ഇന്ദുലേഖ - പതിനാലു് - നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ പരിണയം

പതിനാലു്

നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ പരിണയം

നമ്പൂതിരിപ്പാട്: പഞ്ചുവോടു് എനിക്കു് സ്വകാര്യമായി ഒരു കാര്യം പറവാനുണ്ടു്.


പഞ്ചുമേനവന്‍: എന്താണെന്നറിഞ്ഞില്ല. അരുളിച്ചെയ്യാമല്ലോ!


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: പഞ്ചു അതു് എനിക്കു സാധിപ്പിച്ചു തരണം.


പഞ്ചുമേനവന്‍: പാടുള്ളതാണെങ്കില്‍ സാധിപ്പിക്കുന്നതിന്നു് അടിയനു് എന്താണു വിരോധം?


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: പാടുള്ളതുതന്നെ.


പഞ്ചുമേനവന്‍: അരുളിച്ചെയ്തു കേട്ടാല്‍ നിശ്ചയിക്കാം.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: പഞ്ചുവിന്റെ മരുമകള്‍ കല്യാണിയോടുകൂടി എനിക്കു് ഇന്നു രാത്രി സംബന്ധം തുടങ്ങി നാളെ പുലരാന്‍ നാലഞ്ചുള്ളപ്പോള്‍ അവളെയുംകൊണ്ടു് ഇല്ലത്തേക്കു പോണം. ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് എന്നോടു് ലേശം ഭ്രമമില്ലാ. ഇന്ദുലേഖാ എന്റെ ഭാര്യയായി ഇരിക്കില്ലെന്നു് ഇന്നു തീര്‍ച്ചയായി പറഞ്ഞു. കല്യാണിക്കുട്ടിയെ ഞാന്‍ ഇന്നു രാവിലെ കണ്ടു. എനിക്കു ബോദ്ധ്യമായി. പഞ്ചു ഇതിനു സമ്മാതിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വലിയ വ്യസനത്തിലും അവമാനത്തിലും ആവും. സംബന്ധം ഇന്നു രാത്രിതന്നെ വേണം. അതിനു സംശയമില്ലാ.


പഞ്ചുമേനവന്‍ ഇതു കേട്ടപ്പോള്‍ വല്ലാതെ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. കുറെനേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ ഒന്നു ചിറിച്ചു. എന്നിട്ടു് ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു:


പഞ്ചുമേനവന്‍: ഇതു് ഇത്ര ബദ്ധപ്പെട്ടു നിശ്ചയിപ്പാന്‍ പ്രയാസമല്ലെ. അടിയന്‍ ആലോചിച്ചു പറയാം.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: വയ്യാ. അതൊന്നും വയ്യാ. പഞ്ചു എന്നെ അവമാനിക്കരുതു്. പഞ്ചു എന്നെ മാനമാക്കി അയയ്ക്കണം. എനി ഒട്ടും താമസിക്കരുതു്. ഞാന്‍ വളരെ അവമാനത്തിലായിരിക്കുന്നു. പഞ്ചു നിവൃത്തിച്ചുതരണം.


പഞ്ചുമേനവന്‍: അടിയന്‍ അനേ്വഷിച്ചു് അലോചിച്ചു് പറയാം.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: അനേ്വഷിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ല. പഞ്ചുസമ്മതിച്ചാല്‍ സകലം നടക്കും.


പഞ്ചുമേനവന്‍: അടിയന്‍ വേഗം ഇങ്ങുതന്നെ വിടകൊള്ളാം.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: എന്നാല്‍ ഇതു സ്വകാര്യമായിരിക്കട്ടെ. ഞാന്‍ പോയതിന്റെ ശേഷമേ ആളുകള്‍ ഇതിനെക്കുറിച്ചു പുറത്തു് അറിയാവൂ.


പഞ്ചുമേനവന്‍: സ്വകാര്യമായിട്ടുതന്നെ അടിയന്‍ വെച്ചിട്ടുള്ളു. പഞ്ചുമേനവന്‍ മാളികയില്‍നിന്നു പതുക്കെ താഴത്തിറങ്ങി. ഇതെന്തൊരു കഥാ! എന്താണു് ഇവിടെ ചെയ്യേണ്ടതു് എന്നു വിചാരിച്ചുംകൊണ്ടു തന്റെ അറയില്‍ പോയി ഇരുന്നു വിചാരിച്ചതു താഴെ കാണിക്കുന്നു.


‘ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു സംബന്ധം തുടങ്ങാന്‍ വരുത്തീട്ടു കല്യാണിക്കുട്ടിയെ സംബന്ധം കഴിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. ഇതു് ഒരു പരിഹാസമായി തീരുമോ? എന്താണു പരിഹാസമായി തീരാന്‍? പരിഹാസം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതു നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിനെപ്പറ്റിയേ ഉണ്ടാകയുള്ളു. ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് ഈ വങ്കന്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിനെ വേണ്ട എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ നമ്പൂതിരിപ്പാടു കല്യാണിക്കുട്ടിയെ സംബന്ധംചെയ്തു കൊണ്ടുപോയി. ഇതില്‍ ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് ഒരവമാനവും ഇല്ല, കല്യാണിക്കും ഒരു അവമാനമില്ല. വിഡ്ഢിയാണെങ്കിലും അദ്ദേഹം വലിയ ഒരാളല്ലെ. മഹാ ധനികന്‍! ഇന്ദുലേഖാ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ ജന്മം കല്യാണിക്കു് ഈ സംബന്ധം ഉണ്ടാകയില്ലാ. പിന്നെ ഈ തറവാട്ടിലേക്കുതന്നെ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ സംബന്ധം മാനമായിട്ടുള്ളതല്ലെ. അതുകൊണ്ടു് ഇതു സമ്മതിക്കുന്നതാണു നല്ലതു് എന്നു തോന്നുന്നു. ഏതായാലും അനുജന്‍ ശങ്കരനോടു് ഒന്നു് അനേ്വഷിക്കണം.’ എന്നിങ്ങനെ വിചാരിച്ചു് ഉറച്ചു ഭാര്യയെ വിളിച്ചു.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: എന്താണു്, ഞാന്‍ പറഞ്ഞതു ശരിയല്ലേ?


