ഇന്ദുലേഖ - പത്തു് - മദിരാശിയില്‍നിന്നു് ഒരു കത്തു്

പത്ത്

മദിരാശിയില്‍നിന്നു് ഒരു കത്ത്

പഞ്ചുമേനോന്‍ ഊണുകഴിഞ്ഞ ഉടനെ ഇന്ദുലേഖാ നമ്പൂരിപ്പാട്ടിലെ കണ്ടുവോ എന്നറിവാന്‍ കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ ഇന്ദുലേഖയുടെ മാളികമേല്‍ പോയി. ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഇന്ദുലേഖാ ഒരുക്കതൊപ്പിതുന്നിക്കൊണ്ടു ചാരുപടിയില്‍ ഇരിക്കുന്നു. മുത്തശ്ശിയെ കണ്ട ഉടനെ എഴുനീറ്റു അടുക്കെ ചെന്നു. മുത്തശ്ശി ഇന്ദുലേഖയെ പിടിച്ചു മാറോടുചേര്‍ത്തു മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ചുംബിച്ചുംകൊണ്ടു പറയുന്നു.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: കണ്ടില്ലേ? മകളേ, നിണക്കു് എല്ലാ ഭാഗ്യവും തികഞ്ഞുവന്നു. എഴുന്നെള്ളത്തു കണ്ടില്ലേ?


ഇന്ദുലേഖാ: എന്താണു്, ഇന്നു് അമ്പലത്തില്‍ ഉത്സവവമുണ്ടായിരുന്നുവോ? എന്നാല്‍ എന്തേ മുത്തശ്ശി എന്നെ വിളിക്കാഞ്ഞതു്? ആന എത്ര ഉണ്ടായിരുന്നു? വാദ്യം ഒന്നും കേട്ടില്ലല്ലോ.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: അമ്പലത്തിലെ എഴുന്നെള്ളത്തല്ലാ. നമ്പൂരിപ്പാട്ടിലെ എഴുന്നെള്ളത്തു്.


ഇന്ദുലേഖാ: (മുഖപ്രസാദം കേവലം വിട്ടു വലിയമ്മയുടെ ആലിംഗനത്തില്‍നിന്നു വേറായി നിന്നിട്ട്) ഞാന്‍ കണ്ടില്ലാ.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഈ ഘോഷം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടു നീ അറിഞ്ഞില്ലേ?


ഇന്ദുലേഖാ: എന്തു ഘോഷം? ഞാന്‍ ഒന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ!


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: നീ മുകളില്‍ വാതില്‍ അടച്ചു തുന്നക്കാരുടെ പണിയും എടുത്തു കാത്തിരുന്നാല്‍ കാണുമോ? നമ്പൂരിപ്പാട്ടിലെ കാണേണ്ടതാണു് — മഹാ സുന്ദരന്‍തന്നെ. ഉടുപ്പും കുപ്പായവും എല്ലാം പൊന്നുകൊണ്ടു കട്ടിയായിട്ടാണു്. എനിക്കു് അറുപതു വയസ്സായി മകളേ, ഞാന്‍ ഇതുവരെ ഇങ്ങിനെ ഒരാളെയും കണ്ടിട്ടില്ല. അമറേത്തിനു പോയിരിക്കുന്നു— കഴിഞ്ഞ ഉടനെ വരും. നിന്നെ കാണാന്‍ മുകളില്‍ വരുമെന്നു തോന്നുന്നു. ഇന്നാള്‍ ഇവിടെ വന്ന ചെറുയേരി നമ്പൂരിയും കൂടെ വന്നിട്ടുണ്ടു്. അദ്ദേഹം നമ്പൂരിപ്പാട്ടിലെ മുമ്പില്‍ ഇരിക്കാന്‍ കൂടി മടിക്കുന്നു. നമ്പൂരിപ്പാട്ടിലെ അവസ്ഥ പറഞ്ഞുകൂടാ. മനയ്ക്കല്‍ ആനച്ചങ്ങലകൂടി പൊന്നുകൊണ്ടാണത്ര. ഇതിന്റെ മുകളില്‍ ഒക്കെ വെടിപ്പുണ്ടായിരിക്കണേ അദ്ദേഹം വരുമ്പോള്‍.


