ഇന്ദുലേഖ - നാലു് - ഒരു വിയോഗം

നാലു്

ഒരു വിയോഗം

മാധവന്‍: അമ്മേ, എല്ലാം ശട്ടമാക്കിച്ചോളണേ. നാളെ പുലര്‍ച്ചെ എനിക്കു മദിരാശിക്കു പുറപ്പെടണം. അച്ഛന്‍ അകത്തുണ്ടോ ?

പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: പോവാന്‍ ഉറച്ചുവോ ?

മാധവന്‍: എന്താണു സംശയം ? ഞാന്‍ പോണു .

പാര്‍വ്വതിഅമ്മ: നിന്റെ അച്ഛന്‍ രാവിലെ പോകുമ്പോള്‍ നിന്നോടു് അങ്ങോട്ടു ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഉടനെ മാധവന്‍ തന്റെ അച്ഛന്‍ ഗോവിന്ദപ്പണിക്കരുടെ ഭവനത്തിലേക്കു പോയി .

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍ നല്ല ദ്രവ്യസ്ഥനും ബുദ്ധിമാനും മര്യാദക്കാരനും ദയാലുവും ആയ ഒരു മനുഷ്യനാണു്. സ്വന്തകുടുംബം ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ചിലവു് ഒന്നുമില്ലാതെ പണം വളരെ കെട്ടിവച്ചിട്ടുള്ളാളാണു്.

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: കുട്ടന്‍ കുളി കഴിഞ്ഞുവോ ?

മാധവന്‍: കഴിഞ്ഞു.

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: നാളത്തന്നെ മദിരാശിക്കു പോണുവോ ?

മാധവന്‍: പോണം എന്നു വിചാരിക്കുന്നു . അച്ഛനു സമ്മതമാണെങ്കി.

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: പോണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ പോയിക്കോളു . വഴിച്ചിലവിന്നും മറ്റും പണം കാരണവരോടു ചോദിക്കണ്ട . ഞാന്‍ തരും . നിണക്കു ഞാന്‍ ഒരുജോടു കടുക്കന്‍ വരുത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടു്. ഇതാ നോക്കൂ. എന്നു പറഞ്ഞു് ഏകദേശം അഞ്ഞൂറു് ഉറുപ്പിക വിലയ്ക്കുള്ള ഒന്നാന്തരം ഒരു ജോടു ചുകപ്പു കടുക്കന്‍ മാധവന്റെ കൈയില്‍ കൊടുത്തു .

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: ബി. എല്‍ . ജയിച്ചാല്‍ നിണക്ക് ഒരു സമ്മാനം തരേണമെന്നു ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നു—അതാണു് ഇതു് .

മാധവന്‍: ഇതു വളരെ നല്ല കടുക്കന്‍ . ഞാന്‍ ഉണ്ണാന്‍ ഇങ്ങട്ടുവരും അച്ഛാ. എനിക്കു മദിരാശിക്കു് ഒരു എഴുത്തു് എഴുതാന്‍ ഉണ്ടു് . തപാല്‍ പോവാറായി . ഞാന്‍ ക്ഷണം വരാം . എന്നു പറഞ്ഞു മാധവന്‍ അവിടെനിന്നു വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി .

വീട്ടില്‍ എത്താറായപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍നിന്നു ഇന്ദുലേഖയുടെ ദാസി അമ്മു മടങ്ങി മാധവന്‍ അഭിമുഖമായി വരുന്നതു കണ്ടു.

മാധവന്‍: എന്താണു വിശേഷിച്ചോ ?

അമ്മു: അമ്മ കുളപ്പുരയില്‍ കുളിക്കാന്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവസരമുണ്ടെങ്കില്‍ അത്രത്തോളം ഒന്നു ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു.

മാധവന്‍: ഓ-ഹോ. അങ്ങിനെതന്നെ . കുളപ്പുരയില്‍ പിന്നെ ആരുണ്ടു് ?

അമ്മു: ആരും ഇല്ല.

മാധവന്‍: നീ മുമ്പേ നടന്നോ.

