ദിവ്യഗീതം
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

ക്രൈസ്തവവേദഗന്ഥത്തില്‍ സോളമന്റെ ജീവചരിത്രം സവിസ്തരം പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന് 700 രാജ്ഞിമാരും 300 വെപ്പാട്ടികളും ഉണ്ടായിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളില്‍ ഏറ്റവും ഉത്തമമായി കീര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നത്രേ "സൊങ് ഒഫ് സൊങ്സ്" (ദിവ്യഗീതം). ഇതിനു ജയദേവകവിയുടെ 'ഗീതാഗാവിന്ദ' വുമായി വലിയ സാദൃശ്യമുണ്ടെന്നാണ് അത് ഇംഗ്ലീഷിലേക്കു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ആദാം ക്ലാര്‍ക്കിന്റെ അഭിപ്രായം. ഗീതാഗാവിന്ദത്തിന്റെ മറ്റൊരു പരിഭാഷകന്‍ എഡ്വിന്‍ ആര്‍നോള്‍ഡാണല്ലോ.
അദ്ദേഹം ഇവയ്ക്കുതമ്മില്‍ എന്തെങ്കിലുംåശദൃശ്യമുണ്ടോ എന്നു ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. ഏതായാലും ക്ലാര്‍ക്കിന്റെ അഭിപ്രായത്തെ ഞാനിവിടെ വിമര്‍ശിക്കണമെന്നു വിചാരിക്കുന്നില്ല. ലോകോത്തരമായ ഒരു മിസ്റ്റിക് കൃതിയായിട്ടാണ് ഇതിനെ പാശ്ചാത്യലോകം വാഴ്ത്തിയിട്ടുള്ളത്. ക്രൈസ്തവവേദഗന്ഥവും അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവിധവ്യാഖ്യാനങ്ങളും പരിശോധിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ ഈ അനുമാനത്തിന് ഒന്നുകൂടി ബലം കിട്ടുന്നുണ്ട്. സഭയ്ക്കു ക്രിസ്തുവിനോടൂള്ള പ്രേമമാണ് ഇതിലെ പ്രതിപാദ്യത്തിന്റെ ജീവനാഡിയെന്നു സ്ഥാപിക്കുവാനാണ് ബൈബിളിന്റെ ശ്രമം. ഇതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്കുള്ള അഭിപ്രായം എന്റെ ഗീതഗാവിന്ദപരിഭാഷ(ദേവഗീത)യില്‍ ഞാന്‍ വിസ്തരിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്നതാണ്. ഏതായാലും ഒന്നുമാത്രം ഞാന്‍ ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഐഹികമായ ഒരസ്തിവാരത്തിന്മേലാണ് ഈ മോഹനമായ കലാഹര്‍മ്മ്യം സോളമന്‍ ചക്രവര്‍ത്തി കെട്ടിപ്പടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രണയാത്മകമായ ജീവിതാനുഭവം ഈ കാവ്യത്തിന് ഉത്തേജകമായി നില്‍ക്കുന്നുമുണ്ട്

ഒരു ഘോഷയാത്രാവസരത്തില്‍ സര്‍വ്വംഗസുന്ദരിയായ ഒരജപാലകന്യകയെ ഒരു നോക്കൊന്നുകാണുവാന്‍ ചക്രവര്‍ത്തിക്കിടയായി. അവളുടെ കുലീനസൌന്ദര്യം അദ്ദേഹത്തെ എന്തെന്നില്ലാതാകര്‍ഷിച്ചു. അവളെ വിവാഹം കഴിക്കുവാന്‍ ആശിച്ച് അദ്ദേഹം തന്റെ ഇംഗിതം അവളെ അറിയിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ അവളാകട്ടെ മറ്റൊരു പ്രഭുകുമാരനില്‍ അനുരക്തയായിരുന്നു. ചക്രവര്‍ത്തി അവളെ തന്റെ കൊട്ടാരത്തില്‍കൊണ്ടുവന്നു താമസിപ്പിച്ചു. അവിടത്തെ ആഡംബരപരിപൂര്‍ണ്ണമായ ജീവിതം അവള്‍ക്കൊരു മാനസാന്തരമുണ്ടാക്കുമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യാമോഹം. രാജ്ഞിമാരും വെപ്പാട്ടികളും സദാ ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ ഗുണഗണങ്ങള്‍ അവളുടെ മുന്‍പില്‍ വാഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, ഏരെനാള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളുടെ മനസ്സിന് അണുപോലും ചാഞ്ചല്യമുണ്ടായില്ല. ഒടുവില്‍ ഗുണവാനായ സോളമന്‍ അവളുടെ അടിയുറച്ച പ്രണയത്തില്‍ അദ്ഭുതപ്പെട്ട് അവളെ അവളുടെ കാമുകനുതന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചുകൊടുത്തു. ഐഹികമായ ഈ പ്രണയാത്മകസംഭവത്തില്‍നിന്നു സംജ്ഞാതമായ വികാരവീചികളാണ് ഈ കമനീയകലാശില്‍പത്തില്‍ ഉടനീളം സ്പന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നു കാണാം.... ആദ്ധ്യാത്മീകമായ ഒരര്‍ത്ഥം ഇതിനു കൊടുത്തുകൊണ്ട് ഈ കൃതിയെ വ്യാഖ്യാനിച്ചുവരുന്നതില്‍ എനിക്കാക്ഷേപമില്ല. പക്ഷേ, അങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കില്‍പ്പോലും കലാപരമായി ഈ കൃതിക്ക് ഒരിടിവും തട്ടാനില്ലെന്ന് ഊന്നിപ്പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്നുമാത്രം.

മൂവ്വായിരത്തിലധികം സംവത്സരം പഴക്കമുള്ള ഈ കാവ്യത്തിന്റെ പുതുമ ഇന്നും നശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കില്‍, ഇതൊരദ്ഭുത കലാസൃഷ്ടിതന്നെയാണെന്ന് ആരും സമ്മതിക്കും. ഈ വിശിഷ്ടകൃതി എന്റെ എളിയ കഴിവനുസരിച്ച് മലയാളത്തിലേക്ക് വിവര്‍ത്തനംചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചതില്‍ എനിക്കു സന്തോഷമുണ്ട്.

-ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള.

  • ഗീതം ഒന്ന്


വരാഗം വയിനിലും മധുരം-തന്നധരത്താ-
ലവനെന്നില്‍ച്ചൊരിയട്ടേ ചുംബനങ്ങള്‍!
തവ വിവിധ മഹിതതരലേപനദ്രവ്യങ്ങള്‍
തടവീടും സൌരഭ്യലഹരികളാല്‍;
അമിതസുഖമരുളുമൊരുലേപനധാരപോ-
ലമൃതമയമാണു നിന്‍ നാമധേയം.
അതുമൂലം നിന്‍ പേരിലനുരാഗമകതാരി-
ലണിയുന്നിതതിദിവ്യകന്യകകള്‍!

സദയം നയിച്ചീടുകെന്നെ നീ, നിന്‍ പുറകേ
സതതം, ഹാ, ഞങ്ങള്‍ കുതിച്ചുകൊള്ളാം.
ധരണീന്ദ്രന്‍ നിജമണിയറകളിലേക്കെന്നെ-
പ്പരിചിനോടലിവിയന്നാനയിച്ചു.
കുതുകം വളര്‍ന്നലം ഞങ്ങള്‍ നിന്‍ വേഴ്ചയില്‍
മതിമറന്നങ്ങനെ വാണുകൊള്ളാം.
തരളിതഹൃദയരായ് വയിനിനേക്കാളധികം
തവമധുരപ്രേമം സ്മരിച്ചുകൊള്ളാം.
കരളിലൊരു ലേശവും കപടമിയലാത്തവര്‍
കരുതുന്നൂ ഹൃദയേശ്വരനായി നിന്നെ!