പഞ്ചുമേനവന്‍: (ചിറിച്ചുംകൊണ്ടു്) ശരിതന്നെ, ശരിതന്നെ. ശങ്കരനോടു് ഒന്നിത്രത്തോളം വരാന്‍ ഒരാളെ അയയ്ക്കൂ.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: അയയ്ക്കാം. സംബന്ധം ഇന്നു നടക്കുമോ?


പഞ്ചുമേനവന്‍: (ചിറിച്ചുംകൊണ്ടു്) ഇന്നുതന്നെ. അതിനു് എന്തു സംശയം?


വേഗം കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ ശങ്കരമേനവനെ വിളിക്കാന്‍ ആളെ അയച്ചു. കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ പഞ്ചുമേനവന്‍ ദ്വയാര്‍ത്ഥമായി പറഞ്ഞ വാക്കു്, ഇന്ദുലേഖയെ സംബന്ധിച്ചതാണെന്നു നേരെ ധരിച്ചു് ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് അന്നു രാത്രിയാണു സംബന്ധം എന്നു് അവിടെയുള്ള എല്ലാ വാലിയക്കാരോടും ദാസികളോടും കണ്ടവരെല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു. പിന്നെ വര്‍ത്തമാനം ക്ഷണേന എങ്ങും പ്രചുരമായി. ശങ്കരമേനവനെ അന്വേഷിച്ചു കാണായ്കകൊണ്ടു പഞ്ചുമേനവന്‍തന്നെ അയാളെ അന്വേഷിപ്പാന്‍ പൂവുള്ളിവീട്ടില്‍ പോയി. ആ സമയം ശങ്കരശാസ്ത്രി പഞ്ചുമേനവനെ കാണാന്‍വേണ്ടി പൂവരങ്ങിലേക്കു ചെന്നു. നാട്ടില്‍ പോവാന്‍ യാത്രചോദിപ്പാനാണു ചെന്നതു്. ശങ്കരശാസ്ത്രി നിത്യം രാമായണപാരായണത്തിന്നു പഞ്ചുമേനവനാല്‍ നിയമിക്കപ്പെട്ട ശാസ്ത്രികളാകുന്നു. ശങ്കരശാസ്ത്രി ഇന്ദുലേഖയുടെ സംബന്ധവര്‍ത്തമാനം കേട്ടതിനാല്‍ ഉണ്ടായ കഠിനവിഷാദം കൊണ്ടോ– അതല്ല, വല്ല കാര്യം ഉണ്ടായിട്ടോ എന്നറിഞ്ഞില്ല അന്നുതന്നെ നാട്ടിലേക്കു് ഒന്നു പോവണമെന്നു് ഉറച്ചു്, യാത്ര ചോദിക്കാനാണു് പൂവരങ്ങില്‍ ചെന്നതു്. ചെന്നപ്പോള്‍ പുറത്തു കണ്ടതു കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മയെയാണു്.


ശാസ്ത്രികള്‍: മൂപ്പരു് എവിടെ?


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: മൂപ്പരു് പൂവള്ളിയിലേക്കു് എറങ്ങി. ഇന്ദുലേഖയുടെ സംബന്ധം ഇന്നു രാത്രിക്കു നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രികള്‍ എന്താണു് ഒന്നും ഉത്സാഹിക്കാത്തതു്? ഇങ്ങട്ടു് ഇന്നു കണ്ടതേ ഇല്ല.


ശാസ്ത്രികള്‍: എനിക്കു ശരീരത്തിന്നു നല്ല സുഖമില്ല. ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍തന്നെ നാട്ടിലേക്കു പോവുന്നു. നിലാവസ്തമിക്കുമ്പോഴയ്ക്കു നുമ്മളുടെ ഊട്ടുപുരയില്‍ എത്തി കിടക്കാമെന്നു വിചാരിക്കുന്നു.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഇന്നു് ഇന്ദുലേഖയുടെ സംബന്ധദിവസം; പോവരുതു്.


ശാസ്ത്രികള്‍: അതു പറഞ്ഞാല്‍ നിവൃത്തി ഇല്ല. എനിക്കു് ഇപ്പോള്‍തന്നെ പോവണം. മൂപ്പരോടു നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മതി. ഞാന്‍ ഏഴെട്ടു ദിവസത്തിലകം മടങ്ങിവരും. ഇവിടെ ഞാന്‍ വരുന്നതുവരെ പാരായണത്തിന്നും മറ്റും അണ്ണാത്തരവാദ്ധ്യാരെ ശട്ടം ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്. ഞാന്‍ പോവുന്നു.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: എന്നാല്‍ അങ്ങിനെയാവട്ടെ. ഞാന്‍ പറഞ്ഞേക്കാം.


ശാസ്ത്രികള്‍ പൂവരങ്ങില്‍നിന്നു മടങ്ങി അമ്പലത്തില്‍ വന്നു്, പിറ്റേദിവസത്തെ വണ്ടികയറാന്‍ ഒരു വ്യവഹാരകാര്യമായി അടിയന്തിരമായി പോവുന്ന രണ്ടു നമ്പൂരിമാരോടുകൂടി രാത്രി ഏഴുമണി സമയം പുറപ്പെടുവാന്‍ നിശ്ചയിച്ചു. ചെമ്പാഴിയോട്ടുനിന്നു തീവണ്ടിസ്റേഷനിലേക്കു നല്ലവണ്ണം നാലരക്കാതം വഴിയുണ്ടു്. നല്ല ചന്ദ്രിക ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ പകുതിവഴി രാത്രിതന്നെ നടക്കാമെന്നുറച്ചു.