മാധവന്‍ കുളപ്പുരയില്‍ കടന്നപ്പോള്‍ ഇന്ദുലേഖാ എണ്ണ തേയ്ക്കാന്‍ ഭാവിച്ചു് തോടകള്‍ അഴിക്കുന്നു. മാധവന്‍ അകത്തു കടന്ന ഉടനെ തോട കാതിലേക്കുതന്നെ ഇട്ടു മന്ദഹാസത്തോടുകൂടി മാധവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി നിന്നു . മാധവന്‍ സംശയം കൂടാതെ രണ്ടുകെ കൊണ്ടും ഇന്ദുലേഖയെ അടക്കിപ്പിടിച്ചു മാറിലേക്കു് അടുപ്പിച്ചു് ഒരു ഗാഢാലിംഗനവും അതിനുത്തരമായി ഇന്ദുലേഖാ അതിമധുരമാംവണ്ണം മാധവന്റെ അധരങ്ങളില്‍ ഒരു ചുംബനവും ചെയ്തു. ചുംബനം ചെയ്തു കഴുഞ്ഞയുടനെ “വിടു–വിടു ” എന്നു് ഇന്ദുലേഖാ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി .

മാധവന്‍: ഞാന്‍ നാളെ മദിരാശിക്കു പോകുന്നു .

ഇന്ദുലേഖാ: ഞാന്‍ കേട്ടു. പതിനഞ്ചു ദിവസം ഉണ്ടല്ലോ എനിയും ഹയിക്കോര്‍ട്ടു തുറക്കാന്‍. പിന്നെ എന്തിനാണു നാളെ പോവുന്നതു് ? വലിയച്ഛന്‍ കോപിച്ചതുകൊണ്ടു് ബദ്ധപ്പെട്ടു മദിരാശിക്കു പോകുന്നതു് എന്തിനാണു് ?

മാധവന്‍: ഇന്നലെ ഒരു ശപഥം ഉണ്ടായോ ഇവിടെ വെച്ചു് ?

ഇന്ദുലേഖാ: ഉണ്ടായി —പക്ഷേ , എന്നോടു വിവരങ്ങളെ ക്കുറിച്ചു ചോദിക്കാതെ ചെയ്തതാണെ.

മാധവന്‍: മാധവിയോടു് എന്തിനാണു ചോദിക്കുന്നത്? വലിയച്ഛന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം മാധവി നടക്കേണ്ടേ?

ഇന്ദുലേഖാ: ഇഷ്ടപ്രകാരം ഞാന്‍ നടക്കേണ്ടതാണ്—നടക്കുകയും ചെയ്യും . എന്നാല്‍ ചില കാര്യങ്ങളില്‍ സ്വേച്ഛപ്രകാരമേ എനിക്കു നടക്കാന്‍ നിവൃത്തിയുള്ളു . നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ അതിലൊന്നാണു് ഈ ശപഥക്കാര്യം .

മാധവന്‍: ഓമനേ, വലിയച്ഛന്‍ പുറത്താട്ടിക്കളയും ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞാല്‍ .

ഇന്ദുലേഖാ: ഇന്നലെ എന്റെ ഭര്‍ത്താവിനെ ആട്ടിക്കളഞ്ഞില്ലേ? നാളെ എന്നെയും ആട്ടിക്കളയട്ടെ.

മാധവന്‍: ഭര്‍ത്താവിന്നു് മാധവിയെ സ്വയമായി സംരക്ഷിക്കാന്‍ ശക്തിയില്ലാതിരിക്കുന്പോള്‍—

ഇന്ദുലേഖാ: വീട്ടില്‍നിന്നു് ആട്ടിക്കളഞ്ഞവര്‍ക്കു സാധാരണ ലോകത്തില്‍ ദൈവീകമായി ഉണ്ടാവുന്ന സംരക്ഷ എനിക്കും മതിയാവുന്നതാണു്. നോം എനി എന്തിനു താമസിക്കുന്നു ? മര്യാദയായി എല്ലാവരേയും അറിയിച്ചു നമുക്കു് ഈ കാര്യം നടക്കുന്നതല്ലെ ഉത്തമം .

