രക്‌തപുഷ്പങ്ങള്‍ - ജീവിതത്തിന്റെ നെടുവീര്‍പ്പ്
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

ന്തിക്കതിരോന്‍ മറഞ്ഞു, ലോക-
മന്ധകാരത്തിലടിഞ്ഞു.
കാലത്തുതൊട്ടേ നടപ്പാ, ണെന്റെ
കാലുകളയ്യോ, കുഴഞ്ഞു.
ഇന്നിനിയാ മരച്ചോട്ടില്‍, ഞാന്‍ ചെ-
ന്നൊന്നെന്‍ നടുവു നീര്‍ത്തട്ടെ!

വാഴക്കുടപ്പനില്‍ത്തത്തിത്തൂങ്ങും
വാവല്‍ക്കിടാവിനെപ്പോലെ,
എന്‍മുലക്കണ്ണുകള്‍ ചപ്പിച്ചപ്പി
യിമ്മണികൈക്കുഞ്ഞുറങ്ങി,
എത്രവിശന്നു പൊരിഞ്ഞു, പാവ-
മെത്ര കിടന്നു കരഞ്ഞു!
വീടായവീടൊക്കെത്തെണ്ടിത്തെണ്ടി
നാടൊട്ടുക്കിന്നു ഞാന്‍ ചുറ്റി;
എന്നിട്ടുരിക്കഞ്ഞിവെള്ളം, കിട്ടീ-
ലെന്നോമല്‍ക്കുഞ്ഞിനു കഷ്ടം!
അല്ലലെരിയുമെന്‍ നെഞ്ചിങ്കൂട്ടി-
ലില്ല മുലപ്പാലുപോലും!
നിദ്രയില്‍ക്കൈവിരല്‍ത്തുമ്പും നുണ-
ഞ്ഞെത്രയും ദീനമാം മട്ടില്‍,
മണ്ണില്‍ക്കിടക്കുമിക്കുഞ്ഞിന്‍ നേര്‍ക്കു
കണ്ണൊന്നയച്ചിടും നേരം,
പെറ്റുപോയില്ലേ ഞാന്‍?- അയ്യോ, നീറി-
പ്പൊട്ടുകയാണെന്‍ഹൃദയം.

പിച്ചതെണ്ടീടുവാന്‍പോലും, തീരെ-
പ്പറ്റാത്തതായ്ത്തീര്‍ന്നു ലോകം!
എച്ചിലും കൂടിയില്ലെങ്ങും കിട്ടാ-
നെത്ര മാറിപ്പോയി കാലം!
"നെല്ലില്ല, രിയില്ല, തേയ്ക്കാനെണ്ണ-
യില്ല, തുണിയില്ലുടുക്കാന്‍!
ഞങ്ങള്‍ക്കുകൂടിയില്ലൊന്നും- പിന്നെ-
യെങ്ങനെ നിങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കും?"
പാവങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍തന്‍ നേരേ നോക്കി-
യേവം പുലമ്പുന്നു ലോകം.
ശബ്ദിച്ചിടാതെ ശിരസ്സും താഴ്ത്തി-
ശ്ശപ്തരാം ഞങ്ങള്‍ തിരിക്കേ,
പട്ടണവീഥിയിലെത്തും നേരം
ഞെട്ടുന്നു മാനസം വീണ്ടും!

ഓരോ കടയിലും കാണ്‍മൂ, പട്ടു-
സാരികള്‍ വില്‍ക്കും ബഹളം.
മേല്‍ക്കുമേല്‍ മറ്റൊരു ദിക്കി, ലരി-
ച്ചാക്കടുക്കീടുന്ന ഘോഷം,
വിറ്റിടുന്നുണ്ടു സുഗന്ധമേറെ
മുറ്റുന്ന കുന്തളതൈലം,
എത്രയ്ക്കു തിക്കും തിരക്കും ചല-
ച്ചിത്രശാലയ്ക്കകത്തിന്നും!
അത്ഭുത, മിപ്പൊഴും കാണ്മൂ, മേന്മേ-
ലശ്വശകടവും കാറും.
നിന്നിട്ടില്ലൊട്ടും, പണക്കാര്‍ക്കിട-
യ്ക്കിന്നും വിരുന്നുസല്‍ക്കാരം!
ത്യക്തവിവിക്തമല്ലൊട്ടും, ഹൃദ്യ-
മദ്യാലയോത്സംഗരംഗം!
വൈദ്യുതപ്പങ്കയ്ക്കരികി, ലോരോ
വൈശ്രവണന്മാരിരിപ്പൂ.
ആടലകന്നവര്‍ കാലും നീട്ടി
'റേഡിയോ' കേട്ടു രസിപ്പൂ.
പട്ടിണിക്കാര്‍ ഞങ്ങള്‍ ചെന്നാല്‍, ചൊല്ലാന്‍
'യുദ്ധ' മെന്നുണ്ടൊരു ശന്ദം.
'ഇല്ലക്കമ്പാട' ലിതെല്ലാമാണു
കല്ലേറിനേക്കാളസഹ്യം!