പഞ്ചുമേനവന്‍ ശങ്കരമേനവനെ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടുകിട്ടുമ്പോഴേക്കു നേരം ഏകദേശം ആറുമണി സമയമായിരിക്കുന്നു.


പഞ്ചുമേനവന്‍: നീ എവിടെയായിരുന്നു ശങ്കരാ?


ശങ്കരമേനവന്‍: ഞാന്‍ പുതുതായിക്കതെവയ്ക്കുന്ന പറമ്പില്‍ പോയിരുന്നു. ആ ഉണ്ണിക്കിട്ടയെ പറമ്പു് ഏല്‍പിച്ചതു നന്നായില്ല. കിള മഹാ അമാന്തം. തൈകള്‍ വളരെ അടുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നു.


പഞ്ചുമേനവന്‍: അതെല്ലാം പിന്നെ പറയാം. നിണക്കു ഒരു വര്‍ത്തമാനം കേള്‍ക്കണോ?


ശങ്കരമേനവന്‍: എന്താണെന്നറിഞ്ഞില്ലാ.


പഞ്ചുമേനവന്‍: ആ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലേക്ക് നുമ്മടെ കല്യാണിക്കുട്ടിയെ സംബന്ധം ചെയ്തു കൊണ്ടുപോവണം പോല്‍.


ശങ്കരമേനവന്‍: അതെന്തു കഥാ?


പഞ്ചുമേനവന്‍: എന്നെ ഇപ്പോള്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.


ശങ്കരമേനവന്‍: അമ്മാമന്‍ എന്തു മറുവടി പറഞ്ഞുവോ?


പഞ്ചുമേനവന്‍: ഞാനൊന്നും തീര്‍ച്ച പറഞ്ഞില്ലാ. നിന്നോടു് അന്വേഷിച്ചിട്ടു് ആവാം എന്നു നിശ്ചയിച്ചു. ഗോവിന്ദപ്പണിക്കരെ ഒന്നു വരുത്തണ്ടേ– ആളെ അയയ്ക്കൂ.


ശങ്കരമേനവന്‍: ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍ ഇന്നലെ പൊല്‍പായികളത്തിലേക്കു പോയിരിക്കുന്നു. ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിയും കൂടെ പോയിരിക്കുന്നു. അവിടെ സമീപം നായാട്ടു നിശ്ചയിച്ചിട്ടിണ്ടത്ര. നാളയ്ക്കേ അവര്‍ മടങ്ങിയെത്തുകയുള്ളു.


പഞ്ചുമേനവന്‍: ഇയ്യാളുടെ നായാട്ടുഭ്രാന്തു കുറെ അധികം തന്നെ! ആ കുട്ടിയെ എന്തിനു വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി? ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിയും മാധവന്റെ മാതിരിതന്നെ ആയി എന്നു തോന്നുന്നു. അസത്തു കുട്ടികളെ ഇങ്കിരിയസ്സു പഠിപ്പിച്ചതിന്റെ ഫലം. ആട്ടെ ഈ സംബന്ധത്തെക്കുറിച്ചു നീ എന്തു വിചാരിക്കുന്നു?


ശങ്കരമേനവന്‍: അമ്മാമനു് എങ്ങിനെ ഇഷ്ടമോ അതു പോലെ.


പഞ്ചുമേനവന്‍: നമ്പൂതിരിപ്പാടു വിഡ്ഢിയാണെങ്കിലും വലിയ ഒരാളല്ലെ? അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംബന്ധം നുമ്മടെ തറവാട്ടിലേക്കു വളരെ ഭൂഷണമായിരിക്കും. അതിനു സംശയമില്ല. പിന്നെ ഈ കുമ്മിണിയുടെ വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ഈ സംബന്ധമാവുന്നതില്‍ മാത്രമെ എനിക്കു കുറെ സുഖക്കേടുള്ളു.


ശങ്കരമേനവന്‍: അതു വിചാരിക്കാനില്ല. ആ പെണ്ണു സാധുവാണു്.


പഞ്ചുമേനവന്‍: ആണ്‍കുട്ടികളാണു വികൃതികള്‍. ആട്ടെ, എന്നാല്‍ ശങ്കരനു സമ്മതമായോ?


ശങ്കരമേനവന്‍: അമ്മാമന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ ചെയ്യുന്നതു് എനിക്ക് സമ്മതമാണു്.


പഞ്ചുമേനവന്‍: എന്നാല്‍ നീ ഒന്നു നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ അടുക്കെപ്പോയി വിവരം അറിയിക്കണം.


ശങ്കരമേനവന്‍: ഇന്നുതന്നെ നടക്കണം എന്നാണോ നിശ്ചയിച്ചതു്?


പഞ്ചുമേനവന്‍: (ചിറിച്ചുംകൊണ്ടു്) അങ്ങിനെയാണു നമ്പൂതിരിപ്പാടു പറഞ്ഞതു്. അങ്ങിനെ ആയ്ക്കോട്ടെ ഭാരം തീരട്ടെ—ഇന്നു നടന്നാല്‍ നാളെ രാവിലെ ഇവിടുന്നു പോവുമല്ലൊ. ഇന്നുതന്നെ ആയ്ക്കോട്ടെ അല്ലേ?


ശങ്കരമേനവന്‍: അങ്ങിനെതന്നെ. ഞാന്‍ കേശവന്‍നമ്പൂരിയോടു പറഞ്ഞയയ്ക്കാം. അതല്ലേ നല്ലതു്?