മാധവന്‍: നോം നമ്മുടെ മനസ്സുകൊണ്ടു് അതു കഴിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ . അമ്മാമനും അങ്ങനെതന്നെ ആയിരുന്നുവല്ലോ പക്ഷം . ഇതിനിടയില്‍ ഈ കലശല്‍ ഉണ്ടാവുന്നതു് ആര്‍ ഓര്‍ത്തു? ഇപ്പോഴല്ലേ കുറെ വിഷമമായതു്.

ഇന്ദുലേഖാ: എന്തു വിഷമമാണു് —യാതൊന്നുമില്ല . എനി ഇതില്‍ ഒരു വിഷമവും ഉണ്ടാവാന്‍ പാടില്ലാ. എന്നെ നാളെ മദിരാശിക്കു് ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുപോവാന്‍ ഒരുക്കമാണെങ്കില്‍ വരാന്‍ ഞാന്‍ തെയ്യാറാണു്.

മാധവന്‍: അതൊക്കെ അബദ്ധമായി വരും . മാധവിയെ പിരിഞ്ഞു കാല്‍ക്ഷണം ഇരിക്കുന്നതില്‍ എനിക്കുള്ള മനോവേദന ദൈവം മാത്രം അറിയും . എന്നാലും എന്റെ ഓമനയെപ്പറ്റി ജനങ്ങള്‍ക്കു ചീത്ത അഭിപ്രായം ഉണ്ടാവുന്നതു് എനിക്കു് അതിലും വേദനയാണു് . അതുകൊണ്ടു കുറെ ക്ഷമിക്കൂ. എനിക്കു് അഞ്ചാറുദിവസം മുമ്പു് ഗില്‍ഹാം സായ് വിന്റെ ഒരു കത്തു് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ സെക്രട്രേട്ടില്‍ ഒരു അസിഷ്ടാണ്ടുപണി ഒഴിവാകുമെന്നും അതിന്നു മനസ്സുണ്ടോ എന്നും ചോദിച്ചിരുന്നു . ഉണ്ടെന്നു മറുപടി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു് . എത്ര താമസം വേണ്ടിവരുമെന്നു് അറിയുന്നില്ല. അതു കിട്ടിയാല്‍ തല്‍ക്ഷണം ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തും . പിന്നെ മാധവി എന്റെ കൂടെ മദിരാശിയില്‍ . നോം രണ്ടുപേരും പണക്കാരാണെങ്കിലും എന്റെ അച്ഛന്‍ എനിക്കു വേണ്ട പണം എല്ലാം തരുമെങ്കിലും സ്വയമായി ഒരു ഉദ്യോഗമില്ലാതെ എന്റെ ഓമനയെ മദിരാശിക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുന്നതു് നമ്മള്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും പോരാത്തതാണു് .

ഇന്ദുലേഖാ: എന്താണു കൈയില്‍ ഒരു കടലാസുചുരുള്‍?

മാധവന്‍: അതു് അച്ഛന്‍ എനിക്കു് ഇപ്പോള്‍ തന്ന ഒരു സമ്മാനമാണു്. —നല്ല ചുകപ്പുകടുക്കന്‍. ഇതാ നോക്കൂ

ഇന്ദുലേഖാ വാങ്ങി നോക്കി.

ഇന്ദുലേഖാ: ഒന്നാന്തരം; അവിടെ ഇരിക്കൂ–ഇതു ഞാന്‍ തന്നെ മാധവന്റെ കാതില്‍ ഇടട്ടെ.

മാധവന്‍ ഇരുന്നു. ഇന്ദുലേഖാ മാധവന്റെ കാതില്‍ കടുക്കന്‍ ഇട്ടു. മാധവന്‍ എഴുനീല്‍ക്കാന്‍ ഭാവിച്ചപ്പോള്‍.