നീളെയെഴും കേദാറിന്‍[1] പടകുടികളെപ്പോലെ
സോളമണി [2] ന്‍ യവനികകളെന്നപോലെ;
അസിതാംഗിയാകിലുമഴകുള്ളോളാണു ഞാ-
നറിയുവിന്‍ ജറുസല [3] തനയകളേ!
അരുതെന്നെ നോക്കിടേണ്ടസിതാംഗിയാണു ഞാ-
നെരിവെയിലേറ്റേറ്റു വളര്‍ന്നവള്‍ ഞാന്‍.
മമ ജനനിതന്‍ മക്കള്‍ക്കെല്ലാര്‍ക്കുമെന്നോടു-
മനതാരിലതികോപമായിരുന്നു.
കനിവറ്റവരാണവരവരെന്നെ മുന്തിരി-
ക്കനിവനികള്‍ കാക്കുവാങ്കവലിട്ടു.
തരമായതില്ലെന്നാല്‍ കാക്കാനെനിക്കയ്യോ,
തനതാമെന്‍ മുന്തിരിത്തോപ്പു മാത്രം!


അയി ജീവനായകാ, പറയുകെന്നോ, ടെങ്ങാ-
ണവിടുന്നു മേയ്ക്കുന്നതാടുകളെ?
അരുളുകെന്നോ, ടതുപോലെങ്ങാണു വിശ്രമ-
മരുളുന്നതങ്ങവയ്ക്കുച്ചനേരം?
അരനിമിഷമെങ്കിലുമങ്ങയെപ്പിരിയുവാ-
നരുതാതനാരതമാത്തമോദം;
അരികത്തമരുന്നോരജയൂഥങ്ങളെ വേര്‍പെട്ടി-
ട്ടകലുമൊന്നായെന്തിനലയണം ഞാന്‍?
അയി, രമണിമാര്‍കുലമൌലിമാലേ, നിന-
ക്കറിവീലങ്ങെത്തേടും വഴികളെങ്കില്‍;
പതറായ്ക ലേശം, നീ പൊയ്ക്കൊള്‍കജങ്ങള്‍തന്‍
പദപാതരേഖകള്‍ നോക്കി നോക്കി!
അജപാലകവസിതോടജനികരങ്ങള്‍ക്കരികില്‍, നി-
ന്നജകിശോരങ്ങളെ മേയ്ക്കുക നീ!
അണിയായ് ഫരാവോ[4] തന്‍ തേരുകളില്‍ പൂട്ടുന്നോ-
രഴകാളുമശ്വസംഘത്തോടൊപ്പം;
ഉദിതകൌതൂഹലം ഭവതിയെസ്സസ്പൃഹ-
മുപമിച്ചിരിപ്പൂ ഞാന്‍ ജീവനാഥേ!

മണിമുത്തുകളണിയിട്ടൊളികിളരുന്നതാണു നിന്‍
മതിമോഹനമാകും കവിള്‍ത്തടങ്ങള്‍.
കനകോജ്ജ്വലഭൂഷാകുലമാണാത്മനാഥേ, നിന്‍
കമനീയകാന്തികലര്‍ന്ന കണ്ഠം!
തവ തുകില്‍ത്തുമ്പിലും, വക്കിലും, തെളുതെളെ-
ത്തഅനിവെള്ളിക്കുടുസുകള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കി;
ഭംഗിയില്‍പ്പിന്നല്‍പ്പൊന്‍കമ്പിക്കസവുകള്‍
ഞങ്ങളിട്ടയി നിനക്കേകാമല്ലോ!

വസുധേശന്‍ നിജമേശയ്ക്കരികിലിരിക്കുമ്പോള്‍
വഴിയുമെന്‍ ഗാലോമിതന്‍ സുഗന്ധം;
ത്രസിതാര്‍ദ്രവീചികാവീഥിവീശി, സ്വയം
പ്രസരിപ്പിതങ്ങോട്ടു മന്ദമന്ദം!

അതിരുചിരസൌരഭമെഴുമൊരു രസഗന്ധ-
പ്പൊതിയാണെനിക്കെന്റെ ജീവനാഥന്‍!
രജനിയില്‍ മുഴുവനെന്‍ കുളുര്‍മുലകള്‍ക്കിടയി, ലെന്‍
രമണനു സസുഖം ശയിക്കാമല്ലോ!

വടിവിലെന്‍ഗദി[5] യിലെ മുന്തിരിത്തോപ്പുകളില്‍
വളരുമക്കര്‍പ്പൂരത്തൈച്ചെടികള്‍;
ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ത്തൊരു കുലയാക്കിയപോലെയാ-
ണറിയുകെനിക്കെന്റെ ജീവിതേശന്‍!

രതിസദൃശയാണിതാ നോക്കൂ, നീയോമനേ,
രതിസദൃശരമണീയരൂപിണി നീ!
അയി നിനക്കുണ്ടല്ലോ കുഞ്ഞരിപ്രാവിനു-
ള്ളഴകോലുമാ രണ്ടു തെളിമിഴികള്‍!

രമണീയവിഗഹനാണതേ, കാണ്‍കതി-
രസികനുമാണെന്‍ പ്രിയതമന്‍ നീ!
മരതകദ്യുതിവഴിവതാണല്ലോ നമ്മള്‍തന്‍
പരിമൃദുലശയനീയം ലോഭനീയം!
നമ്മള്‍ നിവസിച്ചിടും നിലയങ്ങള്‍ക്കൊക്കെയും
കമ്രമാം കാരകിലാണുത്തരങ്ങള്‍!
അതുവിധമഴകാളുമാദേവദാരുവാ-
ണവതന്‍ കഴുക്കോലുകളാകമാനം!

ഗീതം രണ്ട്

ചേണഞ്ചും ഷാറോണിന്‍[6] പനിമലര്‍ ഞാന്‍, ശൈല-
സാനുക്കളിലെഴുമാക്കുളിര്‍ നൈതലാമ്പല്‍,

മുള്ളുകള്‍ക്കിടയില്‍ക്കുളിര്‍നൈതല്‍പ്പോപോലാണെന്‍
ചെല്ലക്കണ്മണിയവള്‍ കമനികളില്‍.

വനവൃക്ഷരാശിയിലാപ്പിള്‍ത്തരുപോലാണു
വരപുരുഷന്മാരിലെന്‍ പ്രാണനാഥന്‍.
നിജഹരിതശീതളച്ഛായയി, ലുല്ലാസം
നിറയും മനസ്സുമായ്, ഞാനിരുന്നു.
നിജമധരഫലജാലം മമ ഹൃത്തിനനുവേലം
നിരുപമപ്രീതിദമായിരുന്നു.

ഉള്‍ക്കുളിരിയലുമാറെന്നെയെന്‍ ഹൃദയേശന്‍
സല്‍ക്കാരശാലയിലേക്കാനയിച്ചു.
മമ നായകനെന്മേലുള്ളധികാരദ്ധ്വജപടം
മഹനീയപ്രണയമൊന്നായിരുന്നു.

തടയുവിന്‍, തുടുമദ്യചഷകങ്ങളാലെന്നെ-
ത്തടയുവിന്‍, ഞാനിങ്ങുതങ്ങിനില്‍ക്കാന്‍.
തരികെനിക്കാപ്പിള്‍പ്പഴങ്ങളാല്‍ത്തുഷ്ടി, യെന്‍
കരളി, നയ്യോ, രാഗപരവശ ഞാന്‍!
നിജവാമഹസ്താവൃതമെന്‍ ഗളം, ദക്ഷിണ-
ഭുജമെന്നില്‍പ്പൊഴിയുന്നു പരിരംഭങ്ങള്‍.

