ഇന്ദുലേഖ - ഒന്നു് - പ്രാരംഭം

ഒന്ന്

പ്രാരംഭം

ചാത്തരമേനോന്‍: എന്താണു മാധവാ ഇങ്ങിനെ സാഹസമായി വാക്കു പറഞ്ഞതു്. ഛീ —ഒട്ടും നന്നായില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സുപോലെ ചെയ്യട്ടെ. കാരണവന്മാര്‍ക്കു കീഴടങ്ങേണ്ടേ? നിന്റെ വാക്കു കുറേ കവിഞ്ഞുപോയി.

മാധവന്‍: അശേഷം കവിഞ്ഞിട്ടില്ലാ. സിദ്ധാന്തം ആരും കാണിക്കരുതു്. അദ്ദേഹത്തിനു് മനസ്സില്ലെങ്കില്‍ ചെയ്യേണ്ട. ശിന്നനെ ഞാന്‍ ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുപോവുന്നു. അവനെ ഞാന്‍ പഠിപ്പിക്കും.

കുമ്മിണിഅമ്മ: വേണ്ട കുട്ടാ, അവന്‍ എന്നെ പിരിഞ്ഞു പാര്‍ക്കാന്‍ ആയില്ലാ. നീ ചാത്തരെയോ ഗോപാലനെയോ കൊണ്ടുപോയി പഠിപ്പിച്ചൊ. ഏതായാലും നിന്നോടു കാരണവര്‍ക്കു മുഷിഞ്ഞു. ഞങ്ങളോടു മുമ്പുതന്നെ മുഷിഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിലും നിന്നെ ഇതുവരെ അദ്ദേഹത്തിന്നു വളരെ താല്‍പര്യമായിരുന്നു .

മാധവന്‍: ശരി, ചാത്തരജേഷ്ടനെയും ഗോപാലനെയും എനി ഇംഗ്ലീഷു് പഠിപ്പിക്കാന്‍ കൊണ്ടുപോയാല്‍ വിചിത്രം തന്നെ.

ഇങ്ങിനെ ഇവര്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന മദ്ധ്യേ ഒരു ഭൃത്യന്‍ വന്നു മാധവനെ അമ്മാമന്‍ ശങ്കരമേനോന്‍ വിളിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ മാധവന്‍ അമ്മാമന്റെ മുറിയിലേക്കു പോയി.

ഈ കഥ എനിയും പരക്കുന്നതിന്നുമുമ്പു് മാധവന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു സ്വല്‍പമായി ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.

മാധവന്റെ വയസ്സു്, പഞ്ചുമേനവനുമായുള്ള സംബന്ധവിവരം , പാസ്സായ പരീക്ഷകളുടെ വിവരം ഇവകളെപ്പറ്റി പീഠികയില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ . എനി ഇയ്യാളെക്കുറിച്ചു പറയുവാനുള്ളതു ചുരുക്കത്തില്‍ പറയാം.

മാധവന്‍ അതിബുദ്ധിമാനും അതികോമളനും ആയ ഒരു യുവാവാകുന്നു . ഇയാളുടെ ബുദ്ധിസാമര്‍ഝ്യത്തിന്റെ വിശേഷതയെ ഇംഗ്ലീഷു പഠിപ്പു തുടങ്ങിയമുതല്‍ ബി . എല്‍ . പാസ്സാവുന്നതുവരെ സ്ക്കൂളില്‍ അയാള്‍ക്കു ശ്ലാഘനീയമായി ക്രമോല്‍കര്‍ഷമായി വന്നുചേര്‍ന്ന കീര്‍ത്തിതന്നെ സ്പഷ്ടമായും പൂര്‍ത്തിയായും വെളിവാക്കിയിരുന്നു . ഒരു പരീക്ഷയിലെങ്കിലും മാധവന്‍ ഒന്നാമതു പോയ പ്രാവശ്യം ജയിക്കാതിരുന്നിട്ടില്ലാ . എഫു് . എ . , ബി . എ . ഇതുകള്‍ രണ്ടും ഒന്നാം ക്ലാസ്സായിട്ടു ജയിച്ചു . ബി . എ . പരീക്ഷയ്ക്കു് അന്യഭാഷ സംസ്കൃതമായിരുന്നു. സംസ്കൃതത്തില്‍ മാധവനു് ഒന്നാംതരം വില്‍പത്തി ഉണ്ടായി . ബി . എല്‍. ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ഒന്നാമനായി ജയിച്ചു . ഇതു കൂടാതെ സ്കൂള്‍വകയായ പലവക പരീക്ഷകളും പലപ്പൊഴും ജയിച്ചതിനാല്‍ മാധവനു പലേ സമ്മാനങ്ങളും വിദ്യാഭിവൃദ്ധിക്കു നിയമപ്പെടുത്തീട്ടുള്ള പലേവക മാസ്പടികളും കിട്ടീട്ടുണ്ടായിരുന്നു . സ്കൂളില്‍ മാധവനെ പഠിപ്പിച്ച എല്ല ഗുരുനാഥന്മാര്‍ക്കും മാധവനെക്കാള്‍ സാമര്‍ത്ഥ്യവും യോഗ്യതയും ഉണ്ടായിട്ടു് അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരില്‍ ഒരുവനും ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്നുള്ള ബോദ്ധ്യമാണു് ഉണ്ടായിരുന്നതു്.