ഇന്ദുലേഖാ: ഇതിന്റെ മുകളില്‍ വെടുപ്പുകേടു് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവാറില്ല. എന്തിനാണു് അദ്ദേഹം ഇതിന്റെ മുകളില്‍ വരുന്നത്—എന്നെ കാണേണ്ട ആവശ്യം എന്താണു് അദ്ദേഹത്തിന്നു്?


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: അദ്ദേഹം മറ്റെന്താവശ്യത്തിന്നു നുമ്മളുടെ വീട്ടില്‍ എഴുന്നെള്ളുന്നു? എന്റെ മകളുടെ വര്‍ത്തമാനം കേട്ടിട്ടു വന്നതാണു്. മകളെ വളരെ നന്നായിട്ടെല്ലം സംസാരിക്കണേ. എന്റെ മകള്‍ക്കു വലിയ ഭര്‍ത്താവു് വന്നുകാണണമെന്നു ഞാന്‍ എത്ര കാലമായി കൊതിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇപ്പഴു് എനിക്കു് അതു സംഗതിവന്നു. ഇതുപോലെ എനി എന്റെ കുട്ടിക്കു് ഒരു ഭാഗ്യം വരാനില്ലാ. പെണ്ണുങ്ങള്‍ നന്നായിത്തീര്‍ന്നാല്‍ അവരുടെ തറവാടു നന്നാക്കണം. നല്ല ഭര്‍ത്താവിനെ എടുക്കണം. പണം തന്നെയാണു മകളേ കാര്യം. പണത്തിനു മീതേ ഒന്നുമില്ലാ. ഞാന്‍ കുട്ടിയില്‍ കണ്ടാല്‍ നന്നായിരുന്നു. എത്രയോ സുന്ദരന്മാരായ ആണുങ്ങള്‍ എനിക്കു സംബന്ധം തുടങ്ങാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അതൊന്നും സമ്മതിച്ചില്ലാ. ഒടുവില്‍ നിന്റെ വലിയച്ഛനു എന്നെ കൊടുത്തു. ഞാനായിട്ടു് നുമ്മളെ വീട്ടില്‍ നാലു കാശു സമ്പാദിച്ചു. നുമ്മള്‍ക്കു സുഖമായി കഴിവാന്‍ മാത്രം സമ്പാദിച്ചു മകളേ. ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിക്കു ഭാഗ്യമില്ലാതെ പോയി. നിന്റെ അച്ഛന്‍ കുറേക്കാലംകൂടി ഇരുന്നിരുന്നെങ്കില്‍ നുമ്മള്‍ ഇന്നു വലിയ പണക്കാരായിപ്പോയിരുന്നു. എന്തു ചെയ്യും! അതിനൊന്നും ഭാഗ്യമില്ലാ. നുമ്മളെ തറവാട്ടില്‍ പെങ്കുട്ടികള്‍ എല്ലായ്പോഴും നന്നായിട്ടേ തീരാറുള്ളു. എന്റെ മകളെപ്പോലെ ഇത്ര നന്നായിട്ടു് ഇതുവരെ ആരും തീര്‍ന്നിട്ടില്ല. നിണക്കു് ഇപ്പോള്‍ വന്ന ഭര്‍ത്താവിനെപ്പോലെ നന്നായിട്ടു് ഒരു സംബന്ധവും ഇതുവരെ നുമ്മളെ തറവാട്ടില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാ. അതുകൊണ്ടാണു് ഭാഗ്യം എന്നു പറഞ്ഞതു്.