അരുതു ലവലേശവും ശല്യമരുളരു-
തറിവിനയി ജരൂസലതനയകളേ!
സ്വയമുണരുവോളമുറങ്ങട്ടേ, മല്‍പ്രാണ-
പ്രിയതമ, നല്ലാതുണര്‍ത്തരുതേ!
അരുതൊച്ചപ്പാടൊന്നുമൊരുമട്ടു, മക്കാര്യം
ഭരമേല്‍പിച്ചീടുന്നു നിങ്ങളെ ഞാന്‍;
വലയില്‍ വിഹരിക്കുമപ്പുള്ളിമാന്‍പേടകളെ,
വനഹരിണീവൃന്ദത്തെസ്സാക്ഷിനിര്‍ത്തി!

മമ ജീവിതേശന്‍തന്‍ സ്വരമതാ കേള്‍പ്പു-ഹാ
മമ നാഥന്‍, നോക്കുകതാ വന്നുപോയി.
ഒരു ശൈലശൃംഗത്തില്‍നിന്നു മറ്റൊന്നിലേ-
യ്ക്കരപെടും മട്ടില്‍ കുതിച്ചുചാടി;
ചെറുകുന്നിന്‍ നിരകളില്‍ തത്തിയൂര്‍ന്നങ്ങനെ
വരികയായ് മമകജീവിതേശന്‍!
മാണ്‍പുറ്റപുള്ളിമാ, നല്ലെങ്കി, ലൊരു കല-
മാന്‍ കിടാവാണെന്റെ ഹൃദയനാഥന്‍!
അങ്ങോട്ടു നോക്കുകതാ ഞങ്ങള്‍തന്‍ ഭിത്തിക്കു
പിന്നിലാ, യഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ;
പരിചില്‍ നോക്കീടുന്നു ജനലുകളില്‍ തട്ടിക-
യ്ക്കരികിലായ് വന്നുനിന്നാത്മനാഥന്‍!
അരുളിയെന്‍ പ്രിയതമനെന്നോ,"ടെഴുന്നേല്‍ക്കൂ
വരു സുന്ദരി, പോരികെന്‍ പ്രിയതമേ നീ!"
"മഴപൊഴിയും കാലം മറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞല്ലോ
മഴ നോക്കൂ നിന്നല്ലോ, തീര്‍ന്നുവല്ലോ!"
"കിളരുന്നിതലരുകളവനിയി, ലഴകാളും
കിളികള്‍തന്‍ കളകളമലയടിപ്പൂ.
എങ്ങുമേ കേള്‍ക്കായി നമ്മുടെ നാട്ടില-
ച്ചെങ്ങാലിപ്രാവുകള്‍തന്‍ കൂജനങ്ങള്‍!
"ചെറുപച്ചത്തളി, രത്തികളണിയുന്നു, ചൊരിയുന്നു
പരിമളം തൈമണിമുന്തിരികള്‍.
അയി, മമ പ്രണയിനി, മതിമോഹിനി, മടിവിട്ടൊ-
ന്നുയരു, കെഴുന്നേല്‍ക്കുക, പോരിക നീ!
"ശിലകള്‍തന്‍ വിടവുകളില്‍, കോവണിപ്പടികള്‍ത-
ന്നോളിവിടങ്ങളി, ലമരുമരുമപ്രാവേ,
"വരികൊന്നൊരുനോക്കു ഞാന്‍ കാണട്ടേ തവ രൂപം
വഴിയുമാ സ്വരമൊന്നു കേള്‍ക്കട്ടെ ഞാന്‍;
"മധുരതരമാണല്ലോ നിന്‍ മൃദുലസ്വരം
മതിമോഹനമാണലോ നിന്റെ രൂപം! ..."
കുറുനരികള്‍, മുന്തിരികള്‍ നാശമാക്കും കൊച്ചു
കുറുനരിക, ളവയെപ്പിടിച്ചെടുപ്പിന്‍;
എന്തെന്നാല്‍, പ്പിഞ്ചുമണിക്കുലയിട്ടവയാണെല്ലാം
ചന്തത്തില്‍, നമ്മള്‍തന്‍ മുന്തിരികള്‍!
മമ മാനസേശ്വരനെന്റേതാണതുപോലെ
മമ ജീവനാഥന്റേതാണു ഞാനും.
തുടുതുടെ വിലസുമച്ചെങ്ങഴിനീര്‍പ്പൂവുകള്‍-
ക്കിടയില്‍മേയ്ക്കുന്നിതെന്‍ ഹൃദയനാഥന്‍;
അഴകാളും പുലര്‍കാലമണവോളം, നിറയുമാ
നിഴലുകള്‍ പറപറന്നകലുവോളം,
ബതര്‍[7] മലകള്‍ക്കിടയിലൊരു പുള്ളിമാന്‍പേടപോല്‍
കുതുകമൊടെന്‍ നാഥേ, നീകൂത്തടിക്കൂ!

ഗീതം മൂന്ന്

ജനിയിലെന്‍ മണിമച്ചില്‍, മലര്‍മെത്തയി, ലെന്നാത്മ-
രമണനെ നോക്കി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു!
കാത്തു ഞാന്‍ - ഹാ, പക്ഷേ, മിഴിപൂട്ടാതേവം ഞാന്‍
കാത്തിട്ടും, കണ്ടില്ലെന്‍ കാമുകനെ!
ഇനിയിപ്പോളെഴുനേല്‍ക്കാം നഗരത്തെരുവീഥികളില്‍
തനിയേപോയോരോരോ പെരുവഴിയില്‍;
പരിചില്‍ തിരക്കിടാം പലദിക്കിലു, മനുരാഗ-
പരവശഞാ, നെന്നാത്മനായകനെ!
പലപാ ദിക്കില്‍ത്തിരക്കി ഞാന്‍- ഹാ, പക്ഷേ,
ഫലമില്ല, കണ്ടില്ലെന്‍ കാമുകനെ!

തടവെന്യേ നഗരത്തില്‍ റോന്തുചുറ്റീടുമാ-
ത്തവണപ്പാറാവുകാര്‍ കണ്ടിതെന്നെ.
ഇണ്ടല്‍പൂണ്ടവരോടു ചോദിച്ചേ, "നാരാനും
കണ്ടായോ നിങ്ങളെന്‍ കാമുകനെ?"

അവരെ വിട്ടൊരു പത്തടി പോയീ, ലതിനുമുന്‍-
പവിടെയെന്‍ നാഥനെ ഞാന്‍ കണ്ടുമുട്ടി.
പിടികൂടി ഞാനുടന്‍ കൈയില്‍ കട, ന്നിനി
വിടുകയില്ലെന്നു ശഠിച്ചുകൂടി.
മമ ജനനിതന്‍ വീട്ടില്‍, നിജമണിമച്ചില്‍, ഞാന്‍
മമ ഹൃദയനായകനെക്കൊണ്ടുവന്നു.

അരുതുലവലേശവും ശല്യമരുളരു-
തറിവിനയി ജറുസലതനയകളേ!
സ്വയമുണരുവോളമുറങ്ങട്ടേ മല്‍പ്രാണ-
പ്രിയതമ, നല്ലാതുണര്‍ത്തരുതേ!
അരുതൊച്ചപ്പാടൊന്നുമരുതൊട്ടു മക്കാര്യം
ഭരമേല്‍പിച്ചീടുന്നു നിങ്ങളെ ഞാന്‍;
വയലില്‍ വിഹരിക്കുമപ്പുള്ളിമാന്‍ പേടകളെ
വനഹരിണിവൃന്ദത്തെസ്സാക്ഷിനിര്‍ത്തി!