ഈ വിശേഷവിധിയായ ബുദ്ധിക്കു പാര്‍പ്പിടമായിരിപ്പാന്‍ തദനുരൂപമായി സൃഷ്ടിച്ചതോ മാധവന്റെ ദേഹം എന്നു് അയാളെ കണ്ടു പരിചയമായ ഏവനും തോന്നും . ഒരു പുരുഷന്റെ ഗുണദോഷങ്ങളെ വിവരിക്കുന്നതില്‍ അവന്റെ ശരീരസൌന്ദര്യവര്‍ണ്ണന വിശേഷവിധിയായി ചെയ്യുന്നതു സാധാരണ അനാവശ്യമാകുന്നു . ബുദ്ധി , സാമര്‍ത്ഥ്യം , പഠിപ്പു് , പൌരുഷം , വിനയാദിഗുണങ്ങള്‍ ഇതുകളെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാല്‍ മതിയാവുന്നതാണു് . എന്നാലും മാധവന്റെ ദേഹകാന്തിയെപ്പറ്റി രണ്ടക്ഷരം ഇവിടെ പറയാതിരിക്കുന്നതു് ഈ കഥയുടെ അവസ്ഥയ്ക്ക് മതിയാവില്ലെന്നു് ഒരുസമയം എന്റെ വായനക്കാര്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുമോ എന്നു ഞാന്‍ ശങ്കിക്കുന്നതിനാല്‍ ചുരുക്കി പറയുന്നു.

ദേഹം തങ്കവര്‍ണ്ണം. ദിനംപ്രതി ശരീരത്തിന്റെ ഗുണത്തിന്നു വേണ്ടി ആചരിച്ചുവന്ന വ്യായാമങ്ങളാല്‍ ഈ യൌവനകാലത്തു് മാധവന്റെ ദേഹം അതിമോഹനമായിരുന്നു . വേണ്ടതിലധികം അശേഷം തടിക്കാതെയും അശേഷംമെലിവു തോന്നാതെയും കാണപ്പെടുന്ന മാധവന്റെകെകള്‍, മാറിടം, കാലുകള്‍ ഇതുകള്‍ കാഴ്ചയില്‍ സ്വര്‍ണ്ണംകൊണ്ടു വാര്‍ത്തുവെച്ചതോ എന്നു തോന്നാം. ആള്‍ ദീര്‍ഘം ധാരാളം ഉണ്ടു് . മാധവന്റെ ദേഹം അളന്നു നോക്കേണമെങ്കില്‍ പ്രയാസമില്ലാതെ കാലുകളുടെ മുട്ടിന്നുസമം നീളമുള്ളതും അതിഭംഗിയുള്ളതും ആയ മാധവന്റെ കുടുമകൊണ്ടു മുട്ടോളം കൃത്യമായി അളക്കാം . മാധവന്റെ മുഖത്തിന്റെ കാന്തിയും പുരുഷശ്രീയും ഓരോ അവയവങ്ങള്‍ക്കു പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം ഉള്ള ഒരു സൌന്ദര്യവും അന്യോന്യമുള്ള യോജ്യതയും ആകപ്പാടെ മാധവന്റെ മുഖവും ദേഹസ്വഭാവവുംകൂടി കാണുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഒരു ശോഭയും അത്ഭുതപ്പെടത്തക്കതെന്നേ പറവാനുള്ളു . മാധവനെ പരിചയമുള്ള സകല യൂറോപ്യന്മാരും വെറും കാഴ്ചയില്‍തന്നെ മാധവനെ അതി കൌതുകംതോന്നി മാധവന്റെ ഇഷ്ടന്മാരായിത്തീര്‍ന്നു .