ഇന്ദുലേഖാ: അല്ലാ–നമ്പൂരിപ്പാടു് എനിക്കു സംബന്ധം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞുവോ? ഞാന്‍ അതു് അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: എനി സംബന്ധം കഴിഞ്ഞപോലെ തന്നെ. ഇത്ര വലിയാള്‍ ഇവിടെ ഇതിന്നായിട്ടു വന്നിട്ടു് എനി സംബന്ധംകഴിയാതെ പോവുമോ? എന്താ, എന്റെ മകള്‍ക്കു ഭ്രാന്തുണ്ടോ? ഈ നമ്പൂതിരിപ്പാടു സംബന്ധം തുടങ്ങീട്ടില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ആരു തുടങ്ങും?


ഇന്ദുലേഖാ: ശരി–മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞതു് എല്ലാം ശരി . ഞാന്‍ കുറെ കിടന്നുറങ്ങട്ടെ.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: പകല്‍ ഒറങ്ങരുതു മകളേ ഞാന്‍ പച്ചക്കല്ലു താലിക്കൂട്ടവും കല്ലുവെച്ച തോടകളും എടുത്തുകൊണ്ടു വരട്ടെ. നമ്പൂരിപ്പാടു് ഇതിന്റെ മുകളില്‍ എഴുന്നെള്ളുമ്പോള്‍ എന്റെ മകള്‍ അതെല്ലാം അണിഞ്ഞിട്ടുവേണം അദ്ദേഹത്തെ കാണാന്‍. ഞാന്‍ വേഗം എടുത്തുകൊണ്ടുവരാം.


ഇന്ദുലേഖാ: വേണ്ടാ, ഞാന്‍ യാതൊരു സാധനവും കെട്ടുകയില്ല. നിശ്ചയം തന്നെ. എനിക്കു് അസാരം ഉറങ്ങിയേ കഴിയുള്ളു.


കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ: എന്റെ മകള്‍ക്കകെട്ടിയാലും കെട്ടിയില്ലെങ്കിലും ശരി, എന്റെ മകള്‍ക്കു് ആഭരണവും ഒന്നും വേണ്ടാ. നമ്പൂരിപ്പാടു വരുമ്പോള്‍ നല്ല സന്തോഷമായിട്ടെല്ലാം പറഞ്ഞു് അദ്ദേഹത്തിനു നല്ല സ്നേഹം തോന്നിക്കണേ.


എന്നും പറഞ്ഞു് കുഞ്ഞിക്കുട്ടിഅമ്മ താഴത്തേക്കു് എറങ്ങിപ്പോയ ഉടനെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ മുകളിലേക്കു കയറിവന്നു. ഇന്ദുലേഖയും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയും അന്യോന്യം മുഖത്തുനോക്കി ചിറിച്ചു.


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ വരവു ബഹു ഘോഷമായി. ആള്‍ മഹാ വിഡ്ഢിയാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഇതിന്റെ മുകളിലേക്കു വരവുണ്ടാവും.


ഇന്ദുലേഖാ: വരട്ടെ.


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ബാന്ധവിക്കണം എന്നു പറയും.


ഇന്ദുലേഖാ: ആരെ?


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: നിന്നെ.


ഇന്ദുലേഖാ: വന്നുകയറിയ ഉടനെയോ?


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: (ചിറിച്ചുംകൊണ്ടു് ) ഒരുസമയം ഉടനെ തന്നെ പറയും എന്നു തോന്നുന്നു.


ഇന്ദുലേഖാ: അങ്ങിനെ പറഞ്ഞാല്‍ അതിനു് ഉത്തരം എന്റെ ദാസി അമ്മു പറഞ്ഞോളും.


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: മാധവന്‍കൂടി ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നാല്‍ നല്ല നേരംപോക്കായിരുന്നു.


‘മാധവന്‍’ എന്ന ശബ്ദമാത്രശ്രവണത്തില്‍ ഇന്ദുലേഖയുടെ മുഖത്തു പ്രത്യക്ഷമായുണ്ടായ വികാരഭേദങ്ങളെ കണ്ടിട്ടു്.