വിത്തേശ്വരര്‍ക്കല്ല ഞങ്ങള്‍ക്കാണീ
യുദ്ധവും ക്ഷാമവുമെല്ലാം.
ഒട്ടിയിട്ടില്ലവര്‍ക്കാര്‍ക്കുംതന്നെ-
യൊട്ടും കുടവയറിന്നും,
തപ്തരാം ഞങ്ങളെ നോക്കൂ, ഞങ്ങ-
ളസ്ഥിയും തോലുമായ്ത്തീര്‍ന്നു.
ഇല്ല, പാവങ്ങള്‍ക്കുടലിന്നക-
ത്തില്ലിറച്ചിക്കവകാശം!

ഹന്ത, യിക്ഷുദ്രലോകത്തില്‍ വന്ന-
തെന്തിനെന്നോമനേ, നീയും?
മന്ദഹസിപ്പിതോ, ഹാ, നീ? -ഉണ്ടോ
മന്ദസ്മിതങ്ങള്‍ നിനക്കും?
സങ്കലിതോന്മാദമോമല്‍ക്കുളിര്‍-
ത്തങ്കച്ചിറകുകള്‍ വീശി,
സ്വപ്നസ്വരൂപിണിമാരാം ലസല്‍-
സ്വര്‍ഗ്ഗീയദേവിമാരാരാല്‍,
ഓരോരോ ചില്ലപ്പഴുതില്‍കൂടി-
ച്ചോരുന്ന പൈമ്പാല്‍നിലാവില്‍,
ഉദ്രസമൂര്‍ന്നൂര്‍ന്നിറങ്ങി, ച്ചിരി-
ച്ചെത്തുന്നുവോ, നിന്നടുത്തും?
മന്നില്‍നിനക്കുമുണ്ടെന്നോ ചില
പൊന്നിന്‍കിനാക്കളെന്‍കുഞ്ഞേ?
ആകട്ടെ; നീയെന്തറിഞ്ഞൂ!- നിന്റെ
ലോകത്തിലുണ്ടോ വെളിച്ചം?
വാര്‍മണിപ്പൈതലേ, കഷ്ടം, മന്നി-
ലാര്‍ നിനക്കേകി നിന്‍ജന്മം?
അന്തവുമാദിയുമില്ലാതുള്ളൊ-
രന്ധകാരത്തിന്‍ ഗുഹയില്‍,
എങ്ങോമറഞ്ഞുകിടപ്പാ, ണെനി-
ക്കിന്നുമജ്ഞാതമസ്സത്യം!
ദേഹത്തെസ്നേഹിച്ചമൂലം, എന്റെ
ദേഹത്തെ വിറ്റു ഞാന്‍, കുഞ്ഞേ!
ഭോഗം മെതിച്ചൊരെന്ദേഹം, ഇന്നു
രോഗം മദിക്കുന്ന ഗഹം!
മല്‍ക്കരള്‍ പൊട്ടി ഞാന്‍ ചത്താ, ലൊരു
പുല്‍ക്കൊടിയില്ലൊന്നു കേഴാന്‍!
ഈ വിധം ജീവിപ്പതേക്കാള്‍ വീണു
ചാവുന്നതെത്രയോ ഭേദം!

കാളും വിശപ്പില്‍ നീ തേങ്ങിത്തേങ്ങി-
ക്കാലടിച്ചാര്‍ത്തു പിടയ്ക്കേ;
നിന്‍മുഖത്തിറ്റിറ്റു വീണോ, രെന്റെ
കണ്ണീര്‍ നീ നക്കിക്കുടിയ്ക്കേ;
അക്കാഴ്ച കാണ്‍കെ ഞാന്‍ പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും
പൊക്കിയിട്ടുണ്ടെന്റെ കൈകള്‍,
നെഞ്ഞടിച്ചീടവേ, മേന്മേല്‍, നിന്റെ
കുഞ്ഞിക്കഴുത്തു ഞെരിക്കാന്‍!
ശക്തിവന്നില്ലെനിക്കെന്നാല്‍, നീയെന്‍-
രക്തവും മാംസവുമല്ലേ?
കൊല്ലുന്നതാണിതില്‍ഭേദം, പക്ഷെ
കൊല്ലുമോ?- ഞാന്‍ തള്ളയല്ലേ?

കഷ്ട, മിതെന്തൊരു ലോകം-ഇതില്‍-
പ്പട്ടിണിക്കാര്‍ക്കെന്തു കാര്യം?
വേണ്ട, വേണ്ടീ, ലോകം വേണ്ടേ, വേണ്ടി-
താണ്ടുകൊള്ളട്ടെ കടലില്‍?
കല്‍പോഗനൈദാഘം കത്തിക്കാളി-
ക്കല്‍ക്കിവരാനെന്തമാന്തം? .....
                               -28-8-1943