ഇങ്ങിനെ ഈ യവൌനാരംഭത്തില്‍ തന്റെ ശരീരവും കീര്‍ത്തിയും അതിമനോഹരമാണെന്നു സര്‍വ്വജനങ്ങള്‍ക്കും അഭിപ്രായം ഉള്ളതു തനിക്കു വലിയ ഒരു ഭൂഷണമാണ്–അതു് ഒരിലും ഇല്ലായ്മ ചെയ്യരുതെന്നുള്ള വിചാരംകൊണ്ടോ , അതല്ല സ്വാഭാവികമായ ബുദ്ധിഗുണംകൊണ്ടോ എന്നറിഞ്ഞില്ല, മാധവന്‍ സാധാരണയുവാക്കളില്‍ ഒരു പതിനെട്ടുവയസ്സുമുതല്‍ ക്രമമായി കല്യാണം ചെയ്തു ഗൃഹസ്ഥാശ്രമികളാവുന്നതിനിടയില്‍ നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ കാണപ്പെടുന്ന ദുര്‍വ്യാപാരങ്ങളില്‍ ഒന്നും അശേഷം പ്രവേശിച്ചിട്ടില്ലെന്നു് എനിക്കു് ഉറപ്പായി പറയാം. അതുകൊണ്ടു് സ്വഭാവേനയുള്ള ദേഹകാന്തിയും മിടുക്കും പൌരുഷവും മാധവനു പൂര്‍ണ്ണയവൌനമായപ്പോള്‍ കാണേണ്ടതുതന്നെയായിരുന്നു .

മാധവനു് ഇംഗ്ലീഷില്‍ അതിനൈപുണ്യമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നു് ഞാന്‍ എനി പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. ലൊന്‍ ടെനിസ്സു്, ക്രിക്കറ്റു് മുതലായ ഇംഗ്ലീഷുമാതിരി വ്യായാമവിനോദങ്ങളിലും മാധവന്‍ അതിനിപുണനായിരുന്നു . നായാട്ടില്‍ ചെറുപ്പം മുതല്‍ക്കേ പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു . പക്ഷെ, ഇതു തന്റെ അച്ഛന്‍ ഗോവിന്ദപ്പണിക്കരില്‍ നിന്നു കിട്ടിയ ഒരു വാസനയായിരിക്കാം—അദ്ദേഹം വലിയ നായാട്ടുഭ്രാന്തനായിരുന്നു . നായാട്ടില്‍ ഉള്ള സിദ്ധി മാധവനു വളരെ കലശലായിരുന്നു. രണ്ടുമൂന്നു വിധം വിശേഷമായ തോക്കുകള്‍ , രണ്ടു മൂന്നു പിസ്റ്റോള്‍ , റിവോള്‍വര്‍ ഇതുകള്‍ താന്‍ പോവുന്നേടത്തു് എല്ലാം കൊണ്ടു നടക്കാറാണു് . തന്റെ വിനോദസുഖങ്ങള്‍ ഒടുവില്‍ വേറെ ഒരു വഴിയില്‍ തിരിഞ്ഞതുവരെ ശിക്കാറില്‍തന്നെയാണു് അധികവും മാധവന്‍ വിനോദിച്ചിരുന്നതു് .

ഭൃത്യന്‍ വന്നു വിളിച്ചതിനാല്‍ മാധവന്‍ തന്റെ അമ്മവന്റെ അടുക്കെചെന്നുനിന്നു .

