ചൂഡാമണി - വിഷാദത്തിന്റെ വിരിമാറില്‍
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

ദിനാന്തചിന്ത:

അങ്ങതാദൂരെപ്പടിഞ്ഞാറു ചെന്നെത്തി
മങ്ങിപ്പൊലിഞ്ഞു മറഞ്ഞിടുന്നെന്‍ പകല്‍.
ദു:ഖം മനസ്സിലെന്നോണം, പരക്കുന്നു
ചക്രവാളത്തില്‍ മുഴുവനും കൂരിരുള്‍.
ഞാനെന്നപോലീ പ്രപഞ്ചവും നിശ്ചല-
ദ്ധ്യാനനിമഗ്നമായ് നില്‍ക്കയാണെന്തിനോ!
എത്രകണ്ണീരാല്‍ നനച്ചുവളര്‍ക്കിലു-
മൊറ്റത്തളിരും പൊടിക്കാത്തൊരാശയും;
ചിന്താശതങ്ങളാലോരോ നിമേഷവും
നൊന്തുനൊന്തേങ്ങിക്കരയും ഹൃദയവും;
കാണുന്നതെല്ലാം നിഴലും നിരാശയും
കാണേണ്ടതെല്ലാം വെളിച്ചവും ശാന്തിയും;
-എന്തിതോ ജീവിതം?-വേണ്ട വേണ്ടെന്ന, യെന്‍
ചിന്തേ, വിടൂ, വിടൂ, പൊള്ളുന്നു, പോട്ടെഞാന്‍!
വാടുവാനുള്ളൊരിപ്പൂവിലും കാണ്മു, ഹാ
വാസനാജന്യമാം മന്ദസ്മിതാങ്കുരം.
എങ്കിലുമച്ചെറു പുഞ്ചിരിക്കുള്ളിലും
തങ്കുന്നിതേതോ കരയാത്തസങ്കടം
നിശ്ശബ്ദദു:ഖ,മതാണു മറ്റെന്തിലും
ദുസ്സഹം-അയ്യോ, ചിരിക്കുന്ന സങ്കടം!
നാമറിയുന്നതില്ലെന്നുമാത്രം-ദീപ-
നാളത്തിനുള്ളിലും തെല്ലിരുള്‍ കണ്ടിടാം.
കത്തിജ്വലിക്കുമതിങ്കല്‍നി,ന്നല്ലെങ്കി-
ലെത്തുമോധൂമം? - വിഷാദാസ്പദം സുഖം!
ഞാനും ചിരിക്കാം - പ്രപഞ്ചമറിയാതെ
വേണം ദഹിക്കാനെരിഞ്ഞെരിഞ്ഞെന്മനം.
കാട്ടാറിനെപ്പോല്‍ കരയാതെ, മേലി, ല-
ക്കൂട്ടിലെപ്പക്ഷിയെപ്പോലെ പാടട്ടെ ഞാന്‍!
അന്നെന്നെ ലോകം പുകഴ്ത്തിടും-"സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍
നിന്നിങ്ങണഞ്ഞോരു ഗന്ധര്‍വനാണവന്‍!
എന്തു ഗാനങ്ങള്‍, മധുരങ്ങള്‍, മാദക-
മുന്തിരിച്ചാറുകള്‍, തേന്തെളിച്ചാലുകള്‍!"
കഷ്ട, മെന്‍ ലോകമേ; വേണ്ടെനിക്കത്തര-
മര്‍ത്ഥമില്ലാത്തതാം, നിന്‍ കീര്‍ത്തിമുദ്രകള്‍!
നിന്നെയെള്ളോളം ഭയമില്ലെനിക്കു, നിന്‍
മുന്നിലിക്കണ്ണീര്‍ക്കണങ്ങളര്‍പ്പിക്കുവാന്‍,
നിന്നഭിപ്രായഹിതങ്ങളെ നോക്കിയ-
ല്ലെന്മനം വര്‍ഷിപ്പതുല്ലസല്‍സ്പന്ദനം!
ഗാനങ്ങളെക്കാള്‍ മധുരമാം നിര്‍വൃതി-
യാണെനിക്കേകുന്നതീയാത്മരോദനം!
നിന്‍ നെറ്റിയെത്ര ചുളിഞ്ഞാല്‍ ചുളിയട്ടെ
കണ്ണുനീര്‍ച്ചോലയില്‍ത്തന്നെ ഞാന്‍ മേലിലും,
ഈവിധം തോണി തുഴഞ്ഞുപോകും സ്വയം
ഭാവിയിലേക്കെന്റെ സങ്കേതമെത്തുവാന്‍.
ആ മയൂഖങ്ങള്‍, പുളകങ്ങള്‍, പുഷ്പങ്ങള്‍
ഹേമപ്രഭകള്‍-വിലാസലഹരികള്‍
എല്ലാം കഴിഞ്ഞു, മറഞ്ഞു സമസ്തവു-
മില്ലിനിക്കിട്ടില്ലവയിലൊന്നെങ്കിലും!
ശോകവും, ചുറ്റുമിരുട്ടും, നിരാശയു-
മേകാന്തതയുമെനിക്കിതാ ബാക്കിയായ്!
ഭൂമിയണിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു, തണുത്തതാ-
മാ, മരണംപോ,ലൊരാനനാച്ഛാദനം!
വിസ്മൃതി!-യാ വാക്കുതന്നെ, യേതോ, നേര്‍ത്ത
ദു:ഖമണിയൊലിപോലെ തോന്നുന്നു മേ!
ഹാ, വിസ്മൃതിയില്‍, ശവക്കല്ലറയ്ക്കക-
ത്തീ വിശ്വവും ഞാനുമൊന്നിച്ചടികയായ്!
എങ്ങുമിരുട്ടാ, ണവസാനമില്ലാതെ
തിങ്ങിപ്പടരുമിരുട്ടാണു ചുറ്റിലും!
അയ്യോ, വെളിച്ചം! വെളിച്ചം വെളിച്ചമേ!
വയ്യെനി,ക്കെന്നെത്തലോടൂ, വെളിച്ചമേ!

                             -ഏപ്രില്‍ 1935