ശ്മശാനത്തിലെ തുളസി - വിയോഗഭൂവില്‍
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

(ശ്രീ ഇടപ്പള്ളി ആര്‍. രാഘവന്‍പിള്ളയുടെ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ഒരാഴ്ചമുമ്പ്, അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടാകാവുന്ന മാനസാന്തരം ഈ രീതിയിലായിരിക്കുമെന്നു സങ്കല്‍പിച്ച് എഴുതിയിട്ടുള്ളതാണ് ഈ പദ്യം. പക്ഷേ, എന്റെ സങ്കല്‍പത്തിനോ, അനുമാനങ്ങള്‍ക്കോ നേരേ വിരുദ്ധമായിപ്പോയി അനുഭവം-)

വിശ്രമത്തിന്റെ തണലിലിസ്വപ്നങ്ങള്‍
വിസ്മരിച്ചേക്കു സമസ്തവും തോഴി, നീ!
തമ്മില്‍പ്പിരിയാം നമുക്കീയവസാന-
ചുംബനത്തിന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പുമായ്.
നമ്മിലുറങ്ങിക്കിടക്കുമഴലിനെ-
ക്കണ്ണീര്‍തളിച്ചു വിളിച്ചുണര്‍ത്തൊല്ല നീ.

ഓടക്കുഴല്‍ വിളിച്ചാനന്ദനര്‍ത്തന-
മാടിയണഞ്ഞൊരത്തങ്കക്കിനാവുകള്‍
വന്നപോല്‍ത്തന്നെ പിരിഞ്ഞുപോയ്, ജീവിത-
നന്ദനത്തിന്റെ മധുമാസരാത്രിയില്‍!
ഭഗ്നാനുരാഗപ്പുതപ്പിനാ, ലോര്‍മ്മതന്‍
നഗ്നതമേലില്‍ മറച്ചുപിടിക്ക നാം.
ഉദ്യമത്തേക്കാള്‍ വിനോദമാക്കീടുകീ-
യുദ്വേഗദമാമനുരാഗ നാടകം.

ശോകാത്മകാന്തമായ്ത്തീരുമിതെന്നതും
ഹാ, കഷ്ട, മാരന്നറിഞ്ഞിരുന്നൂ, സഖീ?
വേദാന്തവേണുവില്‍ക്കൂടി ഞാന്‍ പാടുമീ
വേദനാഗീതമിനിമേലൊരിക്കലും,
ഒട്ടിപ്പിടിക്കാനിടയാക്കുകില്ല നിന്‍
പട്ടുപോലുള്ളൊരപ്പിഞ്ചുമനസ്സിനെ!

കഷ്ടം, കൊതിച്ചു തണലിലെപ്പുല്‍ക്കൊടി
പൊട്ടിച്ചെടുക്കാന്‍ തരുത്തലത്താരിനെ.
ചുറ്റു, മസൂയയാല്‍ കൂര്‍ത്തമുഖവുമായ്-
ക്കുറ്റം പറഞ്ഞിതാ മുള്‍ച്ചെടിച്ചാര്‍ത്തുകള്‍.
എന്നാലുമുച്ചത്തില്‍നിന്നനുകമ്പതന്‍
കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളിയപ്പുല്‍ത്തുമ്പില്‍ വീഴ്ത്തി നീ.
ചേണുറ്റൊരാ ബിന്ദു രാഗാദയത്തിന്റെ
മാണിക്യഖണ്ഡമായ് മാറിയ കാരണം,
അക്കൊച്ചുപുല്‍ക്കൊടിയേതോ നവോജ്ജ്വല-
സ്വര്‍ഗ്ഗചൈതന്യം മുകര്‍ന്നിതരക്ഷണം.
സാഹസമാണതെന്നാകിലോ, നിര്‍മ്മല-
സ്നേഹപ്രസന്നേ, സദയം പൊറുക്കണേ!
ആശ്വസിച്ചല്ലോ പലപ്പൊഴും, നീയെന്റെ
ശാസ്വതനിര്‍വൃതിയാകുമെന്നോര്‍ത്തു ഞാന്‍!
വെള്ളിനക്ഷത്രമേ, നീയടുത്തുള്ളനാള്‍
തുള്ളിത്തുളുമ്പിയിരുന്നു മന്മാനസം.
ഇന്നിതാ വേര്‍പെട്ടുപോകയാണോമലേ,
കണ്ണീരിലെന്നെ കുളിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു നീ.
പോവുക, പോവുക നിത്യാനുഭൂതികള്‍
പൂവിരിക്കട്ടെ നിന്‍ ജീവിത വീഥിയില്‍!

രണ്ടു നിര്‍വാണങ്ങളേതോ സുരമലര്‍-
ച്ചെണ്ടുപോലെന്മുന്നില്‍ മിന്നിയിന്നോളവും
ഒന്നു നിന്‍ പ്രേമ, മപരമൊരാനന്ദ-
തുന്ദിലസൌഹൃദം-രണ്ടും മനോഹരം!
അസ്സൌഹൃദത്തെ നിന്‍ പ്രേമവും, നിന്‍പ്രേമ-
മസ്സൌഹൃദവുമറിവൂ പരസ്പരം.
ഇന്നവയിങ്കല്‍നിന്നൊന്നിതാ പോകയാ-
ണെന്നെന്നേക്കുമായിപ്പിരിഞ്ഞെന്നെ നിര്‍ദ്ദയം,
നൊന്തുനൊന്തയേ്യാ, ദഹിക്കയാണൊന്നതു
ചിന്തിച്ചിടുമ്പോഴേക്കെന്‍ മന, മോമലേ!
അസ്സൌഹൃദത്തിനെയല്ലാതെയാരെ, യീ
നിശ്ശബ്ദദു:ഖമിനിയറിയിപ്പു ഞാന്‍?
പ്രേമം മധുരം, മനോഹരം, പക്ഷേ, യാ-
പ്രേമനൈരാശ്യമൊരുല്‍ക്കടസങ്കടം.
അന്ത്യത്തിലശ്രുവാര്‍ത്തിടുവാനാണെങ്കി-
ലെന്തിനു നാമിദം സ്നേഹിച്ചു നിഷ്ഫലം?...