ശങ്കരമേനോന്‍: മാധവാ, ഇതു് എന്തു കഥയാണു് ! വയസ്സുകാലത്തു കാരണവരോടു് എന്തെല്ലാം അധിക്ഷേപമായ വാക്കുകളാണു നീ പറഞ്ഞതു് ? അദ്ദേഹം നിന്നെ ഇംഗ്ലീഷു പഠിപ്പിച്ചതിന്റെ ഫലമോ ഇതു്? എത്ര ദ്രവ്യം നിണക്കുവേണ്ടി അദ്ദേഹം ചിലവുചെയ്തു .

മാധവന്‍: അമ്മാമനും ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നതു ഞങ്ങളുടെ നിര്‍ഭാഗ്യം ! കാര്യം പറയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അന്യായമായി ആരെയും ഭയപ്പെട്ടു പറയാതിരിക്കില്ലാ . എനിക്കു് ഈ വക ദുഷ്ടതകള്‍ കണ്ടുകൂടാ . വലിയമ്മാവന്‍ ദേഹാദ്ധ്വാനം ചെയ്തു സമ്പാദിച്ചതായ ഒരു കാശുപോലും ചിലവിടാന്‍ ഞാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല . പൂര്‍വ്വന്മാര്‍ സമ്പാദിച്ചതും നമ്മളുടെ അഭ്യുദയത്തിനും ഗുണത്തിന്നുംവേണ്ടി അദ്ദേഹംക്കകെവശം വെച്ചിരിക്കുന്നതുമായ പണം നമ്മളുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി ചിലവിടാനേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞുള്ളു . കുമ്മിണിയമ്മയും അവരുടെ സന്താനങ്ങളും ഇവിടുത്തെ ഭൃത്യന്മാരല്ലാ . അവരെ എന്താണു വലിയമ്മാമന്‍ ഇത്ര നിര്‍ദ്ദയമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നതു് ? അവരുടെ രണ്ടു മക്കളെ ഇംഗ്ലീഷു പഠിപ്പിച്ചില്ലാ— കല്യാണിക്കുട്ടിയേയും വേണ്ടുംപോലെ ഒന്നും പഠിപ്പിച്ചില്ലാ എന്തു കഷ്ടമാണു് ഇദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നതു്! ഇങ്ങിനെ ദുഷ്ടത കാട്ടാമോ ? എനി ആ ചെറിയ ശിന്നനെയും മൂരിക്കുട്ടനെപ്പോലെ വളര്‍ത്താനാണത്ര ഭാവം . ഇതു ഞാന്‍ സമ്മതിക്കയില്ലാ— ഞാന്‍ അവനെ കൊണ്ടുപോയി പഠിപ്പിക്കും .

ശങ്കരമേനോന്‍: ശിക്ഷ—ശിക്ഷ ! വിശേഷംതന്നെ ! നീ എന്തുകൊണ്ടാണു പഠിപ്പിക്കുന്നതു്? മാസത്തില്‍ അമ്പതു ഉറുപ്പികയല്ലേ നിണക്കു തരുന്നുള്ളു ? നീ എന്തുകൊണ്ടു പഠിപ്പിക്കും? അമ്മാമന്റെ മുഷിച്ചല്‍ ഉണ്ടായാല്‍ പലേ ദുര്‍ഘടങ്ങളും ഉണ്ടായിവരാം . ക്ഷണം പോയി കാല്‍ വീഴു്.

"അമ്മാമന്റെ മുഷിച്ചല്‍ ഉണ്ടായാല്‍ പലേ ദുര്‍ഘടങ്ങളും ഉണ്ടാവും" എന്നു പറഞ്ഞതിനെ കേട്ടതില്‍ ഇന്ദുലേഖയെക്കുറിച്ചാണു് ഒന്നാമതു മാധവന്‍ വിചാരിച്ചതു് . ആ വിചാരം ഉണ്ടായ ക്ഷണം മാധവന്റെ മുഖത്തു പ്രത്യക്ഷമായ ഒരു വികാരഭേദം ഉണ്ടായി . എങ്കിലും അതു ക്ഷണേന അടക്കി. അറയില്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നുംകൊണ്ടു ലേശം മന്ദഹാസത്തോടെ മാധവന്‍ മറുപടിപറഞ്ഞു.