ഇന്ദുലേഖാ: ഇരിക്കൂ. ഇനി ഞാന്‍തന്നെ ഈ കുടുമകൂടി ഒന്നു കെട്ടട്ടെ . അതുകെട്ടി ഒരു ഭാഗത്തു വെച്ചാലെ ആ കടുക്ക നും മുഖവും തമ്മിലുള്ള യോജ്യത അറിവാന്‍ പാടുള്ളു . കുടുമ കെട്ടി ഇന്ദുലേഖാ മാധവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി . വിശേഷമായ ചേര്‍ച്ച കടുക്കനും മുഖവുമായുണ്ടെന്നു്, മാധവന്റെ കപോലങ്ങളില്‍ ഇന്ദുലേഖാ ഒരു നിമിഷനേരം ഇടയിലെ ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടുകൂടെ തെരുതെരെ ചെയ്ത ചുംബനങ്ങളാല്‍ മാധവനു പൂര്‍ണ്ണബോദ്ധ്യമായി. ഇവര്‍ രണ്ടുപേരും ഇങ്ങിനെ സംസാരിച്ചും രസിച്ചുംകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ കുളപ്പുരയുടെ വാതുക്കല്‍ വന്നു് , “ആരാണു് അവിടെ സംസാരിക്കുന്നതു് ? ” എന്നു ചോദിച്ചുംകൊണ്ടു് അകത്തേക്കു കടന്നു .

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: നിങ്ങള്‍ക്കു ലജ്ജ കേവലം വിട്ടുതുടങ്ങി . ഭ്രാന്തുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു. കുട്ടനെ അന്വേഷിച്ചു ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍ ആളെ അയച്ചിരിക്കുന്നു . ഉണ്ണാന്‍ അവിടെ ചെല്ലാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നുവോ ? പിന്നെ കുളപ്പുരയില്‍ വന്നു കളിച്ചിരുന്നാലോ ? ഇന്ദുലേഖയ്ക്കു് ഇന്നു വിശപ്പു് ഇല്ലേ ? ഭ്രാന്തു പിടിച്ച കുട്ടികള്‍ . കുട്ടന്‍ നാളെ പോണു എന്നു പറഞ്ഞുകേട്ടു.

മാധവന്‍: നേരം എത്രയായി?

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിഅമ്മ: പത്തരമണി .

മാധവന്‍: ശിവ! —ശിവ!— എനിക്കു് ഒരു എഴുത്തയപ്പാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . അതു് ഇന്നു മുടങ്ങി. അച്ഛന്‍ ദേഷ്യപ്പെടും. ഞാന്‍ നിങ്ങളെ കണ്ടിട്ടേ പുറപ്പെടുകയുള്ളു .

എന്നു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയമ്മയോടു പറഞ്ഞു നേരെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്കു ചെന്നു .

അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ ഉണ്ണാന്‍ എലവെച്ചു് ഇരിക്കുന്നു. . മാധവനും എല വെച്ചിരിക്കുന്നു

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: കുട്ടന്‍ എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രനേരം ?

മാധവന്‍: ഞാന്‍ ഒരാളുമായി സംസാരിച്ചുനിന്നു കുറെ വെകിപ്പോയി . അച്ഛനു് ഉണ്ണാമായിരുന്നുവല്ലോ. കഷ്ടം! നേര്‍ത്തെ ഉണ്ണാറുള്ളതു് ഇന്നു ഞാന്‍ നിമിത്തം മുടങ്ങി എന്നു തോന്നുന്നു.

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: നിയ്യും ഇന്ദുലേഖയും നിമിത്തം മുടങ്ങി എന്നു പറയൂ . നിന്നെമാത്രം ഞാന്‍ കുറ്റക്കാരനാക്കി ശിക്ഷിക്കയില്ല . അല്ല–കടുക്കന്‍ ഇട്ടുകഴിഞ്ഞുവോ ? ഇതും ഇന്ദുലേഖയുടെ ജാഗ്രതതന്നെ, അല്ലേ ?

മാധവന്‍ മുഖം ലജ്ജയോടെ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടു് ഊണു തുടങ്ങി. ഊണു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍ മകനെ അകത്തു വിളിച്ചു തന്റെ മടിയില്‍ ഇരുത്തി മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ചുംബിച്ചു പറയുന്നു.

