ഇന്ദുലേഖ - മൂന്നു് - ഒരു കോപിഷ്ഠന്റെ ശപഥം

മൂന്നു്

ഒരു കോപിഷ്ഠന്റെ ശപഥം

ഒന്നാം അദ്ധ്യായത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ചതും കാരണവര്‍ പഞ്ചുമേനവനും മാധവനും തമ്മില്‍ ഉണ്ടായതും ആയ കലഹം പഞ്ചുമേനവനെ കോപാന്ധനാക്കിത്തീര്‍ത്തു. പഞ്ചുമേനോന്‍ ജാത്യാ പരമകോപിയാണു്. പഴയ സമ്പ്രദായക്കാരനാണെന്നു പറയേണ്ടതില്ലല്ലൊ. അദ്ദേഹം ചമ്പാഴിയോട്ടു പൂവള്ളി എന്ന ധനപുഷ്ടിയുള്ള തറവാട്ടിലെ കാരണവരാകുന്നു. ഇയ്യാളുടെ തറവാട്ടില്‍ മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു കാരണവന്മാര്‍ ദിവാന്‍ ഉദ്യോഗം ഭരിച്ചവരായിരുന്നു. ചമ്പാഴിയോട്ടു പൂവുള്ളിതറവാടു് അതിലും പുരാതനമായിട്ടുതന്നെ വളരെ കോപ്പുള്ള തറവാടായിരുന്നു. കാലക്രമേണ അതില്‍ ഉണ്ടായിവന്ന ഓരോ മഹാപുരുഷന്മാര്‍ ധനം വളരെ വളരെ ശേഖരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും വളരെ പ്രസിദ്ധമായുള്ളതും ആയ ഒരു ഭവനമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ എടയില്‍ കുറെ നാശങ്ങളും നേരിട്ടു സ്വത്തുക്കള്‍ക്കു കുറെ ക്ഷയവും വന്നു പോയിട്ടുണ്ടു്.

ഞാന്‍ പറയുന്ന ഈ കഥ നടന്നകാലത്തു് കൊല്ലത്തില്‍ ഈ തറവാട്ടിലേക്കു് ഇരുപത്തെണ്ണായിരം പറനെല്ലു വരുന്ന ജന്മവസ്തുതുക്കളും പതിനയ്യായിരം ഉറുപ്പികയോളം കൊല്ലത്തില്‍ പാട്ടം പിരിയുന്ന തോട്ടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു . അതില്‍ ചിലവുകള്‍ എല്ലാം കഴിച്ചു കൊല്ലം ഒരു അയ്യായിരത്തോളം ഉറുപ്പിക കെട്ടിവയ്ക്കാം. ചിലവുകള്‍ ലുബ്ധിച്ചിട്ടാണെന്നു പറഞ്ഞുകൂടാ. മുമ്പുള്ള കാരണവന്മാര്‍ വലിയ യോഗ്യരായിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍വെച്ച ചട്ടപ്രകാരം നല്ല ചിലവുണ്ടായിരുന്നു. നേമം രണ്ടുനേരവും ഇരുപ്പുകാരടക്കം സുഖമായി സാപ്പാടു കൊടുക്കുന്ന രണ്ടു ബ്രാഹ്മണസത്രങ്ങള്‍, പലെ അടിയന്തിരങ്ങളും നിയമിച്ചിട്ടുള്ളതായ ഒരു ഭഗവതിക്ഷേത്രം മുതലായതുകളിലുള്ള ചിലവും, നേമം തറവാട്ടില്‍ സാപ്പാടിന്നും ഉടുപുട , തേച്ചുകുളി, ഭൃത്യവര്‍ഗ്ഗങ്ങളുടെ ചിലവു് ഇതുകളും എല്ലാം മുമ്പു നിയമിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതു വളരെ ധാരാളമായിട്ടാണു്. അതുകൊണ്ടു ജാത്യാ ലുബ്ധനെങ്കിലും പഞ്ചുമേനോനു് ഈ വക ചിലവുകള്‍ കൂടാതെ കഴിപ്പാന്‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെ ഇരുന്നു . ഇതെല്ലാം കഴിച്ചു കിട്ടുന്ന നേട്ടമാണു് അയ്യായിരം അതില്‍ ഒരു കാശുപോലും ചിലവിടുന്നതു പഞ്ചുമേനോനു പരമസങ്കടമാണു്. എന്നാല്‍ തന്റെ മകളായ (ഇന്ദുലേഖയുടെ അമ്മ ) ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയ്ക്കും , അവളുടെ അമ്മയും തന്റെ ഭാര്യയുമായ കുഞ്ഞുക്കുട്ടിഅമ്മയ്ക്കുംകൂടി ഒരു മുപ്പത്തയ്യായിരം ഉറുപ്പികയുടെ സ്വത്തുകള്‍ ഇയാള്‍തന്നെ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടു്. ഇന്ദുലേഖയും അവളുടെ അമ്മയും തന്റെ ഭാര്യ കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മയും (മദിരാശിയിലല്ലാത്ത കാലത്തു് ) മകന്‍ ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനോനും പഞ്ചുമേനവനോടുകൂടി പൂവരങ്ങു് എന്നു പേരുള്ള രണ്ടുമൂന്നു വലിയ മാളികകളായ ഭവനത്തില്‍, കുളം , കുളിപ്പുര , ക്ഷേത്രം , സത്രശാല മുതലായതുകളുടെ സമീപം വേറെയാണു താമസം, പൂവള്ളി എന്ന വലിയ തറവാട്ടുവീടു് പൂവരങ്ങിന്‍നിന്നു് ഒരു ഇരുനൂറു മുന്നൂറുവാര ദൂരെയാണു് , എന്നാല്‍ ഈ രണ്ടു വീടുകള്‍ക്കും മതില്‍ ഒന്നുതന്നെയാണു്.