പരിചേലും കര്‍പ്പൂരം, സാബ്രാണി, മറ്റോരോ
പരിമളധൂളികളെന്നിവയാല്‍;
കലിതസുഗന്ധസുലളിതഗാത്രിയായ്,
കമനീയധൂമസ്തംഭോപമയായ്;
വനപാദപപടലാകുലമേഖലയില്‍നിന്നേവം
വടിവിലുയര്‍ന്നെത്തുമിവളാരുതാനോ?
സോളമണിന്‍ കമനീയശയനീയമാണത, തിന്‍
ചേലിലെന്‍ ഹൃദയേശന്‍ പള്ളികൊള്ളും.
അതിവീരപുരുഷന്മാരിസ്രേയ്ലിന്‍[8] യോദ്ധാക്ക-
ളറുപതുപേരവിടവിടെക്കാവല്‍ നില്‍ക്കും.
രണശൂരന്മാരവരഖിലരും കൈകളി-
ലണിവതുണ്ടുഗമാമസിലതകള്‍!
ഇരവിങ്കല്‍ ഭീതിയാലരയിലായവരവര്‍
കരുതിയിട്ടുണ്ടോരോ നിശിതഖഡ്ഗം!
തടവെന്യേ സോളമന്‍ ലെബണോണിലെ[9] രമ്യമാം
തടികൊണ്ടു തനിക്കായൊരു തേരു തീര്‍ത്തു.
അതിനെഴും തൂണുകള്‍ മുഴുവനും വെള്ളിയാ-
ലടിവശം തങ്കത്തകിടുകളാല്‍;
മേലാപ്പു ധൂമനീരാളഞെറികളാല്‍,
ചേലിലദ്ദേഹമലങ്കരിച്ചു.
ഗുണവതികള്‍ ജറുസലതനുജകള്‍ക്കദ്ദേഹം
പ്രണയമതിന്‍നടുവില്‍ പടുത്തൊരുക്കി.

ഹൃദയം കുളിര്‍ത്തൊരാ ദിവസത്തില്‍, പരിണയ-
സുദിനത്തിന്‍ നിശ്ചയംചെയ്ത നാളില്‍;
നിജജനനി ചാര്‍ത്തിച്ച രത്നകോടീരവും
നിജ ശിരസി ചാര്‍ത്തി പ്രസന്നനായി;
ഉല്ലസിക്കും നൃപരന്‍ സോളമനെക്കാണുവാന്‍
ചെല്ലുവിന്‍ സീയോണിന്‍[10] തനയകളേ!

ഗീതം നാല്

ണ്ടാലും, സുന്ദരിയാണയി നീ, യോമനേ,
കണ്ടാലും, കമനീയരൂപിണി നീ.
അയി, നിനക്കുണ്ടല്ലോ കുഞ്ഞരിപ്രാവിനു-
ള്ളഴകേലും മിഴികള്‍ മുടിച്ചുരുള്‍കള്‍ക്കുള്‍ലില്‍!
അനഘേ, നിന്‍ കുളുര്‍കൂന്തലാഗിലയാദാ[11]ദ്രിയി-
ലണയുമജസഞ്ചയംപോലെരമ്യം!

ഓരോന്നും യമജമിയന്നൊന്നിനും വന്ധ്യത
ചേരാ, തെല്ലാമൊരുപോല്‍ ചേര്‍ന്നിണങ്ങി;
ഒരുലേശമേറ്റക്കുറവേശാതെല്ലാടവു-
മൊരുവടിവായ് രോമം മുറിച്ചൊതുക്കി;
മോടിയില്‍ കുളികഴിഞ്ഞെത്തുമാച്ചെമ്മരി-
യാടണിപോലാണു തവ ദന്തബന്ധം.
ചെമ്പട്ടുനൂല്‍ത്തിരിപോലാണു നിന്‍ ചുണ്ടുക-
ളിമ്പമിയറ്റുന്നവയാം നിന്‍ മൊഴികള്‍.
കുനുകൂന്തല്‍ച്ചുരുളുകള്‍ക്കുള്ളി, ലൊരു മാതള-
ക്കനിയല്‍പമാണാക്കവിള്‍ത്തടങ്ങള്‍!

അതിശക്തയോദ്ധാക്കളിയലുന്ന പരിചക-
ളയുതങ്ങളങ്ങനെ തൂങ്ങിത്തൂങ്ങി;
അണിചേര്‍ന്നൊരായുധശാലയാം, ദാവീദിന്‍[12]
മണിമാളികയാണു നിന്‍ കണ്ഠദേശം.
അണി നൈതലാമ്പലുകള്‍ക്കിടയില്‍ മേഞ്ഞിടുന്നൊ-
രിണപെറ്റ രണ്ടു മാന്‍പേടകള്‍ പോല്‍;
അതിരുചിരമാണാത്മനായികേ, നിന്മാറില്‍
ദ്യുതിയണിയുമാ രണ്ടു തടമുലകള്‍.
അഴകാളും പുലര്‍കാലമണവോളം, നിറയുമാ
നിഴലുകള്‍ പറപറന്നകലുവോളം;
രസഗന്ധഗിരിയിലക്കര്‍പ്പൂരശൈലത്തില്‍
സസുഖം ഞാനങ്ങനെ പരിലസിക്കും.

അടിമുടി നീയഴകെഴുവോ, ളില്ലല്ലോ കണ്മണി നി-
ന്നുടല്‍ വല്ലിയിലൊരു പുള്ളിക്കുത്തുപോലും.
ലബനോണില്‍നിന്നെന്നൊടൊരുമിച്ചു പോന്നാലും
ലബനോണില്‍നിന്നുമെന്‍ പ്രിയതമേ, നീ!
'അമന'[13] തന്‍ കൊടുമുടിയില്‍, മിന്നും 'ഷെനീറി'ന്റെ
കമനീയതുംഗശൃംഗാഗഭൂവില്‍;
'ഹെര്‍മോണിന്‍' ശീര്‍ഷത്തിലുഗപഞ്ചാസ്യന്മാര്‍
നിര്‍മ്മായം നിവസിക്കും ഗുഹകള്‍ക്കുള്ളില്‍;
വരിയന്‍പുലി പുലരും ഗിരിനിരകളില്‍ വന്നെത്തി
വടിവൊടു നീ നിന്നൊന്നു നോക്കിയാലും!

തകിടം മറിച്ചല്ലോ മമ സഹജേ, മാമക
തരളിതഹൃദയമെന്‍ പ്രിയതമേ, നീ!
തവ കണ്‍മുനകളിലൊന്നിനാല്‍, കണ്ഠത്തില്‍
തടവുമൊരു കനകമയമാലികയാല്‍;
പടലെക്കവര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞല്ലോ, മല്‍സഹജേ,
പടുതയൊടെന്‍ ഹൃദയമെന്നോമനേ നീ!

മധുരമാണനുജേ, ഹാ, വയിനിനേക്കാളെത്ര
മധുരമാണോമനേ, നിന്‍ പ്രണയം!
സുരഭിലദ്രവ്യങ്ങള്‍ സകലതിനേക്കാളെത്ര
സുരഭിലം നിന്നംഗലേപനങ്ങള്‍!
ചേണിയലും തേനറതന്‍ തെളിയുറവയെന്നപോ-
ലാണു നിന്നധരങ്ങളാത്മനാഥേ!
ഹ ലളിതേ, മമ ദയിതേ, നിന്‍ നാവിനടിയിലാ-
യോലുകയാണോമലേ, തേനും പാലും.
ഉതിരുവൊരാലബനോണിന്‍ പരിമളംപോലാം നി-
ണ്ണുടയാടത്തളിരുകള്‍തന്‍ രുചിരഗന്ധം!