പഞ്ചുമേനവന്‍: വളരെ സ്വകാര്യമായിട്ടാണു് എന്നോടു് നമ്പൂതിരിപ്പാടു് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞതു്. കേശവന്‍നമ്പൂരിയോടു ഇപ്പോള്‍ പറയണ്ട. പക്ഷേ, നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ കൂടെയുള്ള ഗോവിന്ദന്‍ എന്നവനെ വിളിച്ചു് പറഞ്ഞയച്ചോ. പഞ്ചുമേനവന്റെ കല്‍പന പ്രകാരം ശങ്കരമേനവന്‍ പടിമാളികയുടെ ചുവട്ടില്‍പോയി ഗോവിന്ദനെ വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു. ഗോവിന്ദന്‍ ഉടനെ നമ്പൂതിരിപ്പാടിരിക്കുന്ന അകത്തു ചെന്നു; നേരം രാത്രി ഏഴുമണിയായിരിക്കുന്നു. നമ്പൂതിരിപ്പാടു് നരി എര കാത്തു കിടക്കുമ്പോലെ പടിമാളികമുകളില്‍ത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: എന്താണു ഗോവിന്ദാ! എല്ലാം ശട്ടമായോ?


ഗോവിന്ദന്‍: റാന്‍. സകലം ശട്ടമായി. എനി നീരാട്ടു കുളിക്കു് എഴുന്നള്ളാന്‍ താമസിക്കണ്ടാ. ഈ കാര്യം എല്ലാവര്‍ക്കും സമ്മതമായിരിക്കുന്നു. എന്നാലും ആരോടും ഇവിടുന്നു് അരുളിച്ചെയ്തുപോവരുതു്. ഇന്ദുലേഖയ്ക്കാണു സംബന്ധം ഇന്നുരാത്രി എന്നു് എല്ലാവരോടും അടിയന്‍ പ്രസിദ്ധമാക്കിയിരിക്കുന്നു.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: എനി അതു പറഞ്ഞാല്‍ വിശ്വസിക്കുമോ?


ഗോവിന്ദന്‍: നീരാട്ടുകുളി കഴിഞ്ഞ ഉടനെ മഠത്തില്‍വച്ചു ബ്രാഹ്മണര്‍ക്കു ദക്ഷിണകൊടുത്തുകളഞ്ഞാല്‍ മതി. ദക്ഷിണ കഴിഞ്ഞാല്‍ ആളുകള്‍ പിരിയും. പുറത്തേക്കു് എല്ലാം ഇന്ദുലേഖയ്ക്കാണു സംബന്ധം നടന്നതു് എന്നു് അവര്‍ ശ്രുതിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: മിടുക്കന്‍ തന്നെ നീ—മിടുമിടുക്കന്‍. അപ്പോള്‍ കറുത്തേടവും ചെറുശ്ശേരിയും ഈ വിവരം അറിയില്ലേ?


ഗോവിന്ദന്‍: ഇതുവരെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്തോ ചില സംശയങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. സൂക്ഷ്മം ഒന്നും അറിയില്ലാ. വേഗം നീരാട്ടുകുളി കഴിഞ്ഞു ദക്ഷിണ കഴിയട്ടെ.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: ചെറുശ്ശേരി എവിടെയാണു്?


ഗോവിന്ദന്‍: അമ്പലത്തിലോ മറ്റോ പോയിരിക്കുന്നു. അടിയന്‍ കണ്ടില്ലാ.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കറുത്തേടമോ? കറുത്തേടത്തോടു് ഞാന്‍ ഇവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കണമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു.


ഗോവിന്ദന്‍: ഇപ്പോള്‍ ഉറങ്ങി എണീട്ടു തെക്കെ അറയില്‍ ഇരുന്നു മുറുക്കുന്നു.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: എന്നാല്‍ നോക്കു കുളിക്കാന്‍ പോവുക.


എന്നുംപറഞ്ഞു ഗോവിന്ദനെക്കൊണ്ടു ചങ്ങലവട്ടയും പിടിപ്പിപ്പിച്ചു നമ്പൂതിരിപ്പാടു താഴത്തിറങ്ങി. കൂടെ കേശവന്‍നമ്പൂരിയും പുറപ്പെട്ടു. അമ്പലത്തിന്റെ ഉമ്മറത്തായപ്പോള്‍ ശങ്കരശാസ്ത്രികളും രണ്ടു നമ്പൂരിമാരുംകൂടി ഏഴുമണിക്കു് അത്താഴവും കഴിച്ചു തീവണ്ടിസ്റേഷനിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു മിറ്റത്തു നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ടു. അതില്‍ ഒരു നമ്പൂരിയെ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലേക്കു പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹവും ശാസ്ത്രികളും മറ്റേ നമ്പൂരിയും നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ കണ്ടപ്പോള്‍ വഴിതെറ്റി അല്‍പം ഓച്ചാനിച്ചുനിന്നു.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: ഓ–ഹോ! കിളിമങ്ങലം എപ്പഴെത്തി? എങ്ങട്ടാണു് ഇപ്പോള്‍ ഈ അസമയത്തു യാത്ര?


കിളിമങ്ങലം: ഞാന്‍ അടിയന്തിരമായി കോടതിയില്‍ ഒരു കാര്യമായി പോവുകയാണു്. വയ്യിട്ടു് ഇവിടെ എത്തി. നാളത്തെ വണ്ടിക്കു പോയി കോടതിയില്‍ ഹാജരാകേണ്ട കാര്യമാണു്. അല്ലെങ്കില്‍ ഇവിടുത്തെ കാണാതെ പുറപ്പെടുകയില്ലായിരുന്നു. സന്തോഷമായി, വന്ന വിവരവും മറ്റും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സന്തോഷമായി. ഞാന്‍ ഉടനെ അങ്ങട്ടു വന്നു കണ്ടുകൊള്ളാം.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കിളിമങ്ങലം ഇന്ദുലേഖയെ കണ്ടുട്ടുണ്ടോ?