പഞ്ചുമേനവനു് ഈ കഥ തുടങ്ങുന്ന കാലത്തു് എഴുപതു വയസ്സു പ്രായമാണു് . ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു അമ്മാമന്‍ ദിവാന്‍ പണിയിലിരുന്ന കാലം ഇദ്ദേഹത്തിന്നു് ഒരു താസില്‍ദാരുടെ പണി ഉണ്ടായിരുന്നുപോല്‍. അതെല്ലാം വിട്ടിട്ടു് ഇപ്പോഴേക്കു മുപ്പതു കൊല്ലങ്ങളായി . ആള്‍ നന്ന വെളുത്തു മുണ്ടനായി കുറെ തടിച്ചിട്ടാണു് . ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സൌന്ദര്യവര്‍ണ്ണനയ്ക്ക്–തലയില്‍ കഷണ്ടി; വായില്‍ മീതെ വരിയില്‍ മൂന്നും ചുവട്ടിലെ വരിയില്‍ അഞ്ചും പല്ലുകള്‍ ഇല്ലാ; കണ്ണു ചോരക്കട്ട പോലെ; മുണ്ടിനുമീതെ കട്ടിയായ ഒരു പൊന്നിന്‍നൂലും കഴുത്തില്‍ ഒരു സ്വര്‍ണ്ണംകെട്ടിയ രുദ്രാക്ഷമാലയും തലയില്‍ ഒരു ചകലാസ്സു തൊപ്പിയും കൈയ്യില്‍ വെള്ളികെട്ടിയ വണ്ണമുള്ള ഒരു വടിയും ഉണ്ടായിരിക്കും എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയാവുന്നതാണു്, മുമ്പു് ഉദ്യോഗം ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിലും ഇംക്ലിഷുപരിജ്ഞാനം ലേശമില്ലാ. ഉള്ളില്‍ ശുദ്ധതയും ദയയും ഉണ്ടെങ്കിലും ജനനാല്‍ത്തന്നെ അതികോപിഷ്ഠനാണു്. എന്നാല്‍ ഈ കാലം വയസ്സായതിനാലും രോഗം നിമിത്തവും എല്ലായ്പ്പൊഴും ക്രോധരസം തന്നെയാണു് സ്ഥായി ആയ രസം. ഇന്ദുലേഖയോടു മാത്രം താന്‍ കോപിക്കാറില്ലാ. ഇതു പക്ഷേ, അവളുടെ ഗുണശക്തിയാലോ തന്റെ മൂത്തമകന്‍ മരിച്ചുപോയ കൊച്ചുകൃഷ്ണമേനോന്‍ പേഷ്കാരില്‍ ഉള്ള അതിവാത്സല്യത്താലോ ആയിരിക്കാം. താന്‍ കോപിഷ്ഠനാണെന്നുള്ള അറിവു തനിക്കുതന്നെ നല്ലവണ്ണം ഉണ്ടാകയാല്‍ വല്ലപ്പോഴും കോപം വന്നുപോയാലോ എന്നു ശങ്കിച്ചു് ഇന്ദുലേഖയുടെ മാളികയിലേക്കു താന്‍ അധികം പോവാറേ ഇല്ല. എന്നാല്‍ ഇദ്ദേഹം രണ്ടുമൂന്നു പ്രാവശ്യം ഇന്ദുലേഖയെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കാതെ ഒരു ദിവസവും കഴിയാറില്ല. ഇന്ദുലേഖ ഒഴികെ പൂവരങ്ങിലും പൂവള്ളിയിലും ഉള്ള യാതൊരു മനുഷ്യനും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ശകാരം കേള്‍ക്കാതെ ഒരു ദിവസമെങ്കിലും കഴിച്ചുകൂട്ടീട്ടുണ്ടോ എന്നു സംശയമാണു്. മാധവനുമായി ശണ്ഠ ഉണ്ടായതു തറവാട്ടു വീട്ടില്‍വെച്ചു രാവിലെ ആറുമണിക്കാണു്. അതു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ അവിടെനിന്നു് ഇറങ്ങി വലിയ കോപത്തോടെ താന്‍ പാര്‍ക്കുന്ന പൂവരങ്ങില്‍ വന്നു. പൂമുഖത്തു കയറിയപ്പോള്‍ മകള്‍ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയെയാണു് ഒന്നാമതു കണ്ടതു്.