ചേലിലെന്‍പ്രേമസ്വരൂപിണിയല്ലിനി-
മേലിലെന്‍കൊച്ചുസഹോദരിയാണു നീ!
ഇന്നോളമുള്ളെന്‍സമസ്തചാപല്യവു-
മൊന്നായിനി നീ മറക്കുവാന്‍ നോക്കണേ!
വിസ്മൃതികൊണ്ടു നാം മൂടിയാല്‍ക്കൂടിയും
വിട്ടകന്നീടാത്ത നിര്‍വാണവീചികള്‍,
ഹന്ത, നാമൊന്നല്ല രണ്ടല്ലൊരായിരം
സ്വന്തമാക്കിത്തീര്‍ത്തു ജീവിതവീഥികള്‍.
യാത്രപറകിലും നമ്മള്‍ക്കിവിടെവെ-
ച്ചാത്മക്ഷതങ്ങള്‍ക്കവകാശമില്ലിനി.
എന്നുതന്നല്ലീവ്യതിയാനരംഗത്തി-
ലെന്തുകൊണ്ടാവോ കൃതാര്‍ത്ഥനാകുന്നു, ഞാന്‍.
എങ്കിലും തോഴീയിതു പറയുമ്പൊഴു-
മെന്‍കരള്‍ വീണ്ടും തുടിക്കയാണെന്തിനോ!
നീയറിയാത്ത പലേ കനല്‍ക്കട്ടകള്‍
നീറുമതിനുള്ളിലിപ്പൊഴുമെപ്പൊഴും
കണ്ണുനീരല്ലാതൊരൊറ്റ സ്മിതവുമി-
ല്ലെന്നുപഹാരമായേകാന്‍ നിനക്കിനി!

താരകച്ചാര്‍ത്തില്‍ നിനക്കു മല്‍സ്പന്ദനം
നേരിട്ടുകാണാമിരുണ്ട നിശകളില്‍.
നിത്യവുമെന്റെ തണുത്ത നിരാശ വ-
ന്നെത്തിടും മൂടല്‍മഞ്ഞായി നിന്‍വീഥിയില്‍.
മല്‍പ്രേമശുദ്ധിതന്‍ സാത്വികസിദ്ധിയാല്‍
സുപ്രഭാതങ്ങള്‍ കൊളുത്തുമുണര്‍ച്ചകള്‍.
തെന്നലിലൂടെയെന്‍ കുമ്പിതോല്‍ക്കണ്ഠത-
ന്നന്വേഷണങ്ങളണയും നിരന്തരം.
എന്നും തുളുമ്പും സുഗന്ധമായ്പ്പൂക്കളില്‍
നിന്നിലെനിക്കുള്ളൊരോമല്‍പ്രതീക്ഷകള്‍.
കൊച്ചുകാട്ടാറിന്‍ കളകളമായി വ-
ന്നെത്തും നിനക്കടുത്തെന്‍ ശൂഭാശംസകള്‍.
എന്നിരുന്നാലും കനിവെന്നിലുണ്ടെങ്കി-
ലെന്നെ നീ മേലില്‍ മറക്കുവാന്‍ നോക്കണേ!

സങ്കല്‍പ ചിത്രം വരച്ചുപോലും സ്വയം
പങ്കം പുരട്ടുകയില്ലിനി നിന്നില്‍ ഞാന്‍.
ചത്തഭാഗ്യത്തിന്‍ ചിതാഭസ്മവുംകൂടി
വിട്ടുതരുന്നു നിനക്കു ഞാന്‍, നിര്‍മ്മലേ!
ഹന്ത, നിന്നോര്‍മ്മയ്ക്കെനിക്കെന്നുമെന്റെയീ
നൊന്തുനൊന്തുള്ള മനസ്സുമാത്രം മതി!....

കണ്ടുമുട്ടാനിനിയൊക്കാത്തമാതിരി
രണ്ടുവഴിയായ് പിരിയുകയാണു നാം!
ഈ വിയോഗത്തില്‍ദ്ദഹിക്കണം നമ്മുടെ
ജീവിതത്തിങ്കലെസ്സര്‍വ്വരഹസ്യവും!
മാമകസ്മാരകമായൊരു നേരിയ
രോമഹര്‍ഷംപോലുമാര്‍ജ്ജിക്കരുതു നീ!
സര്‍വ്വവും വിങ്ങി വിറങ്ങളിച്ചിപ്പൊഴീ
നിര്‍വ്വികാരത്വത്തില്‍ വീണടിഞ്ഞീടണം!
പോകൂ, പിരിയൂ, മറയൂ-തവ ഭാഗ്യ-
കോകിലം കൂകിത്തുടങ്ങീ-വസന്തമായ്!
എല്ലാം പൊറുക്കൂ മറക്കൂ, സഹോദരീ
പൊള്ളയായുള്ളൊരിപ്പുല്ലാങ്കുഴലെ നീ!