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: ഇന്ദുലേഖയെ വിചാരിച്ചു വ്യസനമുണ്ടോ ? ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതു് അനാവശ്യമാണു്. ആ പെണ്ണിനെ ഞാന്‍ നല്ലവണ്ണം അറിയും . അവളെപ്പോലെ ബുദ്ധിശക്തിയുള്ള ഒരു കുട്ടിയെ ഞാന്‍ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല . അവളുടെ സൌന്ദര്യം കണ്ടു ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെടുന്നതിനേക്കാള്‍ ബുദ്ധിവെദഗ്ദ്ധ്യത്തേയും സ്ഥൈര്യത്തേയും കണ്ടു ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു ;

നിന്നെ വിട്ടു് ഈ ജന്മം അവള്‍ ആരെയും സ്വീകരിക്കുമെന്നുള്ള ഒരു ശങ്ക നിണക്കു വേണ്ട . പഞ്ചുമേനവന്‍ അല്ല ബ്രഹ്മദേവന്‍തന്നെ വേറെ പ്രകാരത്തില്‍ ഉത്സാഹിപ്പിച്ചാലും ഇനി അതിനു് ഒരിളക്കവും ഉണ്ടാകുന്നതല്ല.

മാധവന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അച്ഛന്റെ കൈകെയും തലോടിക്കൊണ്ടു മടിയില്‍ ഇരുന്നു.

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: ശിന്നനെ നീ ഇപ്പോള്‍ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നുവോ ?

മാധവന്‍: കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവേണമെന്നാണു് എന്റെ ആഗ്രഹം . എന്നാല്‍ അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടം അറിഞ്ഞു ചെയ്യാമെന്നു വിചാരിക്കുന്നു .

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്യാം . കൊണ്ടുപോകുക എങ്കില്‍ അവനു വേണ്ട സകല ചിലവുകളും ഞാന്‍ തരാം.

മാധവന്‍: എന്തിനു് അച്ഛന്‍ തരുന്നു ? അമ്മാമന്‍ നിശ്ചയമായും തരേണ്ടതല്ലേ ?

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: തന്നില്ലെങ്കിലോ ?—തരികയില്ലെന്നുതന്നെ ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നു .

മാധവന്‍: തന്നില്ലെങ്കില്‍—

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: ശണ്ഠ വേണ്ട . പഞ്ചുമേനോന്‍ പ്രകൃത്യാകോപിയും ബുദ്ധി കുറയുന്ന ഒരു മനുഷ്യനും ആകുന്നു . ശണ്ഠയായാല്‍ ജനങ്ങള്‍ അതിന്റെ കാരണം നോക്കീട്ടല്ല ശണ്ഠക്കാരെ പരിഹസിക്കുന്നതു് . ശണ്ഠ ഉണ്ടെന്നുവന്നാല്‍ ഇരുഭാഗക്കാരെയും ഒരുപോലെ പരിഹസിക്കും. ലോകാപവാദത്തെ ഭയപ്പെടണം .

മാധവന്‍: അച്ഛനു് അനാവശ്യമായി എനിക്കുവേണ്ടി ഈ ചിലവുകൂടി വുരുത്തുന്നതില്‍ ഞാന്‍ വ്യസനിക്കുന്നു.

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: എനിക്കു് ഇതു് എന്തു ചിലവാണു കുട്ടാ ? നിന്റെ തറവാട്ടിലെപ്പോലെ എനിക്കു മുതല്‍ ഇല്ലെങ്കിലും ചിലവും അത്ര ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ മിച്ചം എനിക്കും അത്രതന്നെ ഉണ്ടാവും. അതെല്ലാം ഞാന്‍ നിന്റെ ഒരു ദേഹത്തിന്റെ ഗുണത്തിലേക്കും ഇഷ്ടസിദ്ധിയിലേക്കും ചിലവിടാന്‍ ഒരുക്കമാണു്. ശിന്നനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോ . എന്നാല്‍ കാരണവരോടു മുമ്പു ചോദിക്കണം. ഇതു ചോദിപ്പാന്‍ നീ പോവേണ്ട . ആ കുട്ടിയുടെ അച്ഛന്‍ ശീനുപട്ടരെ അയച്ചു ചോദിപ്പിച്ചോ. യാത്ര നിയ്യും പറയണം . ശണ്ഠ കൂടിയാല്‍ മിണ്ടാതെ പോരെ .