മതിലുകളാല്‍ ചുറ്റിലും മറയിട്ടൊരു മലര്‍വാടി
ഗതിബന്ധകമെഴുമൊരു കൊച്ചരുവി;
ഒരു മുദ്രിതജലധാരായന്ത്രമാണറിയുകെ-
ന്നരുമപ്പൊന്നനുജ, യെന്‍ ഹൃദയലക്ഷ്മി!
മാതള, കര്‍പ്പൂര, ഗാലോമിത്തയ്യുകള്‍തന്‍
ശ്രീതിങ്ങിടുമൊന്നല്ലോ നിന്റെ തോട്ടം!
കൊതിതോന്നിപ്പോംമട്ടിലിടതിങ്ങിനില്‍പതു-
ണ്ടതിനുള്ളിലായിരം തേന്‍ പഴങ്ങള്‍.
ഗാലോമി, കുങ്കുമം, നാഗവ്വെടി, യിലവര്‍ങ്ങം
ചേലഞ്ചും സാബ്രാണികള്‍, രസഗന്ധങ്ങള്‍;
മയിലാഞ്ചിതൊട്ടുള്ളോരോഷധികള്‍ സര്‍വ്വവു-
മിയലുന്നതുണ്ടു നിന്‍ വനികയിങ്കല്‍.
ഒരു കുസുമവനരാശിക്കുറവിടം, ഹാ, ജീവ-
ഭരിതജലധാരകള്‍തന്‍ മഹിതകൂപം;
ഒരുപോലനാരതം ലബനോണില്‍നിന്നൊഴുകു-
മരുവികള്‍ക്കഖിലവും വിലയകേന്ദ്രം!
ഉത്തരദക്ഷിണദിക്കുകളില്‍നിന്നുണ-
ര്‍ന്നെത്തിടുവിന്‍, കുളിരിളങ്കാറ്റുകളേ!
വീശുവിന്‍ നിങ്ങളെന്‍ വനികയി, ലതില്‍നിന്നും
പേശലപരിമളമൊഴുകിടട്ടേ!
മമ നായകനണയട്ടേ, നിജമലര്‍ക്കാവില്‍,ത്തന്‍
മധുരഫലജാലം ഭുജിച്ചിടട്ടേ! ...

ഗീതം അഞ്ച്

മ സഹജേ, മമ ജീവനായികേ, നോക്കുകെന്‍
മലരണിക്കാവില്‍ ഞാന്‍ വന്നുചേര്‍ന്നു.
രസകരസൌരഭദ്രവ്യങ്ങളോടൊത്തെന്‍
രസഗന്ധമഖിലം ഞാന്‍ ശേഖരിച്ചു.
സാനന്ദം ഞാനെന്റെ തേനോടിടചേര്‍ത്തെന്റെ
തേനടകള്‍ മുഴുവനുമാഹരിച്ചു.
ഇമ്പമെഴുമാറെന്റെ മുന്തിരിച്ചാറെന്റെ
പൈമ്പാലുമൊരുമിച്ചു ഞാന്‍ കുടിച്ചു.
സസുഖം ഭുജിക്കൂ, കുടിക്കൂ സഖാക്കളേ,
സരസം കുടിക്കൂ നീയോമലാളേ!
മരുവുകയാണു ഞാന്‍ ഗാഢസുഷുപ്തിയില്‍
മമ ഹൃദയമെന്നാലുണര്‍ന്നിരിപ്പൂ.
സ്പഷ്ടമാണാ സ്വരം, മാ നായകനാണെന്നെ
മുട്ടിക്കതകില്‍ വിളിപ്പതേവം;
"മമ സഹജേ, മമ ദയിതേ, മല്‍ക്കണ്മണിപ്രാവേ,
മണിവാതിലൊന്നു തുറക്കണേ, നീ!
തലയിലും, മുടിയിലും, മുഴുവനും പ്രാലേയ-
ജലമാണിവനറിക നീ നിഷ്കളങ്കേ!...
മമ കഞ്ചുകമെങ്ങോ വലിച്ചിഴച്ചിട്ടു ഞാന്‍
മമ മേനിയിലെമ്മട്ടതെടുത്തു ചാര്‍ത്തും?
മമ പാദം കഴുകിയതാണതു പിന്നെയും
മലിനമാക്കീടുന്നതെങ്ങനെ ഞാന്‍?

കതകിലെ ദ്വാരത്തില്‍ക്കൂടിയെന്‍ ഹൃദയേശന്‍
കരതാരകത്തു കടത്തിനോക്കി.
അതുകാണ്‍കെപ്പെട്ടെന്നെന്‍ ഹൃദയാധിനാഥനി-
ലറിയാതെന്‍ ചിത്തമലിഞ്ഞുപോയി.
കനിവാര്‍ന്നുടനെന്‍ കാന്തനു കലിതകൌതൂഹലം
കതകുതുറന്നേകുവാന്‍ ഞാനെണീറ്റു.
നിരുപമസുരഭിലരസഗന്ധം പുരളവേ
നിപതിച്ചിതെന്‍ കൈകള്‍ സാക്ഷകളില്‍.

കതകു തുറന്നിതെന്‍ കാന്തനു ഞാന്‍; -പക്ഷേ,
ഹത ഞാനെന്‍ പ്രിയനെങ്ങോ വിട്ടുപോയി.
അടിപെട്ടു തോല്‍വിക്കെന്നാത്മാ, വെന്നാത്മേശ-
നരികത്തു വന്നു വിളിച്ചനേരം
പലദിക്കില്‍ തേടിയെന്‍ പ്രാണേശനെ ഞാന്‍;-പക്ഷേ-
ഫലമെന്തു?-കണ്ടെത്താനൊത്തതില്ല.
മമ നാഥനെ നീളെ വിളിച്ചു ഞാ, നെങ്കിലും
മറുപടിയൊന്നുമെനിക്കേകിയില്ല.

അവിടവിടെ നഗരത്തില്‍ റോന്തുചുറ്റീടുമ-
ത്തവണപ്പാറാവുകാര്‍ കണ്ടിതെന്നെ.
അവരെന്നെത്തല്ലി, യനാഥ ഞാന്‍, ഹാ, കഷ്ട-
മവരെന്നെത്തല്ലി മുറിപ്പെടുത്തി.
സാടോപം പ്രാസാദഗാപുരപാലകരെന്‍
മൂടുപടം പാടേ വലിച്ചു മാറ്റി!

മമ നാഥനെയൊന്നെങ്ങാന്‍ കണ്ടുമുട്ടീടുകില്‍,
മമതയോടെന്‍ ജറുസലതനുജകളേ,
പറയണേ നിങ്ങള്‍, ഞാന്‍ പ്രണയാതുരയാണെ, ന്നതു
ഭരമേല്‍പിച്ചീടുന്നു നിങ്ങളെ ഞാന്‍!
"ധരയിലെഴും മറ്റുള്ള കാമുകന്മാരെപ്പോ-
ലൊരുവനല്ലല്ലി, നിന്‍ കാമുകനും?
തരുണീജനമകുടമണിമാലികേ, ചൊല്‍ക നീ
തവ നായകനെന്താണൊരു വിശേഷം?
പറയുകെന്തുണ്ടിതിലിത്രമേല്‍, ഞങ്ങളെ-
ബ്ഭരമേല്‍പ്പിച്ചീടുവാനിപ്രകാരം;
ധരയിലെഴും മറ്റുള്ള കാമുകന്മാരെപ്പോ-
ലൊരുവനല്ലല്ലി, നിന്‍ കാമുകനും?..."
അയുതം വരപുരുഷരിലഗിമന്‍, സുന്ദര-
നതിവീരനാണറികെന്‍ പ്രാണനാഥന്‍.
നിജശീര്‍ഷം കനകമയം, കമനീയം, നിജകേശം
നിബിഡിതം, വനവായസസമമസിതം!
ജലനിര്‍ഭരങ്ങളാം തടിനികള്‍തന്നരികില്‍
വിലസുമരിപ്രാവുകള്‍തന്‍ മിഴികള്‍പോലെ;
ക്ഷീരപ്രക്ഷാളിതസമുചിതവിന്യാസശ്രീ
ചേരുന്നതാണത്തെളിമിഴികള്‍!

