അപരാധികള്‍ - തപ്തസന്ദേശം
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

 തപ്തസന്ദേശം

ഹൃദയേശ്വര, തപ്തചിന്തയാല്‍
സന്തതം വെന്തുരുകുന്നൊരെന്‍ മനം,
അപഥങ്ങളെയാശ്രയിക്കി,ലെ-
ന്നപരാധം സദയം ക്ഷമിക്കണേ!

കലിതോന്മാദഭാഗ്യവല്ലിയില്‍-
ക്കനകപ്പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞ നാളുകള്‍,
ജലനിര്‍ഝരബുദ്ബുദങ്ങള്‍പോല്‍
നിലനില്‍ക്കാതെ മറഞ്ഞുപോയിതേ.

പ്രണയാമൃതമാസ്വദിക്കുവാ-
നണയും മത്തമനോമരാളകം,
വിനതന്‍ വിഷലിപ്തമാം കൊടും-
കണയേറ്റേറ്റു പിടപ്പൂ ദാരുണം.

അതിലദ്ഭുതമെന്തു?-ലോകമാ-
ണിതു, കാണാം പരിണാമമെന്തിലും,
സ്ഥിതി സുസ്ഥിരമല്ലയൊന്നിനും
മതി, പിന്നെന്തിനതില്‍ പഴിക്കണം?

വിധിപോലെ വരും സമസ്തവും
വിഫലം നമ്മുടെയാത്മകാമിതം.
വിലപിപ്പതിലര്‍ത്ഥമില്ല-ഹാ,
വിഷമം തന്നെ മനുഷ്യ ജീവിതം.

ഇവ തത്ത്വ ചിന്തമാത്രമാ-
ണിവയാലെന്തുപശാന്തി നേടുവാന്‍?
ഇതുമട്ടെരിയാതിരിക്കുവാ-
നിടയില്ലല്‍പവുമെന്‍ മനം, വിഭോ!

ഒരുകാലമമൂല്യനിര്‍വൃതി-
ക്കുറവാ,യോളമടിച്ച ജീവിതം.
മരുഭൂമിയിലെത്തി, യീവിധം
വരളും കാഴ്ചയിതെത്ര ദുസ്സഹം!

പ്രണയം തളിരിട്ടു, ശാന്തിയാല്‍
നിതരാം പച്ചപിടിച്ച യൌവനം.
അതുലോത്സവരമ്യരംഗമെ-
ന്നഭിമാനത്തൊടഹങ്കരിച്ചു ഞാന്‍.

സതതം, നവനര്‍മ്മസൂക്തിയാല്‍
സരസോല്ലാസമിയന്ന വിശ്രമം,
സ്മൃതിതന്‍ മുകുരത്തി, ലിപ്പൊഴും
പ്രതിബിംബിച്ചിത കാണ്‍മൂ മോഹനം!

ഹൃദയം ഹൃദയത്തെയുമ്മവെ-
ച്ചുതിരും മംഗളരാഗമര്‍മ്മരം,
സ്മൃതിതന്‍ കുളിര്‍കുഞ്ജകത്തില്‍ നി-
ന്നുദിതാമോദമുണര്‍ന്നു കേള്‍പ്പു ഞാന്‍.

പരകോടികള്‍ പാവനങ്ങളാം
പരമപ്രേമസുഖാനുഭൂതികള്‍
പരിചാരകരായ് ലസിച്ചൊരാ-
പ്പരിചേലും സുദിനങ്ങളെങ്ങുപോയ്?

മുകളില്‍ത്തെലിവാര്‍ന്നു, മുഗ്ദ്ധവെണ്‍-
മുകിലങ്ങിങ്ങലയുന്ന വാനവും,
അടിയില്‍, ത്തൃണരാശി പച്ചയാ-
മുടുപാവാട വിരിച്ച ഭൂമിയും;

മലര്‍ചൂടി മദാകുലാലസം
തലയാട്ടും തരുസഞ്ചയങ്ങളും
അലഘുദ്യുതിയാര്‍ന്നതാം പലേ
മലയും, ചോലകളും, വനങ്ങളും:-

ഇവയൊക്കെയുമൊന്നുപോല്‍ നവോ-
ത്സവമന്നേകിയനുഗ്രഹിക്കയാല്‍,
മധുരിച്ചു വിചാരഗൗരവം
മഷിതേക്കാത്ത മദീയജീവിതം.