മാധവന്‍: അങ്ങിനെതന്നെ അച്ഛാ; ഞാന്‍ വെകുന്നേരവും ഉണ്ണാന്‍ ഇങ്ങട്ടു വരും. അച്ഛന്റെ സമയപ്രകാരം ഊണു കഴിക്കണേ. എനിക്കുവേണ്ടി താമസിക്കരുതു് .

ഇങ്ങിനെ ഇവര്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ശീനുപട്ടര്‍ ഗോവിന്ദപ്പണിക്കരെ കാണ്മാന്‍വേണ്ടി അവിടെ ചെന്നു പുറത്തളത്തില്‍നിന്നു് ഒന്നു ചുമച്ചു .

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: ആരാണു പുറത്തു് ? ശീനുപ്പട്ടര്‍: ഞാന്‍ തന്നെ- ശീനുപട്ടര്‍.

ഗോവിന്ദപ്പട്ടര്‍: അകത്തു വരാം . ഇയാളോടു ഞാന്‍ തന്നെ വിവരം പറഞ്ഞുകളയാം മാധവാ

ശീനുപട്ടര്‍ അകത്തുകടന്ന ഉടനെ, ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: ഇരിക്കിന്‍ സ്വാമീ !

ശീനുപട്ടര്‍: ആരാണത്—മാധവനോ ? എന്തൊക്കെയാണു ഘോഷം കേട്ടതു് ? കാരണവര്‍ കോപിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നോടും കോപമുണ്ടോ എന്നു സംശയം . കുറെമുമ്പു ഞാന്‍ അമ്പലത്തില്‍ നിന്നു വരുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തെ വഴിയില്‍ കണ്ടു . എന്നോടു് ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലതാഴ്ത്തിയിട്ടു കടന്നുപോയി . ഇങ്ങിനെ അധികം കണ്ടിട്ടില്ലാ . ഒന്നുരണ്ടു പ്രാവശ്യം മുമ്പു് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടു്. അതിനു നല്ല കാരണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു . ഇതിന്നു കാരണം ഞാന്‍ ഒന്നും ഓര്‍ത്തിട്ടു കാണുന്നില്ല.

മാധവന്‍: നിങ്ങള്‍ ശിന്നന്റെ അച്ഛനല്ലേ—അതു് ഒരു നല്ല കാരണമല്ലേ ?

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കരും ശീനുപട്ടരും ചിറിച്ചു .

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: സ്വാമി, നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍തന്നെ പഞ്ചുമേനോന്റെ അടുക്കെ പോണം. പോയിട്ടു്, ശിന്നനെ കുട്ടന്‍ മദിരാശിക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്നും അതിന്നു് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുവാദം മാത്രം വേണമെന്നും പറയണം . കുട്ടിയുടെ പഠിപ്പിന്റെ ചിലവു ഞാന്‍ കൊടുപ്പാന്‍ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതു നിങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തോടു പറയണ്ട

ശീനുപട്ടര്‍: ഓ–ഹോ. ഇപ്പോള്‍തന്നെ പോയി പറയാം . ശിന്നന്റെ ചിലവു ഞാന്‍ കൊടുക്കാന്‍ പോവുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു കളയാം . എനിക്കും ഒരു മാനമിരിക്കട്ടെ . എന്റെ നേരെ ചാടുമായിരിക്കും. ചീത്ത പറഞ്ഞാല്‍ ഞാനും പറയും .

ഗോവിന്ദപ്പണിക്കര്‍: കലശല്‍ കൂട്ടരുതു് . ചിലവിന്റെ കാര്യംകൊണ്ടു് അങ്ങേക്ക് ഇഷ്ടപ്രകാരം പറഞ്ഞോളൂ. പക്ഷേ, കളവു പറവാന്‍ ഞാന്‍ ഉപദേശിക്കയില്ല .

