സ്പന്ദിക്കുന്ന അസ്ഥിമാടം - അതിമാനുഷന്‍
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

തിനോരായിരത്തിമുന്നൂറില്‍പ്പരമായീ
പകലും രാവും നൃത്തംചെയ്വതു വന്നെന്‍മുന്നില്‍.
അത്രയുമാദിത്യന്മാരെന്നഥിതികളായി-
ട്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടെന്‍വീട്ടി,ലെന്നാല്‍ ഞാനിന്നും ബാലന്‍!
കഷ്ടിച്ചു നാനൂറോളം പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്മാര്‍, പുഷ്പ-
വൃഷ്ടിചെയ്തെന്നെ നോക്കിച്ചിരിച്ചിട്ടുണ്ടിന്നോളം.
എങ്കിലു, മെന്റേതല്ലാത്താദിത്യനൊന്നെത്തീടു-
മെന്‍ചിതാഭസ്മം കാണാനെന്നസ്ഥി പെറുക്കുവാന്‍!
കരമൊന്നെങ്ങാനല്‍പം സ്പര്‍ശിച്ചാല്‍, സൂര്യന്‍പോലും
കരിയും വിദ്യുച്ഛക്തിയെന്നിലില്ലെന്നാര്‍ കണ്ടൂ!
അതിനാ,ലൊരുദിനം ഞാനവസാനിക്കുമ്പോ-
ളതിനോടൊപ്പംതന്നെ ലോകവും നശിച്ചേയ്ക്കും.
പട്ടടത്തീയെന്നേര്‍ക്കു നാക്കുനീട്ടുമ്പോള്‍, ഞെട്ടി-
ക്കെട്ടുപോം നിക്ഷത്രങ്ങള്‍!സര്‍വ്വവുമിരുട്ടാകും!

"ഇന്നോളം പരകോടി മര്‍ത്ത്യര്‍തന്‍ ഹൃസ്പന്ദങ്ങള്‍
നിന്നിട്ടും, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്‍ ഭ്രമണം നിന്നിട്ടുണ്ടോ?"

ശരിയാ, ണൊരിയ്ക്കലും നിന്നിട്ടി,ല്ലെന്നാ,ലെന്റെ
മരണം- നോക്കിക്കോളൂ!മരവിപ്പിക്കും വിശ്വം!!
അതിനാലെന്നെക്കാണ്‍ള്‍കെയൊളിപ്പൂ പേടിച്ചോടി
മൃതി!- യെന്തിതു കേട്ടു ചിരിയ്ക്കുന്നുവോ നിങ്ങള്‍?
അതിമാനുഷനാണു ഞാ,നതേ, ഞാനല്ലാതി-
ക്ഷിതിയിലമ്മട്ടേകന്‍ ജനിച്ചിട്ടില്ലിന്നോളം!
ഉണ്ടാകില്ലിനിയൊരുകാലത്തും!- നിയതിയെ-
ക്കൊണ്ടു പന്താടുന്നൊരിക്കൈയുകള്‍ കണ്ടോ, നിങ്ങള്‍?
നിങ്ങളും, പുത്രന്മാരും, പൌത്രപൌത്രന്മാര്‍പോലും
മണ്ണായിമണ്ണില്‍ച്ചേര്‍ന്നു മയങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോള്‍
കേവലം ശിശുവാം ഞാന്‍ കൈനീട്ടിപ്പൊന്‍താരക-
പൂവിറുത്തെടുത്തങ്ങി ങ്ങെറിഞ്ഞു വിനോദിയ്ക്കും;
അന്നു ഞാന്‍, കെടാന്‍പോകുമാദിത്യക്കനലൂതി
പ്പൊന്നന്തിത്തിരി മോദാല്‍കൊളുത്തും വീട്ടിനുള്ളില്‍.
അമ്പിളിപ്പൊന്‍കിണ്ണത്തില്‍ ക്കൈമുക്കി, ക്കളഭക്കൂ
ട്ടന്‍പില്‍ ഞാന്‍ മെയ്യില്‍പ്പൂശും രാവിലന്നുഷ്ണിക്കുമ്പോള്‍,
മഴ, യെന്നാംഗ്യം കണ്ടാലക്ഷണം പെയ്യും മേഘം
'മതി' യെന്നാജ്ഞാപിച്ചാലക്ഷണം മതിയാക്കും.
മാമകഹിതം നോക്കിച്ചലിക്കും മരുത്തുകള്‍
മാമകഹിതം നോക്കി സ്രവിക്കും സരിത്തുകള്‍.
'പാടില്ലെ', ന്നെങ്ങാന്‍ ചൊന്നാല്‍ പാടില്ലാ പറവകള്‍
'വാടരുതെ', ന്നോതിയാല്‍ വാടില്ലാമലരുകള്‍.
തരുവല്ലികള്‍ പൂക്കും പൂക്കാതെ നില്‍ക്കും, കായ്ക്കും
വരുതിയ്ക്കൊപ്പിച്ചെന്നു കായ്ക്കാതെ ചുമ്മാ നില്‍ക്കും!-
അന്നത്തെ ഞാനാരാണെന്നൂഹിക്കാന്‍പോലും, നിങ്ങള്‍-
ക്കിന്നിപ്പോല്‍ക്കഴിവുണ്ടോ?പുഴുക്കള്‍, കഷ്ടം, നിങ്ങള്‍!
ഉണ്ടെന്നുമില്ലെന്നുമായ്,നിങ്ങള്‍ പോരടിപ്പതു
കണ്ടോളിച്ചിരിക്കുയ്ക്കു,മാ മായാവിയൊന്നുണ്ടല്ലോ.
എന്താണസ്സരസന്റെ പേര്‍?- അതേ, 'ദൈവം!'-ദൈവ-
മെന്തൊരത്ഭുത മെന്നെയന്വേഷിച്ചിങ്ങോട്ടെത്തും!
"ഭൃത്യനാക്കണമെന്നെ!"യെന്നു കേണിരിക്കും -ഞാന്‍
മൃത്യുവിനെക്കൊണ്ടന്നെന്‍ ചെരിപ്പുതുടപ്പിയ്ക്കും!
കേവലം വേലക്കാരിപ്പെണ്ണായി നില്‍ക്കും കുനി-
ഞ്ഞീ വിശ്വപ്രകൃതി, കൈകൂപ്പിക്കൊ, ണ്ടന്നെന്‍ മുന്നില്‍!
നാക്കുകള്‍ നീട്ടി, ക്കിതച്ചേങ്ങി, വാലാട്ടിക്കൊണ്ടു
നായ്ക്കളെപ്പോ, ലെന്‍ മുമ്പില്‍ക്കിടക്കും-, ഹാ, സിംഹങ്ങള്‍!
ആത്തകൌതുക, മെന്റെ ഗഹത്തി,ലങ്ങിങ്ങായി
ലാത്തിടും, മാര്‍ജ്ജാരങ്ങളെന്നപോല്‍, ശാര്‍ദ്ദൂലങ്ങള്‍!
അബ്ധികളലറില്ല നേര്‍വഴി മുടക്കുകി-
ല്ലദ്രിക,ളഹങ്കരിച്ചീടുകില്ലാകാശങ്ങള്‍!
സര്‍വ്വശക്തനാമെന്റെ സന്നിധാനത്തില്‍ക്കാണാം
സര്‍വ്വവും ഭദ്രം, ശാന്തം, നിശ്ശബ്ദം, സുരക്ഷിതം!
യുദ്ധമി, ല്ലഹങ്കാരമില്ലെല്ലാമൊരുപോലെ
വര്‍ത്തിയ്ക്കും;- ഞെട്ടും സര്‍വ്വ മെന്‍ നെറ്റി ചുളുങ്ങിയാല്‍!
അഖിലം നശിക്കട്ടേ നശിക്കൂ ഞാ, നെന്‍ നാശ-
മഖിലത്തിനും നാശമതിമാനുഷന്‍, ഹാ, ഞാന്‍!!
                               1-3-1120

