പുഷ്പവാടി - നിഷ്‌കപടതയോട്

നിഷ്കപടതയോട്

പൂവിനെതിര്‍ മെയ്യൊളിയൊതുങ്ങിയഴലാലി-
ന്നാവിതടവും മുകുരമൊത്തു കവിള്‍ മങ്ങി,
ആവിലമനസ്സൊടൊരു കൈയില്‍ മുഖമര്‍പ്പി-
ച്ചീവിധമിരുന്നഴുവതെന്തു വിമലേ! നീ?

ഉണ്മയുടെയൂര്‍ജ്ജിതവിഭുത്വമതു പോയി,-
ന്നെന്മഹിമയാരുമറിയാത്ത നിലയായി,
ഇമ്മഹിയിലെന്തിനിനി വാഴുവതു ഞാനെ-
ന്നുണ്മലര്‍ കരിഞ്ഞയി, ശുഭേ, കരവതോ നീ!

പുഞ്ചിരിനിലാവൊളി പുറത്തിരുളകത്തായ്
നെഞ്ചില്‍ വിഷമായ് മൊഴിയില്‍ നല്ല നറുതേനായ്
വഞ്ചന മുഴുത്തു ഭുവനത്തിലിനി നല്ലോ-
രഞ്ചണമതോര്‍ത്തു സരളേ,യഴുവതോ നീ?

സ്നേഹമുതിരേണ്ടവരില്‍നിന്നും പകയായി,
ഗേഹമതിനാല്‍ ഭയദമാമടവിയായി
മോഹതിമിരം പെരുകി മൂഢതയുമാക്കി-
സ്സാഹസികര്‍ നിന്നെയതിനാലഴുവതോ നീ?

മാഴ്കരുതു മഞ്ജുമുഖി, സത്യമൊടസത്യം
വ്യാകുലിതമായ പൊരുളാണു ഭുവനം കേള്‍;
ഏകരസമായ് ഗുണമെഴില്ലറികയെങ്ങും,
ലോകമിതില്‍ നന്മയൊടു തിന്മ പൊരുതുന്നു.

പണ്ടു മുതലിങ്ങനെ വെളിച്ചവുമിരുട്ടും
രണ്ടുമിടയുന്നിതു സുരാസുരര്‍ കണക്കെ;
ഇണ്ടലതിനാല്‍ വരുവതും വിരവില്‍ നീങ്ങും
കണ്ടറികയുണ്മ സുകുമാരി, കരയാതെ.

ഇങ്ങനെ തിരിഞ്ഞു വിധിചക്രമുഴറുമ്പോ-
ളിങ്ങമലധര്‍മ്മമതിലൂന്നി വിലസുന്നു,
മങ്ങിയുമിടയ്ക്കിടെ വിളങ്ങിയുമിരുട്ടില്‍-
ത്തങ്ങിയിരുപക്ഷമെഴുമിന്ദുകലപോലെ.

നിന്നെ വെടിയുന്നവനു നീ വെടിയുവോനും
പിന്നെ മനുജന്റെ വടിവെന്തിനു മനോജ്ഞേ?
നിന്നകമെരിഞ്ഞു മിഴിനീര്‍ പൊഴിവതെന്നാ-
മന്നറിക തീനരകമെന്നു മഹിതാഭേ.

ജീവിതതരണത്തിലതിമാനമൊടു ഞാനെന്‍
ദേവി തുണനില്‍ക്കില്‍ വിജയിപ്പനതിനാലേ,
പൂവില്‍ മണവും മണിവിളക്കിലൊളിയും‌പോല്‍
നീ വിലസുകെന്റെ മനതാരില്‍ മറയാതെ.

നില്‍ക്ക തുണയായഴലൊഴിക്കയെഴുനേല്‍ക്കി-
ന്നിക്കലുഷഭാവമയി, നിന്നിലഴകാമോ?
‘നിഷ്ക്കപടതേ’, കരള്‍ നിറഞ്ഞൊരിരുള്‍ നീക്കും
ചില്‍ക്കതിരവന്റെ ചെറുരശ്മിയമലേ നീ.

ഡിസംബര്‍ 1915