മാധവന്‍: അദ്ദേഹത്തിനെ ഞാന്‍ എന്താണു മുഷിപ്പിക്കുന്നതു് ? ന്യായമായ വാക്കു പറഞ്ഞാല്‍ അദ്ദേഹം എന്തിനു മുഷിയണം ? അദ്ദേഹത്തിന്റെ ന്യായമില്ലാത്ത മുഷിച്ചിലിന്മേല്‍ എനിക്കു ഭയമില്ലാ.

ശങ്കരമേനോന്‍: ഛീ! ഗുരുത്വക്കേട് പറയല്ലാ.

മാധവന്‍: എന്തു ഗുരുത്വക്കേട്? എനിക്ക് ഈ വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥംതന്നെ അറിഞ്ഞുകൂടാ.

ശങ്കരമേനോന്‍: അതു് അറിയാത്തതാണു വിഷമം . അപ്പൂ ! നീ കുറെ ഇംഗ്ലീഷു പഠിച്ചു സമര്‍ത്ഥനായി എന്നു വിചാരിച്ചു നമ്മളുടെ സമ്പ്രദായവും നടപ്പും കളയല്ലാ . കുട്ടന്‍ ഊണ് കഴിഞ്ഞുവോ?

മാധവന്‍: ഇല്ല. എനിക്കു മനസ്സിന്നു വളരെ സുഖക്കേടു തോന്നി. അമ്മ പാല്‍ക്കഞ്ഞിയും എടുത്തു വഴിയെവന്നിരുന്നു.

അപ്പോള്‍ പാര്‍വ്വതിഅമ്മ പാല്‍ക്കഞ്ഞി വെള്ളിക്കിണ്ണത്തില്‍ കൈയില്‍ എടുത്തതോടുകൂടി അകത്തേക്കു കടന്നു.

ശങ്കരമേനോന്‍: പാര്‍വ്വതീ! കേട്ടില്ലേ കുട്ടന്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം?

പാര്‍വ്വതീഅമ്മ: കേട്ടു. അശേഷം നന്നായില്ലാ .

മാധവന്‍: പാല്‍ക്കഞ്നി ഇങ്ങോട്ടു തരൂ.

രണ്ടിറക്കു പാല്‍ക്കഞ്ഞി നിന്നെടത്തുനിന്നുതന്നെ കുടിച്ച് അമ്മയുടെ മുഖത്തു നോക്കി ചിറിച്ചുംകൊണ്ട്,

മാധവന്‍: അല്ലാ, അമ്മയ്ക്കും എന്നൊടു വിരോധമായോ?

പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: പിന്നെയൊ; അതിനെന്താണു സംശയം ? ജേഷ്ഠനും അമ്മാമനും ഹിതമല്ലാത്തതു് എനിക്കും ഹിതമല്ലാ . ആട്ടേ ; ഈ കഞ്ഞി കുടിക്കൂ , എന്നിട്ടു സംസാരിക്കാം . നേരം ഉച്ചയായി. കുടുമ എന്തിനാണു് എപ്പോഴും തൂക്കി ഇടുന്നതു് ; ഇങ്ങട്ടു വരൂ ; ഞാന്‍ക്കകെട്ടിത്തരാം. കുടുമ പകുതി ആയിരിക്കുന്നു .

മാധവന്‍: അമ്മേ, ശിന്നനെ ഇംഗ്ലീഷു പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമോ അല്ലയോ ? നിങ്ങള്‍ പറയിന്‍

പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: അതു നിന്റെ വലിയമ്മാമന്‍ നിശ്ചയിക്കേണ്ടതല്ലേ കുട്ടാ . എനിക്കു് എന്തറിയാം. വലിയമ്മാമനല്ലേ നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചതു് ; അദ്ദേഹംതന്നെ അവനേയും പഠിപ്പിക്കുമായിരിക്കും.

മാധവന്‍: വലിയമ്മാമന്‍ പഠിപ്പിക്കാതിരുന്നാലോ?

പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: പഠിക്കേണ്ട.

മാധവന്‍: അതിനു ഞാന്‍ സമ്മതിക്കുകയില്ല.

പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: കിണ്ണം ഇങ്ങോട്ടു തന്നേ; ഞാന്‍ പോകുന്നു . ഉണ്ണാന്‍ വേഗം വരണേ .