ദേവയാനി
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

(വേണുമതീതീരം. മനോഹരമായ ഒരുകുന്നിന്റെ പരന്നുകിറ്റകുന്ന അടിവാരം. ചുറ്റുപാടും പൂത്തുപൂത്തു നില്‍ക്കുന്ന കാടുകള്‍, പച്ചപ്പടര്‍പ്പുകള്‍, വള്ളിക്കുടിലുകള്‍. കുന്നിന്റെ അഗഭാഗത്തായി, ആകാശത്തിന്റെ ചരിവില്‍, ശിഥിലങ്ങളായ വെള്ളിമേഘച്ചുരുളുകള്‍ അങ്ങിങ്ങായി കാണപ്പെടുന്നു. സൂര്യന്‍ കുന്നിന്റെ മുകളില്‍ നിന്നും കുറെ മേലോട്ടുയര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞു. വിദൂരത്തില്‍ പച്ചക്കാടുകളുടെ വിള്ളലുകളില്‍ക്കൂടി സ്ഫടികാഭമായ നീലാകാശം ആകര്‍ഷകമാം വിധം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. കാടുകളാകമാനം പക്ഷികളുടെ കളകളത്താല്‍ മുഖരമധുരമാണ്. മാഞ്ഞുതുടങ്ങുന്ന മൂടല്‍മഞ്ഞില്‍, മദാലസകളായ കിന്നരകന്യകകളെപ്പോലെ, ആകര്‍ഷകങ്ങളായ ആദിത്യരശ്മികള്‍ അവിടവിടെ ആടിക്കളിക്കുന്നു. സൌരഭ്യസാന്ദ്രവും, സ്വപ്നാത്മകവും ഉത്തേജകവുമായ അന്തരീക്ഷം!

കചനും ദേവയാനിയും പശുക്കളേയുംകൊണ്ട് വേണുമതീതടത്തില്‍ എത്തിയിരിക്കുകയാണ്. കാലികള്‍ പുല്ലുമേഞ്ഞുതുടങ്ങി.

അടിമുടി മൊട്ടിട്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ബകവൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍, ഒരു പാറക്കല്ലിന്മേല്‍, കചന്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിക്കുന്നു. അതിനോടടുത്തായിമറ്റൊരു വൃക്ഷത്തില്‍ നിന്നു തടിച്ച ഒരു കാട്ടുവളി കീഴോട്ടു തൂങ്ങി ചരിഞ്ഞുലഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ മറ്റേ അറ്റം വേറൊരുമരക്കൊമ്പില്‍ ചുറ്റുപ്പിണഞ്ഞ് ഏതാണ്ടൊരുഞ്ഞാലിന്റെ രീതിയിലാണു കിടപ്പ്.

സര്‍വ്വാംഗമോഹിനിയും സാന്ധ്യലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ വിലാസിനിയും ആയ ദേവയാനി കാല്‍ കീഴോട്ടുതൂക്കിയിട്ടുകൊണ്ട് അതിന്മേലിരുന്നു മെല്ലെ മെല്ലെ ആടിത്തുടങ്ങുന്നു. അവളുടെ ഇളംനീലനിറത്തിലുള്ള മൃദുലവസ്ത്രാഞ്ചലങ്ങള്‍, നെറ്റിത്തടത്തില്‍ ഉതിര്‍ന്നുലഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അളകാവലിയോടൊപ്പം ഇറ്റയ്ക്കിടെ കാറ്റുതട്ടി മന്ദമന്ദം ഇളകുന്നുണ്ട്.

അവാച്യമായ ഏതോ ഒരാനന്ദചിന്തയാല്‍ തികച്ചും പ്രഫുല്ലമാണ് ഇരുവരുടേയും മുഖം. മാദകമായ ഒരു പരിമളം, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ സ്വപ്നമ്പോലെ അവിടെയാകമാനം പ്രസരിച്ച് അവരെ കോള്മയിര്‍ക്കൊള്ളിക്കുന്നു. ഒരുഭാഗത്ത് മന്ദമായി മൂളിക്കൊണ്ടു നൃത്തം ചെയ്യുന്ന വേണുമതിയിലെ കല്ലോലങ്ങള്‍....)

  • ദേവയാനി:


കുമാരാ, നോക്കൂ!- കുമാരന്റെ സമാഗമം മുതല്‍ എന്റെ ഹൃദയം പോലെ പുളച്ചൊഴുകുന്ന വേണുമതിയില്‍, വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ആ ചെന്താമരപ്പൂക്കള്‍ക്കുചുറ്റും, രണ്ടു ചിത്രശലഭങ്ങള്‍ ഉടലെടുത്ത പ്രതീക്ഷകള്‍പോലെ, എത്ര കുതൂഹലത്തോടെ വട്ടമിട്ടു പറന്നു കളിക്കുന്നു!