സുരഭിലവല്ലികാതടമെന്നപോല്‍, പുഷ്പ-
നിരപോല്‍, മധുരങ്ങളാക്കവിളു രണ്ടും.
പരിമളശബളിതമൃഗമദകണികകള്‍
പരിചിലൊന്നൊന്നായുതിര്‍ന്നുലാവി;
പരിലസിക്കും കുളിര്‍ച്ചെങ്ങഴിനീര്‍പ്പൂക്കള്‍പോല്‍
പരമരുചിരങ്ങളച്ചെഞ്ചൊടികള്‍!

വൈഡൂരഖചിതകനകാംഗുലീയക-
വൈശിഷ്യമയമാണക്കരപുടങ്ങള്‍!
ഇഭദന്തഫലകത്തിലിന്ദ്രനീലാശ്മങ്ങ-
ളിടവിടാതണിയണിയായ്ച്ചേര്‍ത്തൊരുക്കി;
വിരചിച്ചശില്‍പംപോല്‍ വികസിതദ്യുതിവീശി
വിലസുന്നതാണു തന്നുദരരംഗം!

ഒളിയാളും കനകത്തകിടടിയിട്ടുകെട്ടിയ
കുളിര്‍വെണ്ണക്കല്‍ത്തൂണുകളെന്നപോലെ;
മിനുമിനുത്തത്രമനോഹരമാണു, മല്‍-
പ്രണയസ്വരൂപന്‍തന്‍ ചേവടികള്‍!
നിരുപമം കാരകില്‍ത്തരുനിരകളെന്നപോല്‍,
നിജരൂപം ലബനോണിന്‍ സദൃശരമ്യം!

അതിമധുരമധര, മതേ, സര്‍വ്വാംഗസുന്ദരനാ-
ണനുരാഗപരവശനെന്‍ പ്രാണനാഥന്‍!
അയി, മമ പ്രിയതമന്‍, സ്നേഹിത, നിമ്മട്ടാ-
ണറിയുവിന്‍ ജറുസലതനയകളേ!

ഗീതം ആറ്

രളായതമിഴിമാരണിമകുടമണിമാലികേ,
തവജീവനായകനെങ്ങു പോയി?
ഞങ്ങളും പോരാം, തിരക്കിടാം നീയൊരുമി-
ച്ചെങ്ങുപോയ്, ചൊല്‍ക, നിന്‍ ഹൃദയനാഥന്‍?
സുരഭിലദ്രവ്യതടങ്ങളില്‍, സുമവന-
സുരുചിരവീഥികളിലാടുമേയ്ക്കാന്‍;
കുളിര്‍നൈതലാമ്പലിന്‍ തുടുതുടെ വിലസുമ-
ക്കുസുമങ്ങളെമ്പാടും ശേഖരിക്കാന്‍;
അതികുതുകപൂര്‍വ്വം തന്നലരണിക്കാവിലേ-
യ്ക്കറിയുവിന്‍ പോയി മല്‍പ്രാണനാഥന്‍!

മമ ജീവനായകനെന്റേതാ, ണതുപോലെ
മമ ജീവനാഥന്റേതാണു ഞാനും.
സ്ഫുടരുചിതടവുമച്ചെങ്ങഴിനീര്‍പ്പൂങ്കുലകള്‍-
ക്കിടയി, ലെന്‍ പ്രിയതമനാടുമേയ്പ്പൂ!
അഴകുള്ളോളാണു നീ, തേഴ്സാ[14]യെപ്പോലത്ര-
യ്ക്കഴകെഴുവോളാണു നീയോമലാളേ!
ജറുസലത്തെപ്പോലൊരനുപമസുഷമയാല്‍
തിറമുയലുമുജ്ജ്വലരൂപിണി നീ
അടയാളക്കൊടികള്‍ പിടിച്ചണയുമൊരു സേനപോല്‍
കിടുകിടുപ്പിക്കുവോളാണയേ നീ!

എന്‍ നേര്‍ക്കുനിന്നയ്യോ മാറ്റുകാക്കണ്‍മുനക-
ളൊന്നിനി നീ, യവയെന്നെയടിപെടുത്തി.
അയി, നിന്‍ കുളിര്‍കുനുകുന്തളമാഗിലയാദാദ്രിയില്‍നി-
ന്നണയുമജനികരമ്പോലതിരുചിരം!
ഓരോന്നും യമജമിയന്നൊന്നിനെന്നാകിലും
തീരെ വന്ധ്യത്വം കലര്‍ന്നിടാതെ;
മോടിയാര്‍ന്നുടല്‍ കഴുകിപ്പോമൊരു ചെമ്മരി-
യാടിന്നിരപോലാം തവ ദന്തബന്ധം.
കുനുകൂന്തല്‍ച്ചുരുളുകള്‍ക്കുള്ളി, ലൊരു മാതള-
ക്കനിയല്‍പമാണാക്കവിള്‍ത്തടങ്ങള്‍.

അറുപതു രാജ്ഞികളുണ്ടു, പപത്നികളെണ്‍പതു-
ണ്ടറുതിയറ്റുണ്ടോമല്‍ക്കന്യകകള്‍!
അവ, ളെന്നാ, ലെന്‍കണ്‍മണിയകളങ്കയാകുമെ-
ന്നരിമപ്രാവ, വളെന്നാലൊന്നേയുള്ളു!
അവളവള്‍തന്‍ ജനനിക്കു ജീവനുംജീവനാ-
ണവളോടാണെല്ലാരിലുമധികമിഷ്ടം.
കളമൊഴിയെദ്ദര്‍ശിച്ചു കമനിമാ, രവരവളെ-
ക്കലിതാനുമോദമനുഗഹിച്ചു.
അവ, രതേ, രാജ്ഞിക, ളുപപത്നി, കളവര്‍പോലു-
മവളെ സ്തുതിച്ചു പരിചരിച്ചു!

പനിമതിയെപ്പോലൊരു കുളിരൊളി കളിയാടി-
പ്പകലവനെപ്പോലച്ഛസുഷമ ചാര്‍ത്തി;
അടആളക്കൊടികള്‍ പിടിച്ചണയുമൊരു സേനപോല്‍
കിടുകിടുപ്പിക്കുമൊരു ഭാവവുമായ്;
ആരാണവ, ളാരാണവളാലോകനംചെയ്വോ-
ളാരോമല്‍പ്പൊന്നുഷസ്സന്ധ്യയെപ്പോല്‍?

സാനന്ദം വനികയ്ക്കകത്തുപോയ് ഞാന്‍, ശൈല-
സാനുവിലാക്കായ്കനികള്‍ ചുറ്റിനോക്കാന്‍.
കായിട്ടോ മുന്തിരികള്‍, മൊട്ടിട്ടോ മാതളം,
കാണുവാന്‍ പോയി ഞാനങ്ങവയെ.
അല്ലായ്കി, ലെന്തി, നെനിക്കറിവുള്ളതാണല്ലോ
നല്ലപോല്‍ സതതമെന്‍ ചിത്തഭാവം-
അമി-നാദീബിയലുമത്തേരുകളെന്നപോല്‍
മമ ജീവനെന്നെ മഥിക്കും കാര്യം!