പ്രണയം സുഖമാണു, നേര്‍വഴി-
ക്കൊഴുകിപ്പോവുകി,ലല്ലയെങ്കിലോ,
അതുപോലൊരു തീവ്രസങ്കടം
വരുവാനില്ല ജഗത്തിലൊന്നുമേ.
ഹൃദയത്തളിര്‍ മൂത്തുമൂത്തു പ-
ച്ചിലയായ്ത്തീരുവതിന്നു മുന്‍പഹോ.
ഗതി, യെന്തതു വന്‍നിരാശയാ
പുഴു വന്നങ്ങു കരണ്ടുതിന്നുകില്‍?

കരയാതെ കഴിച്ചുകൂട്ടിടാം
പുറമേ പൂര്‍ണ്ണസുഖം നടിച്ചിടാം,
ശരി, യെങ്കിലു, മൊന്നു പൊട്ടിയേ
മതിയാകൂ കദനാഗ്നിപര്‍വ്വതം!

അവിചാരിതമായി വരുന്നൊരീ
വ്യതിയാനം വ്യതിരിക്തഭാഷയില്‍,
പറയാമിനിയും പ്രതീക്ഷതന്‍
പടിവാതില്‍ക്കല്‍ മുഷിഞ്ഞു നില്‍ക്കുവാന്‍.

പരരെപ്പൊഴുമാഞ്ഞെറിഞ്ഞിടും
പരിഹാസം സകലം സഹിച്ചിടാം,
പഴുതേ തവ വൈരമാണഹോ
പരമാര്‍ത്ഥത്തി,ലെനിക്കു ദുസ്സഹം.

കുളിര്‍കോരിയണിഞ്ഞ ചെമ്പനീര്‍-
മുകുളമ്പോലെ വിടര്‍ന്ന യൗവന
ഹൃദയേശ, ഭവാനു നല്‍കിയ-
ന്നതിനുള്ളോരമൃതാങ്കിതോത്സവം.

ലളിതേന്ദു ചിരിച്ചു, പൂനിലാ-
വലതല്ലും ശിശിരാന്തരാത്രികള്‍,
നിജപുഷ്കലപുഷ്പശോഭയാല്‍
രജതപ്പട്ടു വിരിച്ച മുല്ലകള്‍;

മലയാനിലചാലിതാമലോ-
ജ്ജ്വലമന്ദാരനികുഞ്ജവീഥികള്‍,
കലഹോത്സവസാന്ദ്രരാഗസ-
ങ്കലിതേകാന്തവികാരവീചികള്‍;

അകലത്തിണയെപ്പിരിഞ്ഞിരു-
ന്നതിദീനം കരയുന്ന രാക്കുയില്‍,
അരികത്തു ഭവാന്‍!-മറക്കുവാ-
നരുതാ രംഗമെനിക്കൊരിക്കലും!

അവയൊക്കെ മറഞ്ഞു, വീണ്ടുമൊ-
ന്നണയില്ലായതിലൊന്നുപോലുമേ;
അവതന്‍ ചിറകിന്റെ കീഴമ-
ര്‍ന്നകലത്തായ് മമ ഭാഗധേയവും!

ചിലകാലടിയൊച്ചയാല്‍, സ്വയം
ചിതറിപ്പോയ കിനാവുപോലവേ,
മറവായൊരു മായികക്ഷണോ-
ന്മദമാര്‍ന്നിയനുരാഗബുദ്ബുദം!

പുളകങ്ങള്‍ കിളര്‍ത്തിരുന്നൊരാ-
പ്പുതുനിര്‍വ്വാണദപുഷ്പവൃഷ്ടിയില്‍
ഇതുമാതിരി മുങ്ങിനില്‍ക്കുവാ-
നിടയാകില്ലിനിമേലൊരിക്കലും!

പ്രണയം മഴവില്ലു വീശിയാല്‍
മയിലാട്ടത്തിനിരുന്ന മാനസം,
ഇതുപോ,ലൊടുവില്‍,സഹിക്കണം
കദനത്തിന്റെ കഠോരദംശനം.

