രാഗപരാഗം - കാമുകനാണെന്നു ചൊല്ലരുതേ!
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

കാമുകനാണെന്നു ചൊല്ലരുതേ!

ആരോടുമോമലേ, ഞാനൊരുനാളും നിന്‍
കാമുക്നാണെന്നു ചൊല്ലരുതേ!

ഞാനിന്നു ലോകത്തിലെന്റെയെന്നോര്‍ക്കുന്ന
നീയൊരു നക്ഷത്രമായിരുന്നു.
അന്നൊരു വെണ്‍മുകില്‍ വിണ്ണിലൊരേടത്തു
നിന്നെ നിനച്ചു ഭജിച്ചിരുന്നു.
അന്യോന്യം കാണാതെ, കണ്ടാലും മിണ്ടാതെ
നിങ്ങളിരുവരും നിന്നിരുന്നു.
അന്നെല്ലാം കേവാമന്യനായുള്ള ഞാന്‍
കണ്ണീരില്‍ മുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

വാസന്തകാലം മറഞ്ഞു; ഹാ, ഭൂമിയും
വാനുമൊന്നാകെക്കറുത്തിരുണ്ടു
ചേതസ്സിലാതങ്കചിന്തപോല്‍, കാര്‍മുകില്‍
മീതെയ്ക്കുമീതെയടിഞ്ഞു വാനില്‍.
പേമാരിചീറ്റിയണഞ്ഞു കൊടുങ്കാറ്റില്‍
മാമരമൊക്കെ വാവിട്ടു കേണു.
നീരസഭാവത്തിലാകാശം കൈവിട്ടു
നീയുമെവിടെയോ ചെന്നൊളിച്ചു.

ഘോരനിരാശയിലിക്കൊച്ചു വെണ്‍മുകില്‍
മാരിയായ് മണ്ണിലടിഞ്ഞുചേര്‍ന്നു.
അന്നൊരുനാളിലെന്നേകാന്തനിദ്രയില്‍
സുന്ദരസ്വപ്നമേ, നീയണഞ്ഞൂ.
ആ നിമേഷം മുതല്‍ വിട്ടുപോകാതെയെന്‍
മാനസത്തിങ്കല്‍ ഞാന്‍ ചേര്‍ത്തു നിന്നെ!

നീരദമാലയൊഴിഞ്ഞു, രണ്ടാമതും
നീലാംബരാന്തം തെളിഞ്ഞു നിന്നു!
ആദിത്യകാന്തിയിലാറാടി, ലോകമൊ-
രാനന്ദചിന്തപോലുല്ലസിച്ചു.
മാലേയമാരുതന്‍വീശി, മലരണി-
ഞ്ഞാലോലവല്ലികള്‍ നൃത്തമാടി.

ഓമനേ, നീയെന്റെ മാനസവീണയില്‍
പ്രേമഗാനം പൊഴിച്ചുല്ലസിച്ചു.
എന്നാലും വിണ്ണിന്‍ നിധിയായിരുന്ന നീ-
യെങ്ങനെ മന്നിലിന്നെന്റെയാകും?
അന്യനായുള്ള ഞാനാരുമറിയാതെ
നിന്നെയെന്‍ കൈയിലൊതുക്കിനിന്നു.

ആകയാലാരോടും ഞാനൊരുനാളും നിന്‍
കാമുകനാണെന്നു ചൊല്ലരുതേ!