വരിക തിരിച്ചയേ 'ശൂലേമിക്കാരി'[15] നീ
വരി, കൊന്നു കാണട്ടെ നിന്നെ ഞങ്ങള്‍!
ശൂലേമിക്കാരിയിലെന്തു കാണും നിങ്ങള്‍?
ചേലിലിരുസേനകള്‍ ചേരുകില്‍പ്പോല്‍!...

ഗീതം ഏഴ്

പാരം മനോഹരം യുവഭൂവരാത്മജേ,
പാദുകകള്‍ ചേര്‍ന്ന നിന്‍ ചേവടികള്‍.
ഒരു മഹാസൂത്രജ്ഞനായിടും ശില്‍പിതന്‍
കരകൌശലവിജയത്തിന്‍ ചിഹ്നമായി;
സ്ഫുടരുചിരഭൂഷോപമോജ്ജ്വലമാണു നിന്‍
തുടുതുടകള്‍തന്‍ രമ്യസന്ധിയുഗ്മം.
ഒരു ലേശം മദിരയ്ക്കിടമേകാതിനി, വര്‍ത്തുളമാ-
മൊരു ഗഞ്ജകസദൃശം നിന്‍ നാഭികൂപം.
ചെങ്ങഴിനീര്‍മലരുകള്‍ക്കിടയിലൊരു ഗാധൂമ-
ക്കുന്നുപോല്‍ സുന്ദരം നിന്നുദരം.

ഇണപെറ്റരണ്ടിളംപുള്ളിമാന്‍പേടകള്‍പോല്‍
കമനീയമാണു നിന്‍ കുളുര്‍മുലകള്‍.
ഇഭദന്തരചിതമാമൊരു ഗാപുരമെന്നപോല്‍
സുഭഗാജ്ജ്വലമാണു നിന്‍ കണ്ഠനാളം.
'ഹെഷബോണി'[16]ല്‍, 'ബാത്-റാബി'[17]ലെ വാതിലിന്നരികിലെ
ഝഷവാപികള്‍പോലാണയി, നിന്‍ മിഴികള്‍!
'ദമശേക്കി'[18] നഭിമുഖമാം ലബനോണിലെ ഗാപുര-
സമമാണയി, നിന്‍ നാസികയോമലാളേ!
അവ തനുവിലഴകണിയും തവ ശീര്‍ഷം 'കാര്‍മല്‍'[19]പോല്‍
തവരുചിരചികരഭരം ധൂമളമ്പോല്‍;
വിലസുന്നു-വിബുധകുലതിലകന്‍, ഹാ, വസുധേശന്‍
വിലസുന്നു മുഖമണ്ഡപമേഖലയില്‍.

ചിതമെത്രയ്ക്കെഴുമെന്തൊരു രസികത്തിയാണോര്‍ക്കില്‍
ഹൃദയോത്സവങ്ങള്‍ക്കെന്നോമനേ നീ!
കുളിര്‍മെയ്വടിവൊരുതാലദ്രുമസദൃശം, മുന്തിരി-
ക്കുലകള്‍പോലാണുനിന്‍ കുചകുംഭങ്ങള്‍!
അരുളിനേന്‍, "പോകും ഞാന്‍ താലദ്രുമപാര്‍ശ്വത്തി-
ലതിനെഴും മടലുകളില്‍പിടികൂടും ഞാന്‍!"
തവകൊങ്കകള്‍ മുന്തിരിക്കുലകള്‍പോലാമിപ്പോള്‍
തവ നാസികതന്‍ ഗന്ധമതാപ്പിള്‍പോലെ!

സ്വപിതര്‍തന്നധരങ്ങള്മൊഴിപൊഴിയാനിടയാക്കി-
സ്വയമങ്ങനെ മധുരമായ്ച്ചോര്‍ന്നിറങ്ങി;
അതുലമാം, ദ്രാക്ഷതന്‍ തുടുമദിരപോലാ, മെന്‍
ഹൃദയേശനു തവഗളകക്ഷോമരംഗം!
എന്നാത്മനാഥന്റെതാണു ഞാ, നുള്‍ത്താരി-
ലെന്നാത്മനാഥനുണ്ടെന്നില്‍ മോഹം!
കാമുക, വന്നാലും, വിഹരിക്കാം വയലുകളില്‍
ഗാമങ്ങളില്‍ നമ്മള്‍ക്കു താമസിക്കാം!
ഉണരാമുദയത്തിനുമുന്‍പെന്നിട്ടു നമ്മള്‍ക്കാ
മണിമുന്തിരിവനികകളില്‍ ചെന്നുചേരാം.
തളിരിട്ടോ പിഞ്ചിളം കായിട്ടോ മുന്തിരികള്‍,
കുളിര്‍മൊട്ടുകള്‍ ചൂടിയോ മാതളങ്ങള്‍;
ഇവയൊക്കെപ്പോയൊന്നു നോക്കാ, മങ്ങേക്കു ഞാ-
നവിടെവെച്ചെന്‍ പ്രണയമഖിലമേകാം.
പകരുന്നൂ പരിമളം പരിചില്‍, കരീരങ്ങള്‍,
പരിലസിച്ചീടുന്നൂ ഫലവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍;
പഴയതും പുതിയതുമായ്, കുതുകദമായ് നമ്മള്‍തന്‍
പടിവാതിലുകള്‍ക്കരികില്‍ പലവടിവില്‍!
അവയെല്ലാം സംഗഹിച്ചടിയറവെയ്പു ഞാ-
നവിടുത്തെത്തൃക്കാല്‍ക്കലാത്മനാഥ!

ഗീതം എട്ട്

മ മാതൃസ്തന്യാമൃതമുയിരേകി വളര്‍ന്നീടിന
മമ സോദരസദൃശനായ് ഹാ, നീയെങ്കില്‍!-
ശരി, യെങ്കില്‍, വെളിയില്‍വെച്ചെങ്ങാനും കണ്ടെത്താന്‍
തരമാകില്‍, നിന്നെ ഞാനുമ്മവെയ്ക്കും.
അതുമ, ല്ലവരെങ്ങാനതു കാണുകില്‍ക്കൂടിയു-
മതിലെന്നെപ്പഴിപറയുകില്ലതെല്ലും.
സദയം നീ നിര്‍ദ്ദേശം തരുമെനി, ക്കെന്‍ മാതൃ-
സദനത്തില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ കൊണ്ടുപോകും.
മധുമാതളമണിയല്ലികള്‍ ഞെരടിപ്പിഴി, ഞ്ഞതില്‍
മധുരമാം ദ്രാക്ഷാരസംപകര്‍ത്തി;
ഏലത്തരി, യിലവര്‍ങ്ങത്തൊലി, പച്ചില, നാഗപ്പൂ-
വേതാദൃശചൂര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തിളക്കി;
അമൃതാധികരുചികരമാം സുരഭിലമൈരേയ-
മവിടുത്തേക്കര്‍പ്പിക്കും നുകരുവാന്‍, ഞാന്‍!

അമരും നിജവാമഹസ്താഗമെന്‍ശീര്‍ഷത്തി-
നടിയില്‍, വലംകൈത്തലം തഴുകുമെന്നെ!
സ്വയമുണരുവോളമുറങ്ങട്ടേ മല്‍പ്രാണ-
പ്രിയതമ, നല്ലാതുണര്‍ത്തരുതേ!
അരുതുണര്‍ത്തീടരു, തരുളുന്നിതാണയി-
ട്ടറിവിന്‍ ഞാന്‍ ജറുസലതനയകളേ!