കിളിമങ്ങലം: ഇല്ല.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: എന്നാല്‍ എനി മനയ്ക്കല്‍ വന്നാല്‍ കാണാം. ഞാന്‍ പുലര്‍ച്ചയ്ക്കു പുറപ്പെടും.


കിളിമങ്ങലം: കൂടത്തന്നെ കൊണ്ടുപോവുന്നുണ്ടായിരിക്കും.


നമ്പൂതിരിപ്പാട്: ഇന്ദുലേഖാ കൂടത്തന്നെ. എനി അതിന്നു സംശയമുണ്ടോ?


കിളിമങ്ങലം: അങ്ങനെതന്നെയാണു വേണ്ടതു്. ഇവിടുത്തെ ഭാഗ്യം വേറെ ആര്‍ സിദ്ധിച്ചിട്ടില്ലാ. ഞാന്‍ ഉടനെ മനയു്ക്കല്‍ വന്നു കണ്ടുകൊള്ളാം. ഈ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ശാസ്ത്രികളും നമ്പൂരിമാരുംകുടി സത്രത്തിലേ പുറപ്പെട്ടു. തീവണ്ടിസ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള പകുതി വഴി അര്‍ദ്ധരാത്രിസമയമാവുമ്പോഴെയു്ക്ക് നടന്നു പൂവള്ളിവക സത്രത്തില്‍ കയറിക്കിടന്നു് ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു.


നമ്പൂതിരിപ്പാടു ക്ഷണത്തില്‍ കുളികഴിഞ്ഞു ബ്രാഹ്മണരെ മഠത്തില്‍ വിളിച്ചു ദക്ഷിണതുടങ്ങി. ഇരുനൂറുപേര്‍ക്കു ദക്ഷിണ കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ആളുകള്‍ എല്ലാം പിരിഞ്ഞു. ചെറുശ്ശേരി അപ്പോഴെയ്ക്കു് എത്തി. അദ്ദേഹം അതുവരെ പൂവരങ്ങില്‍ ഇന്ദുലേഖയുടെ മാളികമുകളില്‍ സംസാരിച്ചുംകൊണ്ടു് ഇരുന്നിരുന്നു. ശങ്കരമേനവന്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിനെ വിവരം അറിയിക്കാന്‍ ഗോവിന്ദനോടു പറഞ്ഞ ഉടനെ പൂവള്ളി വീട്ടില്‍ വന്നു കല്യാണിക്കുട്ടിയുടെ അമ്മ കുമ്മിണിഅമ്മയോടു വിവരം അറിയിച്ചു്, എല്ലാം ശട്ടംചെയ്തോളാന്‍ പറഞ്ഞു. ഈ വിവരം കേട്ടപ്പോള്‍ കുമ്മിണിഅമ്മയ്ക്കു് ബഹു സന്തോഷമായി. ഉടനെ പാര്‍വ്വതിഅമ്മയെ അറിയിച്ചു. പാര്‍വ്വതിഅമ്മയ്ക്കു് ഇതുകേട്ടപ്പോള്‍ രണ്ടുപ്രകാരത്തില്‍ സന്തോഷമുണ്ടായി. വിവരം ഇന്ദുലേഖയെ ഉടനെ അറിയിക്കേണമെന്നു നിശ്ചയിച്ചു. ക്ഷണത്തില്‍ പാര്‍വ്വതിഅമ്മ ഇന്ദുലേഖയുടെ മാളികയില്‍ കയറിച്ചെന്നു. ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഇന്ദുലേഖാ ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരിയുമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പാര്‍വ്വതിഅമ്മ കടന്നുവരുന്നതു കണ്ട ഉടനെ ഇന്ദുലേഖാ എഴുനീറ്റു് അടുത്തു ചെന്നു. സ്വകാര്യം ഒന്നു പറവാനുണ്ടു്, എന്നു പാര്‍വ്വതിഅമ്മ പറഞ്ഞു. രണ്ടാളുംകൂടി അറയിലേക്കു പോയി.


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: ഇന്ദുലേഖാ ഒരു വിശേഷം കേട്ടുവോ?


ഇന്ദുലേഖാ: ഇല്ലാ; എന്താണു്?


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: നമ്പൂതിരിപ്പാടു നുമ്മടെ കല്യാണിക്കുട്ടിക്കു് ഇന്നുരാത്രി സംബന്ധം തുടങ്ങാന്‍ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നുവത്ര.


ഇന്ദുലേഖാ വല്ലാതെ ചിറിച്ചുപോയി, കുറേനേരം ചിറിച്ചു. ശ്വാസം നേരെ വന്നതില്‍ പിന്നെ,


ഇന്ദുലേഖാ: നിങ്ങളോടു് ആരു പറഞ്ഞു?


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: എന്തു്, ശങ്കരജ്യേഷ്ഠന്‍ പൂവള്ളി വന്നു പറഞ്ഞു. അവിടെ കട്ടിലും കിടക്കയും പടിഞ്ഞാറ്റകത്തു കൊണ്ടുപോയി ഇട്ടു് അറ വിതാനിക്കുന്ന തിരക്കായിരിക്കുന്നു. അമ്മാമന്‍ പുറത്തുതന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടു്. വിളക്കുകളും മറ്റും അറയില്‍ നിന്നു് എടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.


ഇന്ദുലേഖാ: കല്യാണിക്കുട്ടിയെ ഈ വിവരം അറിയിച്ചുവോ?


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: പറഞ്ഞിട്ടില്ലാ. അവളെ ഞാന്‍ കണ്ടില്ലാ. ജ്യേഷ്ഠത്തി പറഞ്ഞിരിക്കുമോ എന്നറിഞ്ഞില്ലാ, ജ്യേഷ്ഠത്തിക്കു വളരെ സന്തോഷമുള്ളതുപോലെ തോന്നി.