പഞ്ചുമേനോന്‍: ആ കുരുത്തംകെട്ട ചണ്ഡാളന്‍—ആ മഹാപാപി—എന്നെ അവമാനിച്ചതു നീ അറിഞ്ഞില്ലേ?


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ആര്‍?


പഞ്ചുമേനോന്‍: മാധവന്‍.


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: എന്താണു്, മാധവനോ?


പഞ്ചുമേനോന്‍: അതെ, മാധവന്‍തന്നെ.


പിന്നെ മാധവന്‍പറഞ്ഞ വാക്കുകളെല്ലാം കുറെ അധികരിപ്പിച്ചു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയെ പറഞ്ഞു ധരിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴേക്കു കേശവന്‍നമ്പൂതിരിയും അകത്തുനിന്നു പുറത്തേക്കു വന്നു് ഇതെല്ലാം കേട്ടു.


പഞ്ചുമേനോന്‍: (കേശവന്‍നമ്പൂതിരിയോടു്) ഈ പാപിക്കു് ഇന്ദുലേഖയെ ഞാന്‍ എനി കൊടുക്കയില്ല. എന്താണു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ഒന്നും പറയാത്തതു്? ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഞാന്‍ എന്താണു പറയേണ്ടതു്!


പഞ്ചുമേനോന്‍: മാധവനോടുള്ള രസം വിടുന്നില്ലാ, അവന്റെ സൌന്ദര്യം കണ്ടിട്ടു്, അല്ലേ? എന്താണു നീ മിണ്ടാതെ നില്‍ക്കുന്നതു് ? അസത്തുക്കള്‍-അസത്തുക്കള്‍— സകലം അസത്തുക്കളാണു. അഴുത്തുവെട്ടണം.


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: മാധവനോടു് എനിക്കു് എന്താണു രസം? എനിക്കു് ഇതിലൊന്നും പറവാനില്ല.


പഞ്ചുമേനോന്‍: എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പറയാം . എന്റെ ശ്രീപോര്‍ക്കലി ഭഗവതിയാണെ ഞാന്‍ ഇന്ദുലേഖയെ മാധവനു കൊടുക്കയില്ലാ.


ഈ ശപഥം കഴിഞ്ഞ നിമിഷംതന്നെ ഈ വൃദ്ധനു വ്യസനവും തുടങ്ങി. ഇന്ദുലേഖയുടെ ധൈര്യവും മിടുക്കും ഉറപ്പും പഞ്ചുമേനോനു നല്ല നിശ്ചയമുണ്ടു്. മാധവനും ഇന്ദുലേഖയുമായുള്ള സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും ഇയ്യാള്‍ക്കു നല്ല അറിവുണ്ടു്. ‘ഇങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഈ ശപഥം എന്ത്രണ്ടു സാരമാകും? സാരമായില്ലെങ്കില്‍ തനിക്കു് എത്ര കുറവാണു് ’ എന്നും മറ്റും വിചാരിച്ചുംകൊണ്ടു പഞ്ചുമേനോന്‍ പൂമുഖത്തു പടിയില്‍തന്നെ ഒരു രണ്ടു നാഴികനേരം ഇരുന്നുപോയി. പിന്നെ ഒരു വിദ്യ തോന്നി. കേശവന്‍നമ്പൂതിരിയെ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. നമ്പൂതിരി വന്നു പടിയില്‍ ഇരുന്ന ഉടനെ പഞ്ചുമേനോന്‍ നമ്പൂതിരിക്കു് അടുത്തിരുന്നു സ്വകാര്യമായി പറയുന്നു.


പഞ്ചുമേനോന്‍: ഇന്നാള്‍ തിരുമനസ്സിനു മൂര്‍ക്കില്ലാത്ത നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ കഥ പറയുകയുണ്ടായി. അദ്ദേഹത്തിനു് ഇന്ദുലേഖയെക്കുറിച്ചു കേട്ടറിവുണ്ടെന്നും സംബന്ധമായാല്‍ കൊള്ളാമെന്നും മറ്റും പറഞ്ഞു എന്നു പറഞ്ഞില്ലേ? അദ്ദേഹം ആള്‍ കണ്ടാല്‍ സുന്ദരനോ?