  • കചന്‍:


ദേവീ, എന്റെ നിറമ്പിടിച്ച ആശകളെപ്പോലെ മനോഹരങ്ങളാണ് അവ.

     അതിനുമകലെ നോക്കൂ, പൂത്തു പൂത്തുല്ലസിക്കും
     ചിതമുടയ വനങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം നീലവിണ്ണില്‍,
     ധൃതപുളകകളിങ്ങോട്ടെത്തിനോക്കിക്കുണുങ്ങി-
     ക്കുതുകമോടു ചിരിപ്പൂ വെണ്മുകില്‍പ്പെണ്‍കിടാങ്ങള്‍!

  • ദേവയാനി:


അതേ, അതേ; കുമാരനെപ്പോഴും ആ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തമാത്രമേയുള്ളു. കാണുന്നതെല്ലാം അവിടത്തെ അപ്സരസ്സുകളായിത്തോന്നും!

  • കചന്‍:


കഷ്ടം! ദേവീ, ഇതാ എന്റെ സ്വര്‍ഗ്ഗമല്ലേ, ഇവിടെ, എന്റെ ത്തുതന്നെ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതത്? പിന്നെന്തിനിങ്ങനെ മുള്ളുവാക്കുകല്‍ പറയുന്നു?

     കല്യാണി, നീയരികിലീവിധമുല്ലസിക്കെ-
     പ്പുല്ലാണെനിക്കു സുരലോകസുഖാനുഭോഗം
     ഉല്ലാസദേ, കചനു, നിന്‍പ്രണയാര്‍ദ്രചിത്ത-
     മല്ലാതെ വേണ്ടുലകില്‍ മറ്റൊരു ഭാഗധേയം!

  • ദേവയാനി:


അതെന്നേ ഞാന്‍ കുമാരന്റെ പാദങ്ങളില്‍ സമര്‍പ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞു! അവിടുന്നിനിയും സംശയാലുവാണോ എന്റെ സ്നേഹത്തില്‍? അങ്ങയെ ആദ്യമായിക്കണ്ട നിമിഷംമുതല്‍ എന്റെ ഹൃദയം അങ്ങേയ്ക്ക് അധീനമായിക്കഴിഞ്ഞു!

  • കചന്‍:


അതെനിക്കറിയാം, ദേവി! ആ മനോഹരമായ സായാഹ്നം, എന്റെ സൌഭാഗ്യത്തിന്റെ സൂര്യോദയമായിരുന്നു, അതെങ്ങനെ മറക്കാനൊക്കും?

     വീണയ്ക്കൊത്ത മൃദുസ്വനത്തിലമൃതം
      വര്‍ഷിച്ചു, ഭഗ്നാശയില്‍-
     ത്താണല്ലല്‍പ്പെടുമെന്നില്‍ വീണ്ടുമുണര്‍വാ-
      റാടിച്ച ചൈതന്യമേ,
     കാണപ്പെട്ടൊരുദാരതേ, കനിവിനു-
      ള്ളാകാരമേ, മാമക-
     പ്രാണന്‍പോലു, മിതാ, ഭവല്‍പദയുഗ-
      ത്തിങ്കല്‍ സമര്‍പ്പിപ്പു ഞാന്‍!

  • ദേവയാനി:


വരൂ, കുമാരാ, ഈ വള്ളിയിന്മേല്‍ എന്റെ അടുത്തു വന്നിരിക്കൂ...അല്‍പനേരം നമുക്ക് ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ഊഞ്ഞാലാടാം!

  • കചന്‍:


അങ്ങനെതന്നെ. (കചന്‍ എഴുന്നേറ്റുചെന്നു ദേവയാനിയോടൊപ്പമിരുന്നാടുന്നു.)

  • ദേവയാനി:


കുമാരാ, നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിവിലാസം എത്ര രമണീയമായിരിക്കുന്നു! അതിനെ വര്‍ണ്ണിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പാട്ടു പാടൂ ...

  • കചന്‍:


ദേവിതന്നെയാകട്ടെ. ആ മധുരാലാപം നിലാവുനിറഞ്ഞ എത്രയെത്ര രാത്രികളില്‍ എന്റെ ഏകാന്തതകളെ പുളകംകൊള്ളിച്ചു!
ഏതോ അജ്ഞാതമേഖലകളിലേക്ക് ആത്മാവിനെ ആവഹിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന അദമ്യമായ അതിന്റെ മായാശക്തി! ഹാ ദേവീ! എന്റെ ഹൃദയം വെമ്പുകയാണ്; ഒന്നു പാടൂ!...

  • ദേവയാനി:


എന്തിനിങ്ങനെ മുഖസ്തുതി പറയുന്നു? കുമാരനെപ്പോലെ മധുരമായി പാടാന്‍ എനിക്കു വശമില്ല. ആകാശത്തിന്റെ ശബ്ദമാണത്; എന്റെതാകട്ടെ, മണ്ണിന്റെയും!... മണ്ണിന്റെ എന്തും മടുപ്പിക്കുന്നതല്ലേ?