ഇന്ദുലേഖാ: കഷ്ടം! ആ പെണ്ണിനു സംബന്ധം തുടങ്ങുന്ന വിവരം അവളെ അറിയിച്ചിട്ടു വേണ്ടേ? ആട്ടെ, നിങ്ങള്‍ പൊയ്ക്കോളിന്‍. ഞാന്‍ പുറത്തിരിക്കുന്ന ആ നമ്പൂരിയെ പറഞ്ഞയച്ചിട്ടു് ഉടനെ പൂവള്ളി വരാം.


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ പോയ ഉടനെ ഇന്ദുലേഖ പുറത്തളത്തില്‍ വന്നു ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരിയുടെ മുഖത്തു നോക്കി ഒന്നു ചിറിച്ചു.


ഇന്ദുലേഖാ: തിരുമനസ്സിന്നു് ഒരു വര്‍ത്തമാനം കേട്ടുവോ? നമ്പൂതിരിപ്പാടു വലിയച്ഛന്റെ മരുമകള്‍ കല്യാണിക്കുട്ടിക്കു് ഇന്നു രാത്രി സംബന്ധം തുടങ്ങുന്നുവത്ര.


ചെറുശ്ശേരി: (ചിറിച്ചുംകൊണ്ടു്) ദെവാധീനം! കല്യാണിക്കുട്ടിയേയും കിട്ടീല്ലെങ്കില്‍ വൃഷളി അമ്മുവെ എങ്കിലും നിശ്ചയമായി സംബന്ധം ഉണ്ടാവും. കഷ്ടം! ബുദ്ധിക്കു വ്യവസ്ഥയും തന്റേടവും ഇല്ലാഞ്ഞാല്‍ ഒരു മനുഷ്യനെ എന്തിനു കൊള്ളാം! ഈ കേട്ട വര്‍ത്തമാനം ശരിയാണെങ്കില്‍ യാത്ര പുലര്‍ച്ചെ ഉണ്ടാവും എന്നു തോന്നുന്നു. മാധവന്‍ എത്തുമ്പോഴെയ്ക്കു് ഞാന്‍ ഇവിടെ വരാം. മദിരാശിക്കു് വന്ന പിറ്റേദിവസം തന്നെ യാത്രയാണെങ്കില്‍ വിവരത്തിനു് എനിക്കു് എഴുത്തയയു്ക്കണം. ഞാന്‍ മദിരാശിക്കു് എത്തിക്കൊള്ളാം. ഇന്ദുലേഖയ്ക്കും മാധവനും മേല്‍ക്കുമേല്‍ ശ്രയസ്സു് ഉണ്ടാവട്ടെ.


എന്നുംപറഞ്ഞു ചെറുശ്ശേരി അവിടെനിന്നു് എറങ്ങി മഠത്തില്‍ എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കു് നമ്പൂതിരിപ്പാടു് ദക്ഷിണ കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഊണു കഴിഞ്ഞു നമ്പൂതിരിപ്പാടു മുറുക്കാന്‍ മഠത്തിന്റെ കോലാമ്മല്‍ ഇരുന്നു.


കേശവന്‍നമ്പൂരിക്കു് ആകപ്പാടെ വല്ലാതെ ഒരു പരിഭ്രമമായി. ദക്ഷിണയും മറ്റും കൊടുക്കുന്നതു കണ്ടതുകൊണ്ടും നമ്പൂതിരിപ്പാടു കിളിമങ്ങലത്തുനമ്പൂതിരിയോടു പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ ഓര്‍ത്തും ഉച്ചയ്ക്കു പാട്ടും മറ്റും നടന്ന അവസ്ഥ വിചാരിച്ചും ഇന്ദുലേഖയുടെ സംബന്ധം അന്നുതന്നെ ഉണ്ടാവും എന്നു വിചാരിച്ചുവെങ്കിലും പിന്നെയും ഒരു പരിഭ്രമം! പരിഭ്രമത്തിന്നു കാരണം എന്താണെന്നു് ഈ ശുദ്ധാദാവിനുതന്നെ നിശ്ചയമില്ലാ. നമ്പൂതിരിപ്പാടു് ഇന്ദുലേഖയുടെ മാളികയില്‍നിന്നു പകല്‍ രണ്ടുമണിക്കു് എറങ്ങിയമുതല്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ കല്‍പനപ്രകാരം ടി മാളികയില്‍നിന്നു് ഒരു ദിക്കിലും കേശവന്‍നമ്പൂരി പോകയോ യാതൊരു വര്‍ത്തമാനവും അറികയോ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാ. നമ്പൂതിരിപ്പാടു മുറുക്കാന്‍ കോലാമ്മല്‍ ഇരുന്ന ഉടനെ കേശവന്‍നമ്പൂരി ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരിയെ കൈകൊണ്ടു മാടിവിളിച്ചു് അകത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി.


കേശവന്‍നമ്പൂരി: എന്താണു ചെറുശ്ശേരീ, ഇതു കഥ? എനിക്കു് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെല്ലൊ. ചെറുശ്ശേരി ഇത്രനേരം എവിടെയായിരുന്നു?


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: ഞാന്‍ ഇന്ദുലേഖയുടെ മാളികമേല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.


കേശവന്‍നമ്പൂരി: എന്താണു്, ഇന്നു് സംബന്ധം ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു ദക്ഷിണയും മറ്റും ഉണ്ടായി. ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു സമ്മതമായി എന്നു തോന്നുന്നു.


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: ഇന്നു സംബന്ധം ഉണ്ടു് —അതു നിശ്ചയം. പക്ഷേ ഇന്ദുലേഖയു്ക്ക് അല്ലാ.