നിയമങ്ങളെ വെച്ചു, ലോകമേ,
നിയതം കൊള്ളകള്‍ ചെയ്കയാണു നീ;
നിരുപിക്കുകിലര്‍ത്ഥമില്ല, നിന്‍
നിരഘാദര്‍ശവചസ്സിനൊന്നുമേ.

ഒരുപോലൊരു ഭാവമെങ്കിലോ
പരമന്യം, പരമന്യ, മാകയാല്‍.
അരുതിന്നിഹ നിന്‍ യഥാര്‍ത്ഥമാം
നിറമെന്തെന്നു മനസ്സിലാക്കുവാന്‍.

സമുദായമധ:പതിച്ചു, ഹാ,
സഹതാപം കുറവായിനമ്മളില്‍
സഹജോത്സൃതരക്തധാരയില്‍
സലിലക്രീഡ തുടങ്ങിയിന്നു നാം!

പരതന്ത്രതയോടനാമയം
പടവെട്ടിക്കൊടി നട്ട പൂരുഷന്‍,
പറയുന്നിതു നാരിയോടു: "മല്‍-
പ്പരിചര്യയ്ക്കു പിറന്നതാണു നീ!"

'അബലാ ചപലേ' തിയന്ധമാ-
മപഹാസപ്പടു കുണ്ടിലാഴ്ത്തിയേ,
അവളോടവനാകയുള്ളു ത-
ന്നധികാരായുധമാഞ്ഞുവീശുവാന്‍!

പുരുഷന്‍, സുഖലോലുപന്‍, വൃഥാ
പറയുന്നൂ പഴിയേറെനാരിയെ
ശതവത്സരമെത്ര പോയി, തല്‍-
ക്ഷമയിന്നും കുറയാത്തതദ്ഭുതം!

പ്രതിരാഗപരാജയത്തിനാ-
ലിതില്‍നിന്നൊന്നു മനസ്സിലാക്കി ഞാന്‍!;
ഹൃദയാര്‍ദ്രത നാശമാണു, വന്‍-
ചതികൊണ്ടേ ജയമുള്ളുഭൂമിയില്‍!

അപരിഷ്​കൃതയെങ്കിലും, വരു-
ന്നപമാനത്തിലധീരയാണു ഞാന്‍
അതിനാല്‍ മരണം വരിക്കി, ലെ-
ന്നപരാധം സദയം ക്ഷമിക്കണേ!

മമ ജീവിതഭാഗ്യപൂര്‍ത്തിതന്‍
മകുടത്തിന്റെ മയൂഖമാലകള്‍,
മഴവില്ലുവരച്ചു മാ, ച്ചതാ
മറയുന്നൂ, മറയുന്നു സര്‍വ്വവും!

മമ ബന്ധുജനങ്ങളേ, ലസ-
ന്മമതോദ്യന്മധുനിര്‍ഝരങ്ങളേ,
ഇതുമാതിരി വേര്‍പിരിഞ്ഞിടാ-
നിടയായ്, കഷ്ട, മെനിക്കു നിങ്ങളെ!

കാമനിക്കു വിഷം, സുഖേച്ഛുവാം
കമിതാവിന്നു വികാരശന്തിയും!
മമ സാഹസകൃത്യമിന്നിതില്‍
സമുദായം പറയേണമുത്തരം.

ഇനി ഞാന്‍ വിരമിച്ചിടട്ടെ, യെന്‍
മനമേതാണ്ടൊരു 'ചൂള'പോലെയായ്
ഇനി ഞാന്‍ പൊഴിയില്ല മേലി, ലീ-
പ്രണയത്തിന്‍ ദയനീയഗദ്ഗദം.

ഇതു കിട്ടുവതിന്നുമുന്‍പി, ലെന്‍
ഹൃദയ സ്പന്ദനമൊക്കെ നിന്നുപോം
അതിനെന്തു?-ജഗത്തിനെന്തിനി-
പ്പതറിപ്പോയൊരപസ്വരം, വിഭോ?

സദയം വിടനല്‍കുകോര്‍ക്കുകി-
ച്ചിതയില്‍പ്പെട്ടെരിയും ജഡത്തിനെ.
അതു നാളെയുഴക്കു ചാര,-മെന്‍
ഹൃദയാധീശ, ഭവാനു മംഗളം! ...