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഓ–ഹോ! എന്റെ കുട്ടീ, നിന്റെ പ്രാണന്‍ ഇപ്പോള്‍ മദിരാശിയില്‍ തന്നെയാണു്, സംശയമില്ലാ. നിണക്കു് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതില്‍ മനസ്സിന്നു വളരെ സുഖക്കേടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. ദെവം ഉടനെ എല്ലാം ഗുണമായി വരുത്തും.


ഇന്ദുലേഖാ: മനസ്സിന്നു സുഖക്കേടു് അധികമായിട്ടൊന്നുമില്ല. മദിരാശിവര്‍ത്തമാനം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ?


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടി വിശേഷിച്ചു് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലാ.


ഇന്ദുലേഖാ: ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂതിരി വന്നിട്ടുണ്ടോ?


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ഉണ്ടു്, അദ്ദേഹവും ഉണ്ണാന്‍ പോയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ പോണു. നമ്പൂരിപ്പാടുമായി യുദ്ധത്തിന്നു് ഒരുങ്ങിക്കോളൂ.


എന്നു പറഞ്ഞു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ താഴത്തേക്കു പോയി.


ചെറുശ്ശേരിനമ്പൂരി വന്നിട്ടുണ്ടെന്നു കേട്ടതു് ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു വളരെ സന്തോഷമായി. തമ്മില്‍ അഞ്ചാറു ദിവസത്തെ പരിചയമേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളു എങ്കിലും ഇന്ദുലേഖയ്ക്കും മാധവനും ഈ നമ്പൂരി അതിസമര്‍ത്ഥനും രസികനും ആണെന്നു ബോധിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് അല്‍പം ഒരു സുഖക്കേടും തോന്നി. അന്നു ചെറുയേരിനമ്പൂരിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ മാധവന്‍ തന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. താനും മാധവനും തമ്മില്‍ ഉണ്ടായിവരാന്‍ പോവുന്ന സ്ഥിതിയെ ഇദ്ദേഹം നല്ലവണ്ണം അറിഞ്ഞിട്ടും അതില്‍ ഇദ്ദേഹം സന്തോഷിച്ചിട്ടും ഉണ്ടെന്നു് ഇന്ദുലേഖയ്ക്കറിവുണ്ടു് . ഈ നമ്പൂരിപ്പാടു് ഇപ്പോള്‍ ഉദ്ദേശിച്ചുവന്ന കാര്യവും ഇയ്യാള്‍ക്കു മനസ്സിലാവാതിരിപ്പാന്‍ പാടില്ലാ. ഇതില്‍ നമ്പൂരിക്കു തന്റെമേല്‍ ഒരു പുച്ഛം തോന്നുമല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചിട്ടാണു സുഖക്കേടുണ്ടായതു്. നമ്പൂരിപ്പാടു് ഉദ്ദേശിച്ചുവന്ന കാര്യത്തിന്റെ തീര്‍ച്ചയില്‍ ഈ പുച്ഛം തീരുമെന്നു താന്‍തന്നെ സമാധാനിച്ചു് അകായില്‍ പോയി ഉറങ്ങാന്‍ ഭാവിച്ചു കിടന്നു. ഒരു നാലെട്ടുനിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്റെ ദാസി അമ്മു ഒരു കടലാസ്സും കെയില്‍ പിടിച്ചു കയറിവരുന്നതു കണ്ടു.


ഇന്ദുലേഖാ: എന്താ അമ്മു അതു്?


അമ്മു: ഇതു് എഴുത്താണു് —മദിരാശിയില്‍നിന്നു വന്നതാണു്. കുട്ടന്‍മേനവന്‍ യജമാനന്‍ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു തരാന്‍ പറഞ്ഞു.