  • കചന്‍:


എന്നെനിക്കുതോന്നുന്നില്ല. അനുഭവം നേരെമറിച്ചാണ് എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നതും

  • ദേവയാനി:


അനുഭവം വളരട്ടെ; അങ്ങയുടെ അഭിപ്രായം താനേ മാറിക്കൊള്ളും!....അതെന്തെങ്കിലുമാകട്ടെ നമ്മുടെ പ്രായവും, അടുപ്പവും, ഈ സന്ദര്‍ഭവും മുരടിച്ച തത്ത്വചിന്തകള്‍ക്കുള്ളതല്ല....പാടൂ, ആദ്യം കുമാരന്‍തന്നെ പാടൂ; എന്നിട്ടാകാം ഞാന്‍.

  • കചന്‍:


അല്ല, ദേവിതന്നെ പാടിയാല്‍ മതി....

  • ദേവയാനി:


ആട്ടെ, എന്നാല്‍ നമുക്കൊന്നിച്ചു പാടാം.

  • കചന്‍:


ശരി, അങ്ങനെതന്നെ...പക്ഷേ, ദേവി വേണം തുടങ്ങാന്‍....

  • ദേവയാനി:


എന്തുകാര്യത്തിലും ഈ വാശിതന്നെ വാശി!-ഞാന്‍ തന്നെ തോറ്റു, സമ്മതിച്ചേക്കാം! എന്താ പോരേ? (പാടുന്നു)

     ശ്രിലസ്നിഗ്ദ്ധനിതാന്തനിര്‍മ്മലമതാ

രാജിപ്പു നീലാംബരം;


  • കചന്‍:


     ബാലേ, മുഗ്ദ്ധസരസ്സില്‍ നിന്മിഴികള്‍പോല്‍

മിന്നുന്നിതിന്ദീവരം;


  • ദേവയാനി:


     മലേയാനിലനെത്തിയാത്തകൌതുകം

വീശുന്നിതാ ചാമരം;


  • കചന്‍:


     ചാലേ പച്ചമരങ്ങള്‍ നിന്മൊഴികള്‍പോല്‍
     ::തൂകുന്നിതാ മര്‍മ്മരം!

  • ദേവയാനി:


കുമാരനെപ്പൊഴും എന്നെ കളിയാക്കുന്നതാണിഷ്ടം...ആട്ടെ നമുക്കു കുറച്ചുകൂടി പാടാം!....

     മലമുകളില്‍ പൊങ്ങുന്നു ഭാനുബിംബം

  • കചന്‍:


     മലര്‍നിരയില്‍ത്തങ്ങുന്നു മത്തഭൃംഗം.

  • ദേവയാനി:


     കുളിരലകള്‍ മീട്ടുന്നു വല്ലകികള്‍

  • കചന്‍:


     കുസുമിതകളാടുന്നു വല്ലികകള്‍.

  • ദേവയാനി:


     കുറുമൊഴികള്‍ ചൂടുന്നു പൂങ്കുലകള്‍

  • കചന്‍:


     കുയിലിണകള്‍ പാടുന്നു കാകളികള്‍.

  • ദേവയാനി:

(വനത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തേക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ട്)

     ആടലറ്റാ മരക്കൊമ്പത്തു തത്തിനി-
     ന്നാടുന്നിതാണ്മയില്‍ ചാലേ!

  • കചന്‍:


     ഓമനേ, നിന്മിഴിക്കോണുതിര്‍മിന്നലില്‍
     മാമകമാനസമ്പോലേ!

  • ദേവയാനി:

(ലജ്ജാമധുരമായ മന്ദസ്മിതത്തോടെ)

     അ, ല്ലപ്സരസ്സുകളൊന്നിച്ചു മേളിച്ച
     ചെല്ലസ്മൃതികളെപ്പോലേ!

  • കചന്‍:


     അല്ലല്ല, മോഹിനീ, നീ കൊളുത്തീടു, മെന്‍-
     ഫുല്ലപ്രതീക്ഷകള്‍പോലേ!

  • ദേവയാനി:

(മറ്റൊരിടത്തേക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട്)

     അപ്പനീര്‍പ്പൂവിനടുത്തടുത്തേക്കൊരു
     ഷള്‍പ്പദം പോവതു കണ്ടോ?

  • കചന്‍:


     അപ്പൂവി, നെന്നാ, ലടുത്തതു ചെന്നിട്ടു-
     മപ്രിയമല്‍പവുമുണ്ടോ?

  • ദേവയാനി:


     ദൂരത്തു ദൂരത്തുനിന്നു പറന്നതിന്‍
     ചാരത്തതെന്തിനുചെന്നു?

