിരുന്നു . എഴുതിത്തുടങ്ങിയതിന്റെയും അച്ചടിപ്പാന്‍ ഏല്‍പിച്ചതിന്റെയും, അതാതു സമയം അച്ചടിപ്പാന്‍ ഓരോ അദ്ധ്യായം എഴുതി അയച്ചുകൊടുത്തിട്ടുള്ളതിന്റെയും തീയതിയുടെ വിവരങ്ങള്‍ സ്പെക്ടെറ്റര്‍ ആപ്പീസില്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതും എന്റെ പക്കല്‍ ഉള്ളതും പരിശോധിച്ചാല്‍ ഈ സംഗതി അധികം സംശയിപ്പാന്‍ എടയുണ്ടാകുന്നതല്ല. ഇന്ദുലേഖാ ഈ രണ്ടാം അച്ചടിപ്പിന്റെ ഇംഗ്ലീഷു തര്‍ജ്ജമ മലയാജില്ല ആക്ടിംഗു് കലക്ടര്‍ മഹാരാജശ്രീ ഡബ്ലിയു. ഡ്യൂമര്‍ഗ്ഗ് സായ്‍വ് അവര്‍കള്‍ ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നു് എന്റെ വായനക്കാര്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കാം. തര്‍ജ്ജമ പകുതിയില്‍ അധികവും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . തര്‍ജ്ജമ കഴിഞ്ഞെടത്തോളം ഞാന്‍ വായിച്ചതില്‍ മലയാള വാചകങ്ങളിലുള്ള ധ്വന്യര്‍ത്ഥങ്ങള്‍കൂടി സൂക്ഷ്മമായി ഗ്രഹിച്ചു സരസമായും നിഷ്പ്രയാസമായും ഇംഗ്ലീഷുഭാഷയില്‍ അതിലളിതമായ വാചകങ്ങളില്‍ സ്ഫുരിപ്പിച്ചു് എഴുതുവാന്‍ ശക്തനായ ഈ സായ്വവര്‍കള്‍ എന്റെ പുസ്തകത്തെ തര്‍ജ്ജമചെയ്വാന്‍ എടയായതു പുസ്തകത്തിന്റെ ഒരു വിശേഷ ഭാഗ്യവും എനിക്കു പരമസന്തോഷത്തിനും തൃപ്തിക്കും ഒരു കാരണവും ആയിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്നു നന്ദിപൂര്‍വം ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കുന്നതില്‍ ഞാന്‍ ഒട്ടും സംശയിക്കുന്നില്ല . ഇന്ദുലേഖയുടെ രണ്ടാം അച്ചടിപ്പായ ഈ പുസ്തകം അച്ചടിപ്പാനുള്ള അവകാശത്തേയും കര്‍ത്തൃത്വത്തേയും ഞാന്‍ കോഴിക്കോടു് എഡ്യൂക്കേഷനല്‍ ആന്‍ഡു് ജനറല്‍ ബുക്ഡിപ്പോവിലേക്കുക്കകെമാറ്റം ചെയ്തതിനാല്‍ ഡിപ്പോ ഉടമസ്ഥന്മാരുടെ ചിലവിന്മേല്‍ ഈ പുസ്തകം അച്ചടിപ്പിച്ചതാണെന്നു് എന്റെ വായനക്കാര്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കാം . എന്നാല്‍ ഞാന്‍ ഇങ്ങിനെക്കകെമാറ്റംചെയ്തതു് ഒരു വലിയ ദ്രവ്യപ്രതിഫലത്തെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടല്ലാ ഡിപ്പോവിന്റെ ഉടമസ്ഥന്മാരും ഞാനുമായുള്ള സ്നേഹം നിമിത്തവും ഈ പ്രവൃത്തി അവര്‍ക്കു കൊടുത്താല്‍ അവര്‍ ശ്രദ്ധയോടെ വെടിപ്പായി നടത്തുമെന്നുള്ള വിശ്വാസത്തിന്മേലും ആഗ്രഹത്താലും ആകുന്നു . പുസ്തകം ഇത്ര ക്ഷണേന ഇത്ര വെടിപ്പായി അച്ചടിപ്പിച്ചു പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്താന്‍ ഒരുങ്ങിയതു കാണുന്നതില്‍ എന്റെ ആഗ്രഹം മുഴുവനും സഫലമായിരിക്കുന്നു . അന്യദേശക്കാരായ ഈ ഡിപ്പോ ഉടമസ്ഥന്മാര്‍ മലയാളഭാഷയുടെ അഭിവൃദ്ധിക്കും മലയാളികളുടെ ആവശ്യത്തിന്നുംവേണ്ടി ചെയ്ത ഈപ്രയത്നത്തെ യോഗ്യരായ മലയാളികള്‍ അറിഞ്ഞു സന്തോഷിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുന്നു .


പരപ്പനങ്ങാടി
1890 മേയു് 31–ാം തീയതി

ഒ . ചന്തുമേനോന്‍