എന്നു പറഞ്ഞു് എഴുത്തു് ഇന്ദുലേഖയുടെ വശം കൊടുത്തു. ഇന്ദുലേഖാ കുറെ ഭ്രമത്തോടെ എഴുത്തുവാങ്ങി എഴുനീറ്റു വായിച്ചു. രണ്ടെഴുത്തുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നു തുറന്നിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ തര്‍ജ്ജമ താഴെ എഴുതുന്നു;


കുട്ടന്‍ ഇവിടെനിന്നുപോയ ദിവസം രാത്രി എട്ടുമണിക്കു് എന്നെ സിക്രട്രറ്റില്‍ നിശ്ചയിച്ചതായി ഗില്‍ഹാം സായ്വിന്റെ ഒരു കത്തു കിട്ടി. ഞാന്‍ ഇന്നു് ഉദേ്യാഗത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചു. കുട്ടനും മറ്റും സുഖക്കേടു് ഒന്നും ഇല്ലായിരിക്കും. ഞാന്‍ മറ്റെന്നാളത്തെയോ നാലാന്നാളത്തെയോ വണ്ടിക്കു് ഒരാഴ്ച കല്‍പന എടുത്തു് അങ്ങോട്ടു വരും. ഇതില്‍ അടക്കംചെയ്ത എഴുത്തുകള്‍ അച്ഛനും മാധവിക്കും കൊടുപ്പാനപേക്ഷ.”


ഇതു വായിച്ച ഉടനേ ഇന്ദുലേഖയ്ക്കുണ്ടായ ഒരു സന്തോഷം ഞാന്‍ എങ്ങിനെ എഴുതി അറിയിക്കുന്നു—പ്രയാസം. സന്തോഷാശ്രു താനേ കണ്ണില്‍ നിറഞ്ഞു. പിന്നെ തനിക്കുള്ള എഴുത്തു പൊളിച്ചു വായിച്ചു. ആ എഴുത്തു ഞാന്‍ പരസ്യമാക്കാന്‍ വിചാരിക്കുന്നില്ലാ. ഇന്ദുലേഖാ ആ എഴുത്തിനെ വായിച്ചശേഷം ചില ഗോഷ്ടി കാണിച്ചതും എഴുതണ്ടാ എന്നാണു ഞാന്‍ ആദ്യം വിചാരിച്ചതു്. പിന്നെ ആലോചിച്ചതില്‍ ഇന്ദുലേഖയോടുള്ള ഇഷ്ടം നിമിത്തം കഥ ശരിയായി പറയാതിരിക്കുന്നതു വിഹിതമല്ലെന്നു് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നതിനാല്‍ എഴുതാന്‍ തന്നെ നിശ്ചയിക്കുന്നു. മാധവന്റെ എഴുത്തു വായിച്ചശേഷം ആ എഴുത്തിനെ രണ്ടുനാലുപ്രാവശ്യം ഇന്ദുലേഖാ ചുംബിച്ചു. താക്കോല്‍ എടുത്തു് എഴുത്തുപെട്ടി തുറന്നു രണ്ടു കത്തികളും അതില്‍ വെച്ചു പൂട്ടി പുറത്തേക്കു വന്നു. ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍ ചായ കുടിച്ചുവോ എന്നറിഞ്ഞുവരുവാന്‍ അമ്മുവെ പറഞ്ഞയച്ചു. അമ്മു ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടി മേനവന്റെ അറയില്‍ പോയി അനേ്വഷിച്ചു. ചായ കുടിച്ചു എന്നു ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍ മറുവടി പറഞ്ഞു. “ഞാന്‍ അങ്ങട്ടുവരുന്നു എന്നു് ഇന്ദുലേഖയോടു പറ,” എന്നും പറഞ്ഞയച്ചു. ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ മാധവനു് ഉദേ്യാഗമായ വിവരം ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍ പറഞ്ഞുകേട്ട സന്തോഷത്തോടുകൂടി മുകളിലേക്കു കയറിവന്നു് ഇന്ദുലേഖയെ കണ്ടു. മകളുടെ അപ്പോഴത്തെ ഒരു സന്തോഷം കണ്ടതില്‍ തനിക്കും വളരെ സന്തോഷമായി.


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: ജയിച്ചു—ഇല്ലേ?


ഇന്ദുലേഖാ: ഈശ്വരാധീനം — ഇത്രവേഗം ഉദേ്യാഗമായതു്.