  • കചന്‍:


     വെമ്പിപ്പറന്നതു പോകും വഴിക്കതിന്‍
     മുമ്പിലതെന്തിനു നിന്നു?

  • ദേവയാനി:


     ഒപ്പത്തിനൊപ്പം പറയാന്‍ പഠിപ്പിച്ച-
     തപ്സരകന്യകളാണോ?

  • കചന്‍:


     ഒപ്പത്തിനൊപ്പം പറയാ, നൊരാള്‍ക്കിനി-
     യപ്സരകന്യകള്‍ വേണോ?

  • ദേവയാനി:

(ദൂരത്തു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച്)

     അങ്ങോട്ടു നോകിയാലെന്തുകാണാം?

  • കചന്‍:


     ആയിരം കാടുകള്‍ പൂത്തുകാണാം.

  • ദേവയാനി:


     പൂവണിക്കാട്ടില്‍നിന്നെന്തുകേള്‍ക്കാം?

  • കചന്‍:


     പൂവേണി, പൈങ്കിളിക്കൊഞ്ചല്‍ കേള്‍ക്കാം.

  • ദേവയാനി:


     പൈങ്കിളിക്കൊഞ്ചല്‍ കേട്ടെന്തു തോന്നി?

  • കചന്‍:


     തങ്കമേ, നിന്‍ മൊഴിയെന്നു തോന്നി.

  • ദേവയാനി:


     ഇന്ദ്രസദസ്സിലെക്കന്യകള്‍തന്‍
     സുന്ദരാലാപമാണെന്നു തോന്നി!

  • കചന്‍:


     ഇന്ദ്രപുരത്തിലുമില്ലൊരൊറ്റ-
     സ്സുന്ദരിപോലുമെന്നോമലേപ്പോല്‍!

  • ദേവയാനി:

(ലീലാലാലസയായി-ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട്)

     ആടിച്ചെന്നാരാരപ്പൂ പറിക്കും?

  • കചന്‍:


     ചൂടിക്കാനാശിപ്പോനായിരിക്കും!

(മുമ്പില്‍ തെല്ലകലെ, അല്പം ഉയരത്തില്‍ മനോഹരമായ ഒരു പുഷ്പം. ആട്ടം മുറുകുന്നു. പുഷ്പത്തോടു സമീപിക്കുമ്പോള്‍ ഇരുവരും കൈ നീട്ടുന്നു. കിട്ടുന്നില്ല. ചിരിയില്‍ കുഴഞ്ഞ വാശിയോടുകൂടിയ മത്സരം മുറുകുന്നു. ഒടുവില്‍ കചന്‍ ജയിച്ചു. ദേവയാനിയുടെ കവിള്‍ത്തടങ്ങള്‍ ലജ്ജാവിവര്‍ണ്ണമാകുന്നു. കചന്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ദേവയാനിയെ ആപുഷ്പം ചൂടിക്കുന്നു.)

  • ദേവയാനി:


     ഈ വള്ളിമേലിരുന്നാടിയാടി

  • കചന്‍:


     ജീവന്‍ പുളകങ്ങള്‍കൊണ്ടു മൂടി!

  • ദേവയാനി:


     കുമാരാ, ഞാന്‍ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു!

  • കചന്‍:


(ആട്ടം നിര്‍ത്തിയിട്ട്) എങ്കില്‍, വേണുമതിയില്‍നിന്നു ചെന്താമരപ്പൂക്കള്‍ പറിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന്, ഈ വള്ളിക്കുടിലില്‍ വിരിച്ച്, അതില്‍ ഞാനെന്റെ ദേവിയെ വിശ്രമിപ്പിക്കാം. (വള്ളിയില്‍ നിന്നു താഴെ ചാടിയിറങ്ങുന്നു.) ദേവീ, ഒരു നിമിഷം, ഞാനിതാ വന്നുകഴിഞ്ഞു. (പോകുന്നു.)

  • ദേവയാനി:


     അമരനന്ദനവനികകള്‍വിട്ടെ-
     ന്നരികിലെത്തിയ കിരണമേ,
     പരിചിലെന്‍പൂര്‍വ്വസുകൃതമേകിയ
     പരമസായൂജ്യസ്ഫുരണമേ,
     ഭരിതകൌതുകം ഭജനലോലമെന്‍
     ഹരിതയൌവനമെതിരേല്‍പൂ!
     തണല്‍പാകിപ്പാകിത്തളിര്‍ വിരിക്കാവൂ
     തവ സരണിയില്‍ വിജയങ്ങള്‍!

(കൈനിറയെ വിടര്‍ന്ന താമരപ്പൂക്കളും ഇലകളുമായി കചന്‍ മടങ്ങിയെത്തുന്നു.)

  • കചന്‍:


ഞാനധികം വൈകിയില്ലല്ലോ, ഉവ്വോ, ദേവി?