6

സ്വാതന്ത്യ്രദേവതേ, നീയെഴുന്നള്ളുമാ-
പ്പാതയില്‍പ്പെട്ടു വിടുര്‍ത്തി വരിയ്ക്കുവാന്‍,
സന്നദ്ധതയോടണിഞ്ഞൊരുങ്ങി സ്വയം
മുന്നിട്ടുവന്നിതാ നില്‍പ്പു മജ്ജീവിതം.
                               12-5-1118

7

അന്നൊരിക്കലൊരക്ഷരമോതാ-
തെന്നെ വിട്ടു നീ പോയിട്ടും,
വന്നണഞ്ഞിതോ പുല്‍കുവാനെന്നെ-
പ്പിന്നെയും നീ, വിഷാദമേ?
                               19-3-1114

8

ലാളിത്യം കലരും വികാരമഖിലം
ലോകത്തിനാക്ഷേപമാ-
ണാളില്ലാതലയുന്നു പോറ്റിടുവതി-
ന്നാദര്‍ശസംശുദ്ധികള്‍!
ആളിക്കത്തി വിഷപ്പുകച്ചുരുള്‍വമി-
ച്ചുഗസ്ഫുലിംഗാല്‍ക്കരം
നീളെപ്പാകിയെരിഞ്ഞിടുന്നുലകിലാ-
വിദ്വേഷദാവാഗ്നിയും!
                               19-9-1119
9

എങ്ങുനി, ന്നെങ്ങുനി, ന്നെന്നടുത്തെത്തി നീ
സംഗീതസാന്ദ്രമാം പൊന്‍കിനാവേ?
നീയാഗമിക്കും വരേയ്ക്കുമജ്ജീവിതം
നീറിനീറിക്കൊണ്ടിരുന്നിരുന്നു.
എന്നെച്ചുഴന്നെഴുമന്തരീക്ഷമ്പോലും
കണ്ണീര്‍ പുരണ്ടുള്ളതായിരുന്നു.
അത്യത്ഭുതമൊരു പരിവര്‍ത്തന-
മര്‍പ്പിച്ചു നീയെന്നടുത്തുവന്നു.
ഉത്സവദായിനി ദര്‍ശിപ്പു നിന്നെയെ-
ന്നുദ്ധാരണത്തിന്‍ കിരണമായ് ഞാന്‍.
നിന്നുജ്ജ്വലോദയം മാമകസൌഭാഗ്യ-
ചന്ദ്രോദയം തന്നെയായിരുന്നു.
ആ നീലക്കണ്‍മുന പുല്‍കുന്നതാരെയാ-
ണാനീതമാകുമവനു ഭാഗ്യം
ദൈവം വിധിച്ചതെനിയ്ക്കാണതൂഴിയില്‍
കൈവരിച്ചീടുവന്‍- ഭാഗ്യവാന്‍ ഞാന്‍!
                               16-7-1119

10

കരിമുകില്‍നിരചേരും വാനിങ്കല്‍ വീണ്ടുമെന്‍
കനകക്ഷത്രമുദിക്കുകില്ല.
അനുരാഗവിവശ ഞാനീ മലര്‍വാടിയില്‍-
തനിയേയിരുന്നു കരഞ്ഞുകൊള്ളാം.
അതിനാലിങ്ങിനിയുമെന്‍ ചാരത്തിരുന്നിടേ-
ണ്ടയി സഖി, നീ പോയ്ക്കിടന്നുകൊള്ളൂ!!
                               20-1-1109