ശീനുപട്ടര്‍: ഒരു കളവുമല്ല അതു് . ഞാന്‍ അങ്ങിനെതന്നെ പറയും .

മാധവന്‍ അച്ഛന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ചിറിച്ചൂ —അച്ഛനും , കൂടെ ശീനുപട്ടരും “അങ്ങിനെതന്നെ ഞാന്‍ പറയും, ” എന്നു പറഞ്ഞു തലകുലുക്കിക്കൊണ്ടു ചിറിച്ചു .

ശീനുപട്ടര്‍ ഉടനെ അവിടെനിന്നു പുറപ്പെട്ടു . പൂവരങ്ങില്‍ ചെന്നു പഞ്ചുമേനോന്‍ ഇരിക്കുന്ന മാളികയിലേക്കു കയറി പുറത്തളത്തില്‍ നിന്നു .

പഞ്ചുമേനോന്‍: ആരാണു് അവിടെ ?

ശീനുപട്ടര്‍: ഞാന്‍തന്നെ–ശീനു

പഞ്ചുമേനോന്‍: നിങ്ങള്‍ എന്താണു് ഇപ്പോള്‍ വന്നതു് .

ശീനുപട്ടര്‍: ഒന്നു പറവാനുണ്ടായിരുന്നു .

പഞ്ചുമേനോന്‍: എന്താണു്? —പറയൂ .

ശീനുപട്ടര്‍: എന്റെ മകന്‍ ശിന്നനെ ഞാന്‍ ഇങ്കിരീസ്സു പഠിപ്പിക്കാന്‍ പോകുന്നു.

പഞ്ചുമേനോന്‍: നിങ്ങള്‍ക്കു് ഇങ്കിരീസ്സറിയാമോ?

ശീനുപട്ടര്‍: ഞാന്‍ ചിലവിട്ടു പഠിപ്പിക്കും.

പഞ്ചുമേനോന്‍: പഠിപ്പിച്ചോളൂ .

ശീനുപട്ടര്‍: മദിരാശിക്കു് അയക്കാനാണു പോവുന്നതു് .

പഞ്ചുമേനോന്‍: ഏതു രാശിക്ക് എങ്കിലും അയച്ചോളൂ–ഏതു കഴുവിന്മേലെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി കയറ്റിക്കോളൂ.

ശീനുപട്ടര്‍: കഴുവിന്മേല്‍ കയറ്റീട്ടല്ല ഇങ്കിരീസ്സു പഠിപ്പിക്കാറ്.

പഞ്ചുമേനോന്‍: എന്താണു കോമട്ടിപട്ടരെ , അധികപ്രസംഗീ , പറഞ്ഞതു് ?— ആ കുരുത്തംകെട്ട മാധവന്‍ പറഞ്ഞിട്ടു് ഇവിടെ എന്നെ അപമാനിക്കാന്‍ വന്നതോ ? എറങ്ങു താഴത്ത്—എറങ്ങൂ,—ആരെടാ അവിടെ ? ഇയാളെ പിടിച്ചു പുറത്തു തള്ളട്ടെ . “കോമട്ടിയാണെങ്കില്‍ പെങ്ങള്‍ക്കു് എന്നെ സംബന്ധത്തിന്നു് ആക്കുമോ ? ” എന്നു കുറെ പതുക്കെ പറഞ്ഞുംകൊണ്ടു പട്ടര്‍ ഓടി താഴത്തു് എറങ്ങി കടന്നുപോയി .

പിറ്റേദിവസം രാവിലെ നിശ്ചയിച്ചപ്രകാരം മാധവന്‍ ശിന്നനേയുംകൂട്ടി മദിരാശിക്കു പുറപ്പെട്ടുപോവുകയും ചെയ്തു—പഞ്ചുമേനോനു കോപം ക്രമേണ അധികരിച്ചുവരുന്നു എന്നറിഞ്ഞതിനാല്‍ മാധവന്‍ യാത്രപറയാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുക്കെ പോയതേ ഇല്ല.