  • ദേവയാനി:


ഇല്ല, കുമാരാ, കുമാരന്‍ വേഗത്തില്‍ തിരെച്ചെത്തി.

  • കചന്‍:


(ലതാഗൃഹത്തില്‍ ശയനീയം സജ്ജമാക്കിയിട്ട്) എന്നാല്‍ വരൂ, ദേവീ, ഇതില്‍ വന്നു വിശ്രമിക്കൂ!

  • ദേവയാനി:


ഈ വള്‍ലിയിന്മേല്‍നിന്നു ചാടിയിറങ്ങാന്‍ എനിക്കു വയ്യ. കുമാരന്‍ ഒന്നെന്നെ താഴെ ഇറക്കിവിടൂ!

  • കചന്‍:


(അപ്രകാരം ചെയ്തിട്ട്) കഷ്ടം, എന്റെ ദേവി വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നല്ലോ!

  • ദേവയാനി:


സാരമില്ല. കുമാരന്റെ മടിയില്‍ തലവെച്ച് അല്‍പനേരമങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോഴേക്കും എന്റെ ക്ഷീണമൊക്കെ പറപറക്കുകയില്ലേ?

     തവാംഗുലിസ്പര്‍ശവു, മിത്തളിര്‍ത്ത
     തരുക്കളില്‍ത്തത്തുമിളംമരുത്തും
     തരുന്ന രോമാഞ്ചമണിഞ്ഞ മെയ്യില്‍-
     ത്തളര്‍ച്ച പിന്നെങ്ങനെ തങ്ങിനില്‍ക്കും?

(വള്ളിക്കുടിലില്‍, കചന്റെ മടിയില്‍ തലയും വെച്ചു സുഖശയനം ചെയ്യുന്നു.)

     ഇടതിങ്ങിയ കാട്ടുപിച്ചക-
     ച്ചെടി മൊട്ടിട്ടിടുമീ നികുഞ്ജകം
     ചുടുവെയ്ലില്‍ നിതാന്തശീതള-
     സ്ഫുടമാം പൂന്തണലിന്‍ നികേതനം.

ആട്ടെ, കുമാരാ, എന്നോടു വസ്തവം പറയൂ; അനേകമനേകം നിറമ്പിടിച്ച മോഹങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഭാവിയെപ്പോലെ ആകര്‍ഷകമായി പരിലസിക്കുന്ന ഈ പച്ചക്കാടുകളും ലജ്ജയാല്‍ അമര്‍ത്തപ്പെട്ട മൂകമായ വികാരതീക്ഷ്ണതപോലെ അടങ്ങിയൊതുങ്ങി അണിനിരന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഈ കുന്നുകളും അങ്ങയ്ക്കു പ്രിയകരമായി ത്തോന്നുന്നുണ്ടോ?

  • കചന്‍:


തോന്നുന്നുണ്ടോ എന്നോ, ദേവി?-കഷ്ടം!

     പച്ചക്കാടുപുതച്ചൊരീ മലകളും
     ::പാടുന്ന പൂഞ്ചോലയും
     സ്വച്ഛന്ദം കളധാരപെയ്തു സസുഖം
     ::വാഴും വിഹംഗങ്ങളും;
     അച്ഛശ്രീകലരുന്ന പൊയ്കകളും.....

(വേണുമതീതടത്തിലേക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട്)

ആ പേരാലും.....

(ഏതോ അനുഭൂതിയില്‍ ലയിക്കുന്ന ക്ഷണികമായ ധ്യാനാത്മകതയോടെ)

....ആത്മാവിനെ-
ന്തച്ഛിന്നോത്സവദായകങ്ങള്‍!....


(വികസിത നേത്രങ്ങളോടെ ദേവയാനിയെ സസ്മിതം ആശ്ലേഷിച്ചുകൊണ്ട്)

.......അവയെ
സ്നേഹിപ്പു ഞാ, നോമലേ!

(അല്‍പസമയത്തെ പുളകാങ്കിതമായ മൌനം)

  • ദേവയാനി:


(അനുഭൂതിയുടെയും ആശങ്കയുടേയും കലര്‍പ്പുള്ള ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടുകൂടി) എങ്കിലും, കുമാരാ, ആ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ നന്ദനോദ്യാനത്തോളം അവിടുത്തേക്കാകര്‍ഷകമാണോ അസുരസങ്കേതമായ ഈ കാട്ടിന്‍പുറം?

  • കചന്‍:


(നേരിയ പരിഭവസ്വരത്തില്‍)
 അതാ, ദേവി പിന്നെയും ആ പഴയ പല്ലവിതന്നെ എടുത്തല്ലോ! ഇതിനകം എത്ര പ്രാവശ്യം ഞാനെന്റെ ദേവിയോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, എനിക്കാ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തേക്കാള്‍ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് ഈ വനപ്രദേശമെന്ന്! ....