ഈ വാക്കു കേട്ടപ്പോള്‍ കേശവന്‍നമ്പൂരിയുടെ ജീവന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി ബോധക്ഷയംപോലെ തോന്നി. അവിടെത്തന്നെ കുത്തിരുന്നു. കുടിപ്പാന്‍ വെള്ളം വേണമെന്നു പറഞ്ഞു. ഒരു കിണ്ടി വെള്ളം കുടിച്ചു. തന്നെ പടിമാളികയില്‍ത്തന്നെ ഇരുത്തിയതിന്റെ കാരണവും, പഞ്ചുമേനവനും നമ്പൂതിരിപ്പാടുമായി സ്വകാര്യം പറഞ്ഞതിന്റെ സംഗതിയും മനസ്സിലായി. തന്റെ ഭാര്യ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി പോയി എന്നു നിശ്ചയിച്ചു്, പ്രാണവേദന സഹിപ്പാന്‍പാടില്ലാതെ ചെറുശ്ശേരിയുടെ മുഖത്തേക്കു് ഒന്നു നോക്കി. കേശവന്‍നമ്പൂരി കുറെ ഒന്നു പഠിക്കണം എന്നു ചെറുശ്ശേരിക്കു നല്ല താല്‍പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: എന്താണു മുഖത്തു നോക്കുന്നത്? ഈ ഏഷാകൃതിയൊക്കെ കറുത്തേടംതന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ?


ഈ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ കേശവന്‍നമ്പൂരിക്കു സംശയം എല്ലാം തീര്‍ന്നു.


കേശവന്‍നമ്പൂരി: ഞാന്‍ ഇതൊന്നും ഓര്‍ത്തില്ലാ ചെറുശ്ശേരീ! ഞാന്‍ മഹാ സാധുവാണു്. എന്റെ ഗ്രഹപ്പിഴയ്ക്കു് എനിക്കു് ഇതെല്ലാം തോന്നി. ഞാന്‍ എനി ഇവിടെ ഒരു നിമിഷം താമസിക്കുകയില്ലാ. എനി ഈ ദിക്കില്‍ ഈ ജന്മം ഞാന്‍ വരികയുമില്ലാ. ഞാന്‍ പുറപ്പെടട്ടെ?


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: നമ്പൂതിരിയോടു യാത്ര ചോദിക്കാതെ പോവാന്‍ പാടുണ്ടോ?


കേശവന്‍നമ്പൂരി: ഈ ജന്മം ഈ നമ്പൂതിരിയോടു ഞാന്‍ സംസാരിക്കില്ല. ഈ ജന്മം ഞാന്‍ മൂര്‍ക്കില്ലാത്തമനയു്ക്കല്‍ കടക്കുകയും ഇല്ല. ഞാന്‍ ഈ നമ്പൂതിരിയുടെ കുടിയാനല്ലാ. ഇയാളുടെ ആശ്രയം വേണ്ടെന്നുവെച്ചാല്‍ എനിക്കു കഴിയില്ലെന്നു വന്നിട്ടില്ല. ഇത്ര വികൃതിയും ദുഷ്ടനും ആണു് ഇയ്യാള്‍ എന്നു ഞാന്‍ മുമ്പു് അറിഞ്ഞില്ല.


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: ഇന്ദുലേഖയുടെ സംബന്ധകാര്യം കൊണ്ടു് ഉത്സാഹിക്കണമെന്നു പണ്ടു് എന്നോടു് കറുത്തേടം പറഞ്ഞതും ഞാന്‍ കഴിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞതും ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ?


കേശവന്‍നമ്പൂരി: ഓര്‍മ്മയുണ്ടു്. ചെറുശ്ശേരി ബുദ്ധിമാനല്ലേ. ചെറുശ്ശേരിയുടെ ബുദ്ധിയില്‍ നൂറില്‍ ഒരംശം ബുദ്ധി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഈ ആപത്തു് ഒന്നും എനിക്കു വരുന്നതല്ലായിരുന്നു.


ചെറുയേരിനമ്പൂരി: ആട്ടെ, താന്താങ്ങള്‍ക്കു് ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചാല്‍ ഇങ്ങിനെയെല്ലാം വ്യസനിക്കേണ്ടിവരുമെന്നു് ഇപ്പോള്‍ ബോദ്ധ്യമായോ?


കേശവന്‍നമ്പൂരി: നല്ല ബോദ്ധ്യമായി ചെറുശ്ശേരീ! ഞാന്‍ എനി പോവുന്നു. ഞാന്‍ ഈ സംബന്ധവും കണ്ടുകൊണ്ടു ഇവിടെ ഇരിക്കില്ലാ. ഞാന്‍ വാലിയക്കാരെ വിളിക്കട്ടെ.


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: എന്താണു് ഈ സംബന്ധം കണ്ടാല്‍ കറുത്തേടത്തിനു വിരോധം?


കേശവന്‍നമ്പൂരി: നല്ല ശിക്ഷ—ശിക്ഷ ശിക്ഷ! ബുദ്ധി തന്നെപ്പോലെ ഇല്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ അത്ര ശപ്പനാണെന്നു താന്‍ വിചാരിക്കേണ്ട. ഞാന്‍ ഈ സംബന്ധം നടക്കുന്ന ദിവസം ഇവിടെ താമസിക്കുന്നതു ബഹുയോഗ്യത, അല്ലേ?


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: ഇതു എന്തു കഥയാണു ഹേ!— നമ്പൂതിരി കല്യാണിക്കുട്ടിക്കു സംബന്ധം തുടങ്ങുന്ന സമയം കറുത്തേടം ഇവിടെ നിന്നാല്‍ കറുത്തേടം ശപ്പനായിപ്പോവുമോ?


കേശവന്‍നമ്പൂരി വല്ലാതെ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു വായ പിളര്‍ന്നു പോയി.