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: അപ്പോള്‍ ശപഥമോ ?


ഇന്ദുലേഖാ: അതു് ഇരിക്കട്ടേ. ഞാന്‍ എനി ഉടനേ മദിരാശിക്കു പോവും അമ്മേ—അമ്മയ്ക്ക് വിരോധമില്ലല്ലൊ?


ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: എന്റെ മകള്‍ മാധവനോടുകൂടെ ഏതു ദിക്കില്‍ പോയാലും എനിക്കു വിരോധമില്ല. സാധുക്കളെ, നിങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും എത്ര ദിവസമായി കുഴങ്ങുന്നു! എങ്കിലും അച്ഛനു് മുഷിച്ചിലിന്നു് എടയാവുമല്ലോ എന്നു് ഒരു ഭയം.


ഇന്ദുലേഖാ: അതില്‍ അമ്മയ്ക്കു വിഷാദം വേണ്ടാ. വലിയച്ഛന്‍ മഹാശുദ്ധനാണു്. എന്നെ ബഹുവാത്സല്യമാണു്. ഞാന്‍ കാല്‍ക്കവീണു കരഞ്ഞാല്‍ എനിക്കുവേണ്ടി അദ്ദേഹം ഞാന്‍ ചെയ്യുന്ന ന്യായമായ അപേക്ഷയെ സ്വീകരിക്കാതെ ഇരിക്കുകയില്ല —എനിക്കു് അതു നല്ല ഉറപ്പുണ്ടു്.


ഇങ്ങനെ ഇവര്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ മാധവന്റെ അമ്മ (പാര്‍വ്വതിഅമ്മ ) മുകളിലേക്കു കയറിവന്നു.


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: എന്താ മകളെ, മാധവനു് ഉദേ്യാഗമായോ?


ഇന്ദുലേഖാ: ആയി എന്നു് എഴുത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം—ഇത്ര വേഗം ഇത്ര നല്ലൊരുദേ്യാഗമായല്ലൊ.


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: മാധവന്‍ എനിയും മദിരാശിയില്‍തന്നെ പാര്‍ക്കണ്ടേ? അതു മാത്രം എനിക്കു സങ്കടം.


ഇന്ദുലേഖാ: അധികം പാര്‍ക്കേണ്ടിവരികയില്ല. ഉടനെ അദ്ദേഹത്തിനു വലിയ ഉദേ്യാഗമായി ഈ നാട്ടിലെങ്ങാനും വരാന്‍ എടയുണ്ടു്.


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: എന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നു. ഈശ്വരാ ! എത്ര കാലമായി ഞാന്‍ എന്റെ കുട്ടിയെ പിരിഞ്ഞു പാര്‍ക്കുന്നു!


ഇന്ദുലേഖാ: നിങ്ങള്‍ക്കു് ഇനി മദിരാശിയില്‍ പോയി താമസിക്കാമല്ലൊ.


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: ഞാന്‍ തന്നെയോ ?


ഇന്ദുലേഖാ: ഞാനും വരാം.


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: ഈശ്വരാ! അങ്ങനെയായാല്‍ നന്നായിരുന്നു. അപ്പോഴെയു് വെറുതേ വല്യമ്മാമനുമായി ശണ്ഠ ഉണ്ടാക്കിവച്ചുവല്ലൊ.


ഇന്ദുലേഖാ: ആട്ടെ, നിങ്ങള്‍ എന്റെകൂടെ വരുന്നുണ്ടോ?


പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: ഈശ്വരാ!–അങ്ങിനെ ദെവം സംഗതി വരുത്തട്ടെ. എന്നാല്‍ എന്റെ മകനു് പിന്നെ ഒരു ഭാഗ്യവും വേണ്ട. അതിനപ്പോള്‍ ഈ വിഷമമുണ്ടല്ലോ. ഇങ്ങനെ അവര്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍ കയറിവരുന്നതു കണ്ടു്, ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മയും പാര്‍വ്വതിഅമ്മയും താഴത്തിറങ്ങിപ്പോയി. ഇന്ദുലേഖയുടെ മുഖത്തു പ്രത്യക്ഷമായിക്കണ്ട സന്തോഷത്തില്‍ ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവനും വളരെ സന്തോഷമുണ്ടായില്‍. അന്യോന്യം കുറെനേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു—പിന്നെ:


ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍: ഇന്ദുലേഖാ മദിരാശിയിലേക്കു പോവാന്‍ എല്ലാം ഒരുങ്ങിക്കോളു. മാധവന്‍ നാളെയോ മറ്റന്നാളോ പുറപ്പെടും എന്നു് എഴുതിക്കണ്ടില്ലേ?


ഇന്ദുലേഖാ: ഒന്നും പറയാതെ മുഖം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടും മുഖത്തു് ഇടയ്ക്കിടെ ചുവപ്പും വെളുപ്പുമായി വര്‍ണ്ണം മാറിക്കൊണ്ടും സന്തോഷത്തില്‍ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും നിന്നു. എന്നാല്‍ ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവനും വളരെ സന്തോഷം ഉണ്ടായി. എങ്കിലും അച്ഛന്റെ ശപഥത്തെ ഓര്‍ത്തു് അല്‍പം ഒരു കുണ്ഠിതവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മാധവന്‍ പെണ്ണിനേയുംകൊണ്ടു പോകുമെന്നുള്ളതിനു ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവനു ലേശവും സംശയമില്ല. അതുകൊണ്ടു് ഇന്ദുലേഖയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവനു് ഒരു വ്യസനവുമുണ്ടായില്ല. എന്നാല്‍ വൃദ്ധനായ തന്റെ അച്ഛനെ സമ്മതിപ്പിച്ചിട്ടു കാര്യം നടത്താഞ്ഞാല്‍ എന്തൊക്കെവെഷമ്യങ്ങള്‍ വരാം എന്നാലോചിച്ചിട്ടാണു് അല്‍പം കുണ്ഠിതം ഉണ്ടായതു്. എന്നാല്‍ ഈവക വ്യസനഭാവം അശേഷമെങ്കിലും മേനവന്റെ മുഖത്തോ വാക്കിലോ പുറപ്പെട്ടിട്ടില്ല.


ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനോന്‍: നമ്പൂതിരിപ്പാടു വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ—കേട്ടില്ലേ ?


ഇന്ദുലേഖാ: കേട്ടു.


ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനോന്‍: അച്ഛന്‍ ഈ കാര്യത്തെക്കുറിച്ചു വളരെ ഉചിതമായിട്ടു് ഇന്നു് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞു—എനിക്കതു വളരെ സന്തോഷമായി.


ഇന്ദുലേഖാ: എന്താണു പറഞ്ഞതു് ?


ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനോന്‍: ഈ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ സംബന്ധം ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കില്‍ അല്ലാതെ നടത്തിപ്പാന്‍ താന്‍ ശ്രമിക്കയില്ലെന്നാണു്. ഇതു തീര്‍ച്ചയായി എന്നോടും കേശവന്‍നമ്പൂതിരിയോടും പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടു് ഇന്ദുലേഖാ ഇനി ഒട്ടും വ്യസനിക്കേണ്ട.


ഇന്ദുലേഖാ: അങ്ങിനെയാണു വലിയച്ഛന്റെ മനസ്സെങ്കില്‍ ഇദ്ദേഹത്തെ കെട്ടിവലിപ്പിച്ചതു് എന്തിനു്?


ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനോന്‍: അതു് ഇന്ദുലേഖയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടശേഷം മനസ്സുണ്ടാവുമോ എന്നു പരീക്ഷിപ്പാനാണത്രെ.