  • ദേവയാനി:


എന്നെന്നേക്കുമായി ഈവനമണ്ഡലത്തോടിങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടാല്‍, വല്ലകാലത്തും അങ്ങേയ്ക്കു പശ്ചാത്തപിക്കേണ്ടിവന്നാലോ?

  • കചന്‍:


ഇല്ല ദേവി, ഒരുകാലത്തുമില്ല. ഈ വനമണ്ഡലം- ഇതെനിക്ക് എന്റെ ആത്മാവിനേക്കാള്‍ പ്രിയതരമാണ്. ഭവതിയുടെ ഹൃദയം പോലെ സദാ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുഷ്പങ്ങളും, കമനീയമായ കമലകോരകമ്പോലെ പരിമൃദുലമായ ആ കാലിണയെ വിട്ടുമാറാതെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കനക നൂപുരങ്ങളോടു മത്സരിച്ചുകൊണ്ട് കളകൂജനം ചെയ്യുന്ന പക്ഷികളും നിറഞ്ഞ ഈ വനമേഖലയില്‍ എന്റെ സ്വഗ്ഗത്തേക്കാള്‍ സുഖദായകമായ മറ്റൊരു സ്വര്‍ഗ്ഗം എനിക്കു ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഇല്ല, ദേവീ, ഒരുകാലത്തും എനിക്കു പശ്ചാത്ത പിക്കേണ്ടി വരില്ല! ....

  • ദേവയാനി:


എന്റെ ഹൃദയം തുളുമ്പുന്നു, കുമാരാ!- ഈ നിര്‍വൃതിക്കു ഞാന്‍ എന്തു പുണ്യം ചെയ്തു?
എന്റെ സ്വര്‍ഗ്ഗം!- ഈ ആത്മവിസ്മൃതിയില്‍, ഇതാ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ താനേ അടഞ്ഞുപോകുന്നു. ഞാന്‍ അല്‍പമൊന്നുറങ്ങട്ടെ! ..

  • കചന്‍:


ദേവി സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങിക്കൊള്ളൂ! ഞാന്‍ ഇവിടെ ദേവിയുടെ സമീപം ഇങ്ങനെ ഇരുന്നുകൊള്ളാം.

(ദേവയാനി മെല്ലെമെല്ലെ നിദ്രയില്‍ ലയിക്കുന്നു.)

(ദേവയാനിയുടെ നെറ്റിയില്‍ ഉതിര്‍ന്നുലഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അളകങ്ങള്‍ മന്ദമന്ദം തടവിക്കൊണ്ട്)

     കാപട്യം കലരാത്ത പിഞ്ചുഹൃദയം
     ::ബിംബി, ച്ചുഷശ്ശാന്തിപോല്‍
     സ്വാപം പൊന്‍പൊടി പൂശ്ശുമിസ്സരസിജ-
     ::ശ്രീയാര്‍ന്നൊരോമന്മുഖം,
     ആപന്നോന്മദമിന്നു നിന്നെയലിവാര്‍-
     ::ന്നാലംബമാക്കീടുവാന്‍
     നീ പുണ്യം പറകെന്തു ചെയ്തതിദമെ-
     ::ന്നങ്കസ്ഥലീരംഗമേ!

ഇതെന്തു സൌന്ദര്യം! അപ്സരസ്സുകളുടെ ആവാസരംഗമായ എന്റെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍പ്പോലും ഇങ്ങനെയൊരു ദിവ്യമോഹിനിയെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഈ ബാലികയില്‍ ഞാനറിയാതെതന്നെ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു എന്റെ ഹൃദയം. ഹാ, എന്തു നിഷ്കളങ്കത! എനിക്കുവേണ്ടി എന്തുചെയ്യുവാനും ഇവള്‍ സദാ സന്നദ്ധയായിരിക്കുന്നു. ആകാരമാധുരിയും ഹൃദയസൌന്ദര്യവും ഒരിടത്തുതന്നെ ഇങ്ങനെ ഒത്തിണങ്ങിച്ചേരുമോ? ത്യാഗസമ്പൂര്‍ണ്ണമായ സ്ത്രീഹൃദയത്തിന്റെ മാധുര്യം ഇപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ അറിയുന്നത്.

     വെള്ളത്താമരപോല്‍ വിശുദ്ധിവഴിയും
     ::സ്ത്രീചിത്തമേ, ജീവിതം
     പൊള്ളുമ്പോളമൃതം തളിച്ചു തടവും
     ::സത്സാന്ത്വനസ്വപ്നമേ,
     മുള്ളേറ്റേറ്റു മുറുഞ്ഞു രക്തമൊഴുകു-
     ::മൊഓഴും പുമനുന്മദ-
     ത്തള്ളിച്ചയ്ക്കു ചിരിച്ചിടും സഹനതാ-
    ::സങ്കേതമേ, വെല്‍വൂ നീ!