കേശവന്‍ നമ്പൂതിരി: അതിസുന്ദരനാണു്, പത്തരമാറ്റുള്ള തങ്കത്തിന്റെ നിറമാണു്. ഇന്ദുലേഖയുടെ നിറത്തേക്കാള്‍ ഒരു മാറ്റുകൂടും. ഇങ്ങിനെ ഒരു പുരുഷനെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. പിന്നെ ധനപുഷ്ടിയോ പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.


പഞ്ചുമേനോന്‍: അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു പരിചയമായാല്‍ ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് ബോദ്ധ്യമാവുമോ?


കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: (പൂണൂല്‍ കൈകൊണ്ടു പിടിച്ചിട്ടു്) ഞാന്‍ സത്യം ചെയ്യാം— കാണുന്ന നിമിഷത്തില്‍ ബോദ്ധ്യമാവും. ശിവ! ശിവ! എന്തൊരു കഥയാണു്! അദ്ദേഹത്തിനെ കണ്ടാല്‍ അല്ലേ ഈ അവസ്ഥ അറിയാന്‍ പാടുള്ളു.


പഞ്ചുമേനോന്‍: അദ്ദേഹത്തിനെ ഒന്നു വരുത്താന്‍ കഴിയുമോ?


കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: വരുത്താം.


പഞ്ചുമേനോന്‍: അദ്ദേഹം വന്നാല്‍ ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു മാധവനിലുള്ള ഭ്രമം വിട്ടുപോകുമോ?


കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: (പിന്നെയും പൂണൂല്‍ പിടിച്ചിട്ടു്) ഈ ബ്രഹ്മണനാണെ വിട്ടുപോവും. എനിക്കു സംശയം ലേശമില്ല.


പഞ്ചുമേനോന്‍: സന്തോഷിച്ചു ചിറിച്ചു.


പഞ്ചുമേനോന്‍: എന്നാല്‍ ഒരു എഴുത്തയയ്ക്കുക. അദ്ദേഹം വരട്ടെ. വിഡ്ഢിത്തം ഒന്നും എഴുതരുതെ. ഇന്ദുലേഖയെ നല്ല നിശ്ചയമുണ്ടല്ലൊ. നുമ്മള്‍ പിന്നെ വഷളാവരുതെ. ഇവിടെ വന്നു രണ്ടുനാലുദിവസം താമസിക്കാന്‍തക്കവണ്ണം മാത്രം എഴുതിയാല്‍ മതി.


കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഇതു തോന്നിയതു ഭഗവല്‍കൃപ!—ഭഗവല്‍കൃപ! ഇന്ദുലേഖയുടെ അസാദ്ധ്യഭാഗ്യം! അവളുടെ തറവാട്ടിന്റെ സുകൃതം. ഇവിടുത്തെ ഭാഗ്യം. എന്റെ ഒരു നല്ല കാലം. ഇപ്പോള്‍തന്നെ എഴുതിക്കളയാം.


പഞ്ചുമേനോന്‍: എഴുത്തില്‍ വാചകം സൂക്ഷിക്കണേ. ഇന്ദുലേഖ ഇങ്കിരിയസ്സും മറ്റും പഠിച്ച അതിശാഠ്യക്കാരത്തിയാണെ. അവളോടു നോം ആരും പറഞ്ഞാല്‍ ഫലിക്കില്ല്യാ. നമ്പൂരിപ്പാട്ടിലെ സൌന്ദര്യംകൊണ്ടും സാമര്‍ത്ഥ്യംകൊണ്ടും പാട്ടില്‍ വരുത്തണം—അതാണു വേണ്ടതു്.


കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: നമ്പൂരി ഇവിടെ വന്നിട്ടു രണ്ടുനാഴിക ഇന്ദുലേഖയുമായി സംസാരിച്ചാല്‍ ഇന്ദുലേഖ നമ്പൂരിയുടെ ഭാര്യയായിട്ടില്ലെങ്കില്‍ അന്നു സൂര്യോദയം തെക്കുനിന്നു വടക്കോട്ടാണു്.


പഞ്ചുമേനോന്‍: ഇത്ര ഉറപ്പുണ്ടോ? ഇത്ര യോഗ്യനോ നമ്പൂതിരിപ്പാടു്?


കേശവന്‍നമ്പൂതിരി: ഹേ—അതൊന്നും എനിക്കു സംശയമില്ലാത്ത കാര്യമാണു്‌. ഞാന്‍ വേഗം എഴുതിക്കളയാം.


പഞ്ചുമേനോന്‍: എന്നാല്‍ അങ്ങിനെതന്നെ.