എന്നും പറഞ്ഞു ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനോന്‍ തന്റെ മുറിയിലേക്കു പോയി. കോണി ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ “മദിരാശിക്കു് എഴുത്തുണ്ടെങ്കില്‍ പൂട്ടി താഴത്തേക്കയയ്ക്കൂ. എന്റെ എഴുത്തില്‍ വച്ചു് അയയ്ക്കാം,” എന്നും പറഞ്ഞു. എനിക്കു് ഇന്ദുലേഖയെ പരിഹസിക്കുന്നതു പ്രാണവേദനയാണു്. എന്നാലും കഥ ഞാനൊട്ടും മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. ഇത്ര ബുദ്ധിയുള്ള ഇന്ദുലേഖാ എന്തിന്നു വിഡ്ഢിത്തം കാണിച്ചു? ഞാന്‍ പറയാതിരിക്കയില്ല. ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍ താഴത്തു് ഇറങ്ങിയ ഉടനെ ഇന്ദുലേഖാ എഴുത്തുപെട്ടി തുറന്നു് കത്തെടുത്തു വായിച്ചു് ക്രമപ്രകാരമുള്ള ഗോഷ്ഠി കാണിച്ചു് കത്തു പെട്ടിയില്‍ വച്ചു പൂട്ടി, അതിസന്തോഷത്തോടുകൂടി കിടക്കാനും ഇരിക്കാനും നില്‍പാനും ശക്തിയില്ലാതെ പ്രമോദസരിത്തില്‍കൂടി ഒഴുകിക്കൊണ്ടുവശായി.


ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍ മദിരാശിക്കു് എഴുത്തു തയ്യാറാക്കി മേശമേല്‍ വെച്ചു മാധവന്റെ അച്ഛനെ കാണ്‍മാനായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു ചെന്നു. ചെല്ലുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പൂമുഖത്തു് ഇരിക്കുന്നു. ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവനെ കണ്ടപ്പോല്‍ ഒന്നു ചിറിച്ചു.


ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍: ജ്യേഷ്ഠന്‍, നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ വരവു കണ്ടില്ലേ? ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍ സാധാരണയായി ഗോവിന്ദപ്പണിക്കരെ ജ്യേഷ്ഠന്‍ എന്നാണു വിളിച്ചുവരാറു്.


ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: ഞാന്‍ കണ്ടില്ല. ഹമാലന്മാരുടെ മൂളലിന്റെ ഘോഷം കേട്ടു. ഞാന്‍ പൊല്‍പായികളത്തിലേക്കു പുറപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണു്. തല്‍ക്കാലം ഇവിടെ നിന്നാല്‍ തരക്കേടുണ്ടു്. നിന്റെ അച്ഛന്‍ ഒരുസമയം എനിക്കു് ആളെ അയയ്ക്കും. പിന്നെ നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ സംബന്ധക്കാര്യംകൊണ്ടു് ആലോചിപ്പാനും മറ്റും പറയും. എനിക്കു് ഈ ആവലാതികള്‍ ഒന്നും കഴികയില്ല—ഞാന്‍ ഇന്നും നാളെയും കളത്തില്‍ താമസിച്ചു മറ്റന്നാളേ മടങ്ങിവരുകയൊള്ളു.


ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍: ഞാനും വരാം. എനിക്കും നമ്പൂതിരിപ്പാട്ടിലെ പ്രാകൃതങ്ങള്‍ കാണാന്‍ വയ്യാ—ഞാനും വരാം.


ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: പോന്നോളു. വിവരം അച്ഛനെ അറിയക്കണെ. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അതിനു് എന്റെനേരെ കോപിക്കും.


ഉടനെ ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവന്‍ വീട്ടിലേക്കു് ആളെ അയച്ചു് തന്റെ ഉടുപ്പുകളും മറ്റും വരുത്തി ഗോവിന്ദപ്പണിക്കരോടു കൂടി പൊല്‍പായികളത്തിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. തന്നെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചാല്‍ വിവരം അച്ഛനെ അറിയിപ്പാന്‍ ആളെ പറഞ്ഞേല്‍പിച്ചു. ഗോവിന്ദപ്പണിക്കരും ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടിമേനവനും പൊല്പായികളത്തിലേക്കു പോകയുംചെയ്തു.