ഇതാ, അലഞ്ഞു തളര്‍ന്ന വെണ്‍മേഘശകലം ഗിരിതടത്തെ എന്നപോലെ, എന്റെ അങ്കതലത്തെ ആശ്രയിച്ച്,

     അല്‍പം വിടര്‍ന്നൊരരുണാധരപല്ലവത്തില്‍-
     പ്പൊല്‍പ്പൂവിനൊത്ത പുതുപുഞ്ചിരി വെള്ളവീശി,
     ഉല്‍പന്നമായ നെടുവീര്‍പ്പി, ലിടയ്ക്കു, മാര്‍ത്ത-
     ട്ടല്‍പാല്‍പമൊന്നിളകി, നീ സുഖനിദ്രചെയ്വൂ!

ദേവീ, ഉറങ്ങൂ, സുഖമായിക്കിടന്നുറങ്ങിക്കോള്ളൂ! അയ്യോ!-
വെയിലുലച്ച തൈമാന്തളിര്‍പോലെ വാടിത്തളര്‍ന്ന ഭവതിയുടെ ശരീരം വല്ലാതെ വിയര്‍ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ! വനത്തിലെ വല്ലിക്കുടിലിലിരുന്നിട്ടറിയുന്നില്ല; എന്തുഗമായ വെയിലാണ്! ഞാന്‍ പൂക്കള്‍ പറിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ത്തന്നെ വേണുമതീതടം ചുട്ടുപഴുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പരാഗസുരഭിലമായ മന്ദാനിലന്റെയും മട്ടു മാറി. ഇതാ എന്റെ ദേവിയുടെ നെറ്റിത്തടത്തില്‍ ശൂക്ക്ലപൌര്‍ണ്ണമീസമക്ഷം ചന്ദ്രകാന്തമണികളെപ്പോലെ സ്വേദകണങ്ങള്‍ പൊടിഞ്ഞലിയുന്നു. ഈ താമരയിതളാല്‍ ഞാനിതു തുടച്ചുകളയട്ടെ! ...(അങ്ങനെചെയ്യുന്നു.) ഇനി, (വീശുന്നു.)

     ദത്താനുമോദം ശിശിരാര്‍ദ്രമാമീ
     നല്‍ത്താമരപ്പച്ചില വീശിവീശി,
     ഉത്തേജകേ, നീയുണരുമ്പൊഴേക്കു-
     മിത്താപജായാസമകറ്റുവന്‍ ഞാന്‍.

(ഒരു നേരിയ കാറ്റു തട്ടി വള്ളിക്കുടിലില്‍ തളിര്‍ച്ചില്ലകള്‍ ഉലയുകയും കുറച്ചു പുഷ്പങ്ങള്‍ ദേവയാനിയുടെ മുഖത്ത് അടര്‍ന്നു വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു.)

  • ദേവയാനി:


അയ്യോ, കുമാരാ! എന്റെ കുമാരാ! ...അങ്ങെവിടെ? ....അയ്യോ, അങ്ങെവിടെ? ...

  • കചന്‍:


എന്തുദേവി?-ഞാനിതാ ദേവിയുടെ അടുത്തുതന്നെയുണ്ടല്ലോ! ... എന്തേ ഇങ്ങനെ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നത്?

  • ദേവയാനി:


(അല്‍പനേരത്തെ മൌനം ...ആശങ്കാത്മകമായ ഒരു വിക്ഷണം ചുറ്റും നടത്തിയിട്ട് ഒടുവില്‍ കചന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ഒരാശ്വാസനിശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്) ഓ! ഒന്നുമില്ല. ഞാന്‍ ഒരു ദുഃസ്വപ്നം കണ്ടു. അസുരന്മാര്‍ എന്റെ ജീവനും ജീവനായ കുമാരനെ-അയ്യോ?- അതു പോട്ടെ. സാരമില്ല; വെറും ഒരു സ്വപ്നം. അതിനൊരര്‍ത്ഥവുമില്ല ...എന്നാലും ... എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നു ... ഛേയ്! വെറും വിഡ്ഢിത്തം! ... എന്നാലും എന്റെ കുമാരാ, എന്നില്‍ ജീവന്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം എന്റെ കുമാരനു യാതൊരാപത്തും വരികയില്ല ... ഇല്ലെങ്കിലും, ഛേയ്, അതൊന്നും സംഭവിക്കയില്ല. എന്റെ അച്ഛന്‍!-അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ നിഗൂഢവും ദിവ്യവുമായ ശക്തി!-അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മവത്സലയ്ക്കോ ആപത്ത്! സ്ത്രീസഹജമായ ഭീതിമാത്രമാണെന്റേത്!- അതെല്ലാം പോട്ടെ, ഞാനെന്തുമാത്രമുറങ്ങി? (ദൂരേക്കു നോക്കിയിട്ട്) അല്ലാ, നേരം ഏതാണ്ടു മദ്ധ്യാഹ്നമാകാറായല്ലോ! അതാ, വേണുമതീതടത്തിലെ വെള്ളാരങ്കല്ലുകള്‍ ആദിത്യന്റെ തീക്ഷ്ണമായ കിരണങ്ങളേറ്റു മരീചികാസദൃശമായ ഒരു മയൂഖമണ്ഡലം സൃഷ്ടിച്ചുതുടങ്ങി! കഷ്ടം!- കുമാരനു വല്ലാതെ വിശന്നിരിക്കും. ഈ വള്ളിക്കുടിലില്‍ത്തന്നെ ഇരിക്കൂ! ഞാന്‍ ആശ്രമത്തില്‍പ്പോയി ക്ഷണത്തില്‍ ആഹാരം കൊണ്ടുവരാം.