കേശവന്‍നമ്പൂരി: കല്യാണിക്കുട്ടിക്കോ?—കല്യാണിക്കുട്ടിക്കുട്ടിക്കാണു സംബന്ധം?


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: അതെ,കല്യാണിക്കാണു്.


കേശവന്‍നമ്പൂരി: ശിവ! ശിവ! നാരായണ! നാരായണ! ഞാന്‍ വല്ലാതെ അന്ധാളിച്ചു! ശിവ! ശിവ! ചെറുശ്ശേരി എന്നെ കഠിനമായി വ്യസനിപ്പിച്ചു.


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി: ഞാന്‍ ഒന്നും വ്യസനിപ്പിച്ചില്ലാ. കറുത്തേടം വെറുതെ വ്യസനിച്ചതാണു്. അതിനു ഞാന്‍ എന്തു ചെയ്യട്ടെ? ഇന്ന ആള്‍ക്കാണു സംബന്ധം എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവോ? എന്നോടു കറുത്തേടം ചോദിച്ചുവോ?—ഇല്ലാ. ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് അല്ല സംബന്ധം എന്നല്ലേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞുള്ളു. വെറുതെ അന്ധാളിച്ചു കറുത്തേടത്തിന്റെ ഭാര്യയ്ക്കാണെന്നു വിചാരിച്ചു വ്യസനിച്ചാല്‍ എന്തു ചെയ്യും?


കേശവന്‍നമ്പൂരിക്കു് ജീവന്‍ നേരെയായി. രണ്ടുപേരും കൂടി നമ്പൂതിരിപ്പാടു് ഇരിക്കുന്നിടത്തേക്കു ചെന്നു.


ഉടനെ നമ്പൂതിരിപ്പാടും ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരിയും കേശവന്‍നമ്പൂരിയും മറ്റും പൂവരങ്ങിലേക്കു വന്നു. കുറേനേരം പഞ്ചുമേനവനുമായി സംസാരിച്ചശേഷം “എനി അങ്ങട്ടു് എഴുന്നെള്ളാം,” എന്നു പഞ്ചുമേനവന്‍ പറഞ്ഞപ്രകാരം നമ്പൂതിരിപ്പാടു്, ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി, കേശവന്‍നമ്പൂരി, തന്റെ ഭൃത്യവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഇവരെല്ലാവരോടുംകൂടി പൂവള്ളിവീട്ടിലേക്കു പോയി.


സാധാരണ സമ്പ്രദായപ്രകാരം നമ്പൂതിരിപ്പാടു കാല്‍ കഴുകി അകത്തേക്കു കടന്നു പടിഞ്ഞാറ്റ അറയില്‍ അതിവിശേഷമായി വിരിച്ച പട്ടുകിടക്കയില്‍ കിടന്നു. ആ അകത്തിന്റെ കിഴക്കെവാതിലടച്ചു. അപ്പോള്‍ ആ വീട്ടില്‍ ഉള്ള സ്ത്രീകളെല്ലാംകൂടി തിക്കിത്തിരക്കി പറിഞ്ഞാറ്ററയുടെ പടിഞ്ഞാറെ വാതിലില്‍ക്കൂടി ഒരു ജീവനുള്ള പന്നിയേയോ മറ്റോ പിടിച്ചു കൂട്ടിലാക്കുന്നതുപോലെ സാധു കല്യാണിക്കുട്ടിയെ പിടിച്ചു തിരക്കി തള്ളി പടിഞ്ഞാറ്ററയില്‍ ഇട്ടു പടിഞ്ഞാറേ വാതിലും ബന്ധിച്ചു. സംബന്ധവും കഴിഞ്ഞു. ഗോവിന്ദന്‍ അതിജാഗ്രതയോടെ ഹമാലന്മാരെയും മറ്റും ശട്ടംചെയ്തു പല്ലക്കു്, മഞ്ചല്‍ മുതലായതു രാത്രിതന്നെ എടുത്തു പുറത്തു വെപ്പിച്ചു് ലേശം ഉറങ്ങാതെ നിന്നു. വഴിയില്‍വെച്ചോ മറ്റോ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍ ഇന്ദുലേഖയെത്തന്നെയാണു സംബന്ധംചെയ്തു കൊണ്ടുപോവുന്നതു് എന്നു പറയണം എന്നു നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ കൂടെയുള്ള ശേഷം എല്ലാവരോടും താക്കീതുചെയ്തു ഭദ്രമായി ഉറപ്പിച്ചു. വെളിച്ചാവാന്‍ ഒരു പത്തുനാഴിക ഉള്ളപ്പോള്‍തന്നെ പടിഞ്ഞാറ്ററയിലെ വാതുക്കല്‍ ചെന്നുനിന്നു് ഗോവിന്ദന്‍ ചുമച്ചും ഒച്ച ഇട്ടും നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ ഉണര്‍ത്തി. ഉടനെ വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും ഉണര്‍ന്നു. പൂവരങ്ങില്‍നിന്നു പഞ്ചുമേനവനും കേശവന്‍ നമ്പൂരിയും വന്നു. പെണ്ണിനെ പിടിച്ചു് ഒരു പല്ലക്കില്‍ ഇട്ടുപൂട്ടി. നമ്പൂതിരിപ്പാടു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല്ലക്കില്‍ കയറി. കേശവന്‍നമ്പൂരി അനുയാത്ര ചെയ്വാന്‍ നിശ്ചയിച്ചു് ഒരു മഞ്ചലിലും ചെറുശ്ശേരി ചിറിച്ചുംകൊണ്ടു തന്റെ മഞ്ചലിലും കയറി. ആട്ടും തുപ്പും നിലവിളിയുമായി പുറപ്പെട്ടുപോകയും ചെയ്തു.