ചൂഡാമണി - പണ്ടത്തെ തോഴി
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

കാന്തതേ, നിന്‍ വിടര്‍ന്ന മുഖത്തുനി-
ന്നേതോ സുഗന്ധമന്നാദ്യമായെത്തവേ;
കോമളമാകുമൊരത്യനുഭൂതിയില്‍
കോള്‍മയിര്‍ക്കൊണ്ടിതെന്നാത്മാവുപോലുമേ!

പാപക്കറപിടിച്ചേറെപ്പരുത്തോരെന്‍
പാണികള്‍ നിന്‍ കൈത്തളിരില്‍ ഗഹിച്ചു, നീ,
സല്ലീല, മോമലേ, സാമോദ, മെന്നോടു
സല്ലപിച്ചീലെത്ര സായന്തനങ്ങളില്‍?

മിന്നിവിടര്‍ന്ന മധുരപ്രതീക്ഷകള്‍
മണ്ണിലൊന്നൊന്നായടര്‍ന്നുവീണങ്ങനെ;
കാല, മിരിക്കാന്‍ നമുക്കൊരുക്കിത്തന്നു
കാമദമാമൊരു പുഷ്പശയ്യാതലം!

നഷ്ടസൌഭാഗ്യസ്മൃതിയാല്‍ പലപ്പൊഴും
പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു നിന്‍ ചാരത്തിരുന്നു ഞാന്‍.
അപ്പൊഴെല്ലാ, മത്യുദാരമെന്‍ കണ്ണുനീ-
രൊപ്പിയൊപ്പി, സ്വയം, സാന്ത്വനിപ്പിച്ചു നീ!
പ്രാണനെക്കാളും പ്രിയപ്പെട്ട നിന്നൊ, ടെന്‍
പ്രാണരഹസ്യങ്ങള്‍പോലും, പറഞ്ഞു ഞാന്‍.

മച്ചിത്തവൃത്തിതന്‍ ശുദ്ധി കണ്ടി, ട്ടിളം-
പിച്ചകപ്പൂപോലെ, പുഞ്ചിരിക്കൊണ്ടു നീ;
നീചവികാരങ്ങളെന്നില്‍ കിളരുകില്‍
നീരസപ്പെട്ടു മുഖം കറുപ്പിച്ചു നീ;
ഞാനങ്ങു പുല്‍കാനണഞ്ഞാല്‍, പൊടുന്നനെ
നാണംകുണുങ്ങിപിടഞ്ഞേറ്റകന്നു നീ
പിന്മടങ്ങുമ്പോള്‍ നിരാശനായ്ഞാ,നെന്റെ
പിന്നാലെവന്നുടന്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നീ;-
ഓതാവതല്ലെനി,ക്കേതോ നിരഘമാ-
മോടക്കുഴലായിരുന്നു നീ, യോമനേ!
നിന്നില്‍ നിന്നൂറിയ നിശ്ശബ്ദസംഗീത-
നിര്‍മ്മലപീയൂഷനിര്‍ഝരവീചികള്‍
മാറിമാറി, സ്വയം, താലോലമാടി, യെന്‍
മാലാണ്ട മാനസപ്പൊന്‍കളിത്തോണിയെ,
കൊണ്ടുപോകാറു, ണ്ടനുപമകല്‍പക-
ച്ചെണ്ടിട്ടൊരേതോ വനിയിലേ, ക്കെന്തിനോ!

ഫുല്ലപ്രമാദപ്രസന്നേ, മരിപ്പോള-
മില്ല, ഞാന്‍ നിന്നെ മറക്കില്ലൊരിക്കലും!
ശങ്കിച്ചിടായ്കെന്നെ ലേശവും, നിന്നെ, യെന്‍
സങ്കല്‍പ,മെന്നും പുണര്‍ന്നോമനിച്ചിടും!

കൊച്ചുപൂമ്പാറ്റതന്‍ പിന്നാലെ, വെമ്പി ഞാന്‍
പിച്ചവെച്ചാദ്യം നടന്നനാള്‍തൊട്ടിദം
ഇന്നോള,മെന്നെപ്പിരിയാ,തരികത്തു
നിന്നവളാ,ണെന്‍ കളിത്തോഴിയായി, നീ!
ആനന്ദരംഗങ്ങളെലാം, മറക്കിലു-
മാ നന്ദിയെന്നും തുളുമ്പുമെന്‍ പ്രാണനില്‍!

ഇന്നു ഞാ,നായിരം ജോലിത്തിരക്കിനാ-
ലൊന്നിനുമൊട്ടും സമയമില്ലാത്തവന്‍-
അഭ്യുദയത്തിന്റെ വാതില്‍ക്കലെത്തുവാന്‍
മല്‍പ്രയത്നത്താല്‍ വഴിതെളിക്കേണ്ടവന്‍.
മുന്നേക്കണക്കെനിക്കിപ്പൊഴും, നിന്നടു-
ത്തൊന്നിച്ചിരുന്നാല്‍ മതിയോ, മനോരമേ?
നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞിദം പോവ,തുലകിലെന്‍
വെന്നിക്കൊടികള്‍ പറത്തുവാനാണു ഞാന്‍!
ഇത്രനാള്‍ പാഴില്‍ക്കളഞ്ഞി,തൊരുവെറും
സ്വപ്നത്തി,ലെന്റെ നിലയറിയാതെ ഞാന്‍.
ഇന്നു ഞാന്‍ കണ്ണുതുറന്നു; നീ മാറാതെ
മിന്നുകില്ലെന്റെ പുരോഗതിപ്പാതകള്‍!
കിട്ടുമിസ്ഥാനത്തൊരായിരംപേരെ, നിന്‍
പട്ടുടല്‍ പുല്‍കാന്‍ നിനക്കു വേണ്ടുന്നവര്‍.
ഈ വിയോഗത്തിലൊരുല്‍ക്കടസങ്കടം
ഭാവിക്കുവാനെന്തിനുദ്യമിക്കുന്നു നീ?
ലജ്ജയില്ലാത്ത നിന്‍ ചേഷ്ടകണ്ടെന്‍ മുഖ-
ത്തുദ്ഭവിക്കുന്നു പരിഹാസസുസ്മിതം!
നിന്നൊടിന്നോളം പിണങ്ങിയിട്ടില്ല ഞാന്‍
നിന്നോടു മേലും പിണങ്ങുകയില്ല തോഴി.
മോഹനേ, നമ്മുടെ വേര്‍പാടിതെന്‍ വെറും
സ്നേഹമില്ലായ്കയായെണ്ണായ്ക മേലില്‍ നീ!
പൊയ്പ്പോയനാളുകള്‍ നല്‍കിയോരുജ്ജ്വല-
സ്വപ്നാനുഭൂതികള്‍ മാത്രമോര്‍ത്തെങ്കിലും
വിട്ടുപിരിയാന്‍ വിടതരൂ!-വന്നിതാ
കര്‍ത്തവ്യമെന്നെ വിളിക്കുന്നു-പോട്ടെ ഞാന്‍!
വിസ്മരിക്കില്ല ഞാന്‍ നീയെനിക്കേകിയ
വിസ്മയനീയവിവിധാനുഭൂതികള്‍!
എന്നും കൃതജ്ഞനിത്തോഴന്‍!-മറന്നേക്കു-
കെന്നെ!-ഞാന്‍ പോട്ടെ!-മടങ്ങുകേകാന്തതേ!

                             -നവംബര്‍ 1937