വനരാശിയില്‍നിന്നും, നിജരമണന്‍തന്‍ മെയ് ചാരി
വരുമൊരിസ്സുന്ദരിയേതു നാരി?
നിര്‍മ്മലേ, വന്നണഞ്ഞാപ്പിള്‍മരച്ചോട്ടില്‍
നിന്നെപ്പിടിച്ചു ഞാനെഴുന്നേല്‍പിച്ചു.
പ്രസവിച്ചു നിന്നെ നിന്‍ മാതാവവിടത്തില്‍,
പ്രസവിച്ചതവിടെ നിന്‍ ജനനി നിന്നെ!
കരുതുകൊരു മുദ്രപോലെന്നെ നിന്‍ കരളില്‍ നീ
കരുതുകൊരു മുദ്രപോല്‍ നിന്‍ കരത്തില്‍;
എന്തെന്നാല്‍, പ്രേമം മൃതിപോല്‍ശക്ത, മസൂയയോ
ഹന്ത, ശവക്കല്ലറപോലതികഠിനം!
അതിതീക്ഷ്ണജ്ജ്വാലകളാളിപ്പടരുന്നതാ-
ണതില്‍നിന്നുയരുന്ന ചെന്തീപ്പൊരികള്‍!

ജലധാരയ്ക്കെന്നല്ല പ്രളയത്തിനുകൂടിയു-
മെളുതല്ല കെടുത്തീടുവാന്‍ പ്രേമദീപം!
ഒരുവന്‍ നിജഭവനത്തിലെ മുതലെല്ലാം, പ്രേമത്തെ-
ക്കരുതി, യതിനായെടുത്തേകിയാലും;
അതുമുഴുവന്‍ കേവലം തൃണതുല്യമാണോര്‍ക്കി-
ലതുലആം പ്രേമത്തിന്‍ സന്നിധിയില്‍!
ഒരു കൊച്ചനുജത്തി നമുക്കുണ്ടല്ലോ, ഹാ, കഷ്ട-
മരുമയവള്‍ക്കെന്നാലില്ലുരസിജങ്ങള്‍.
വേളികായ് പരിപാടികള്‍ പറയപ്പെടുന്നൊരാ-
നാളിലവള്‍ക്കായി നാമെന്തുചെയ്യും?
ഒരു മതിലാണവളെങ്കി, ലവളുടെ മീതെ, നാം
വിരചിച്ചീടുമൊരു രാജതരാജധാനി.
ഒരു കതകാണവളെങ്കില്‍, കാരകില്‍പ്പലകകളാ-
ലൊരു ചട്ടം പണി, തതില്‍ നാമവളെനിര്‍ത്തും.
മതിലാണു ഞാന്‍ മഹിതമഞ്ജിമ കലരുന്ന
മണിഗാപുരസദൃശങ്ങള്‍ മല്‍സ്തനങ്ങള്‍.
അതിനാല്‍ ഞാനേവമെന്‍ നാഥന്‍തന്‍ ദൃഷ്ടിയി-
ലതികൌതുകമിയലുമൊരരുമയായി.

നരവരന്‍ സോളമനുണ്ടായിരുന്നു ന-
ല്ലൊരു മുന്തിരിത്തോട്ടം ബാല്‍-ഹാമോനില്‍.[20]
താല്പര്യമോടാ മുന്തിരിവനികയെക്കാക്കുവാ-
നേല്‍പിച്ചിതദ്ദേഹം കാവല്‍ക്കാരെ.
വനികയിലെക്കനികള്‍ക്കായോരോരുത്തന്‍ കൊണ്ടു-
വരണമൊരായിരം വെള്ളിനാണ്യം.

എന്‍ മുന്തിരിക്കനിത്തോപ്പെനിക്കായുള്ള-
തെന്‍ മുന്നിലായിതാ പരിലസിപ്പൂ.
സോളമണേ, ഹാ, ഭവാനായിരമുണ്ടാകണം
ചേലിയലും മണിമുന്തിരിവനികളേവം.
തല്‍ക്കനികള്‍ ഭദ്രമായ് കാക്കുന്ന കാവല്‍ക്കാര്‍-
ക്കൊക്കെയുമുണ്ടാകുമിരുന്നൂറുവീതം.
കുതുകമൊടു കൂട്ടുകാരെത്തിച്ചെവിക്കൊള്‍വൂ
കുസുമവനവാസിനി, നിന്റെ ശബ്ദം.
ഒന്നതു കേട്ടീടാനെനിക്കുമിടയാക്കി, നീ
എന്നെക്കനിവാര്‍ന്നിന്നനുഗഹിക്കൂ!

സുരഭിലദ്രവ്യങ്ങളിടതിങ്ങും ഗിരികളി-
ലൊരു കൊച്ചു പുള്ളിമാന്‍പേടപോലെ;
അല്ലെങ്കിലൊരു കലമാന്‍കുട്ടിപോല്‍, മല്‍പ്രാണ-
വല്ലഭ, നീ വരിക, യ്യോ, വേഗമാട്ടെ!...

-1945 സപ്തംബര്‍.

കുറിപ്പുകള്‍

1.^ ഇശ്മായേലിനു പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരില്‍ രണ്ടാമത്തെ ആളാണ് കേദാര്‍. 2.^ ഈ ചക്രവര്‍ത്തിയെക്കുറിച്ചു വിസ്തരിച്ചുള്ള വിവരം നോക്കുക. 3.^ പാലസ്തീനിലെ ആസ്ഥാനനഗരം. 4.^ ഈജിപ്തിലെ രാജാവിന്റെ ഹീബ്രു ഭാഷയിലുള്ള ഒരു സ്ഥാനസംജ്ഞ(Title). 5.^ ഒരു പര്‍വ്വതം. 6.^ പ്രാചീന പാലസ്തീനിലെ സുപ്രസിദ്ധമായ ഒരു മേച്ചില്‍സ്ഥലമാണിത്. 7.^ ജറുസലത്തിനടുത്തുള്ള ഒരു ശൈലപംക്തി. 8.^ പുരാതന യഹൂദജനതയില്‍ രണശൂരതയാല്‍ ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ച ഒരു മഹാവിവാഗം(Israelists). 9.^ സിറിയായിലെ ഒരു വലിയ പര്‍വ്വപംക്തി. 10.^ ജറുസലത്തിന്റെ ഒരു പര്യായം 11.^ മനശ്ശെയുടെ പുത്രനായ മാച്ചീറിന്റെ പുത്രന്‍. 12.^ ജൂഡായിലെയും ഇസ്രേയ്ലിലെയും രാജാവ്. 13.^ അമന,ഷെനീര്‍,ഹെര്‍മോണ്‍;സിറിയായിലെ മൂന്നു പ്രസിദ്ധ പര്‍വ്വതങ്ങള്‍. 14.^ ബഹുമാന്യന്‍,പൂജിതന്‍ 15.^ 'ശൂനേം' എന്ന പട്ടണത്തിലുള്ളവള്‍. 16.^ അമോറായക്കാര്‍ കുടിയിരുന്ന ഒരു പ്രദേശം. 17.^ ഹെഷബോണ്‍ നഗരത്തിലെ ഒരു കോട്ടവാതില്‍. 18.^ സിറിയായിലെ കീര്‍ത്തികേട്ട ഒരു പുരാതനനഗരം. 19.^ ഹീബ്രുഭാഷയില്‍ ഉദ്യാനമെന്നര്‍ത്ഥം. 20.^ ലബനോണ്‍ പര്‍വ്വതത്തിനുനടുത്തുള്ള ഒരു രാജ്യം.

"http://ml.wikisource.org/wiki/%E0%B4%A6%E0%B4%BF%E0%B4%B5%E0%B5%8D%E0%B4%AF%E0%B4%97%E0%B5%80%E0%B4%A4%E0%B4%82" എന്ന താളില്‍നിന്നു ശേഖരിച്ചത്