  • കചന്‍:


ദേവി ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട. ദേവിയുമൊന്നിച്ചു ഞാനും വരാം ആശ്രമത്തിലേക്ക്.

  • ദേവയാനി:


എനിക്കു ബുദ്ധിമുട്ടോ, കുമാരാ? ഇങ്ങനെ പറയാതിരിക്കൂ! എന്റെ പ്രാണനും പ്രാണനായ കുമാരനുവേണ്ടി എന്തിനും സന്നദ്ധയായ എനിക്കു ബുദ്ധിമുട്ടോ? - പക്ഷേ, കുമാരനെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ് അരനിമിഷമ്പോലും തനിച്ചു കഴിച്ചുകൂട്ടുക എനിക്കു സാദ്ധ്യമല്ല. അതും പോരെങ്കില്‍!-അയ്യോ! എന്റെ സ്വപ്നം!-എല്ലാ മാസത്തിലും ശുക്ലപൌര്‍ണ്ണമിദിവസം ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്ന വനദേവതകള്‍ എനിക്കു നല്‍കിയ ഒരു മുന്നറിവാണത്! കുമാരന്‍ സൂക്ഷിക്കണം!- കുമാരനെ ആപത്തുകള്‍ ആക്രമിക്കുവാന്‍ തക്കം നോക്കി കാത്തിരിക്കയാണ്. പക്ഷേ, കുമാരന്‍ അതു വിചാരിച്ചു ഭീതിപ്പെടേണ്ട. ഞാനുള്ളിടത്തോളം കാലം എന്റെ കുമാരന് ഒരാപത്തും വരികയില്ല.
എങ്കിലും സൂക്ഷിക്കേണ്ടതു നാം സൂക്ഷിക്കണം. വെയിലത്ത് എന്റെ കുമാരനെ നടത്തുന്നതിനുള്ള ഖേദം നിമിത്തം ഞാന്‍ ആദ്യമങ്ങനെ പറഞ്ഞുപോയി എന്നേ ഉള്ളൂ. വിജനമായ ഈ വനാങ്കണത്തില്‍ കുമാരന്‍ തനിച്ചിരിക്കേണ്ട. നമുക്കൊന്നിച്ചുതന്നെ പോകാം.

  • കചന്‍:


അങ്ങനെതന്നെ. (വേണുമതീതീരത്തേക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട്)

     പച്ചപ്പുല്‍ത്തകിടിപ്പരപ്പുകള്‍ വെടിഞ്ഞോടിക്കിത, ച്ചുഗമാ-
     മുച്ചച്ചൂടില്‍ വലഞ്ഞ, പൈക്കളഭയംതേടീ വടച്ചായയില്‍!
     ഉച്ചണ്ഡാതപദണ്ഡിതാണ്ഡജകുലം വ്യാകീര്‍ണ്ണപര്‍ണ്ണോല്‍ക്കര-
     പ്രച്ഛന്നസ്തിമിതാംഗമായി മരുവീ വൃക്ഷാഗനീഡങ്ങളില്‍!
ദേവീ വെയില്‍ അതികഠിനമായിരിക്കുന്നു. ദേവിക്കു വല്ലാത്ത ക്ഷീണമുണ്ട്. ഞാന്‍ കൈപിടിച്ചുകൊള്ളാം! ... മരത്തണലുകളിലൂടെ മെല്ലെ മെല്ലെ നടന്നു നമുക്ക് ആശ്രമത്തില്‍ ചെന്നുപറ്റാം! ...
(ഇരുവരും കൈകോര്‍ത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ടു നടന്നുപോകുന്നു.)

"http://ml.wikisource.org/wiki/%E0%B4%A6%E0%B5%87%E0%B4%B5%E0%B4%AF%E0%B4%BE%E0%B4%A8%E0%B4%BF" എന്ന താളില്‍നിന്നു ശേഖരിച്ചത്