കലാകേളി - സൗന്ദര്യപൂജ
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

നിയതിക്കധീനന്‍ ഞാന്‍ നിസ്സാരനാകാം, പക്ഷേ,
നിയതം സൌന്ദര്യമേ, നിന്നെ ഞാനാരാധിപ്പൂ!
അത്രമേല്‍ പരിചിതമാണു നിന്‍ പാദന്യാസ-
മത്തലാല്‍ മുറിപ്പെട്ടൊരെന്നാത്മാവിനുപോലും!
അതുകേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ശിരസ്സുയര്‍ത്താതിരുന്നിട്ടി-
ല്ലിതുനാള്‍ വരെ, നിന്റെ പാദസേവകന്‍, ദേവീ!
ഹൃദയം രക്തം വാര്‍ത്തു പിടയ്ക്കുമ്പോഴും നിന്റെ
മൃദുശിഞ്ജിതം കേള്‍ക്കെക്കോള്‍മയിര്‍ക്കൊള്ളുന്നൂ ഞാന്‍!
നീരസകൊണ്ടാവില്ല, ലജ്ജകൊണ്ടാകാം, പക്ഷേ,
നീ മൂടുപടമിട്ടേ വന്നിടാറുള്ളൂ മുന്നില്‍.
എങ്കിലു, മത്തേജസ്സിലലിയാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോ-
ളെന്‍കര, ളെന്നെത്തന്നെ വിസ്മരിക്കുന്നല്ലോ, ഞാന്‍!
കണ്ണിണവിടര്‍ന്നതൊട്ടിന്നോളം പ്രപഞ്ചത്തില്‍
നിന്‍ മഹത്സാന്നിദ്ധ്യം, ഞാന്‍ കാണാതില്ലൊരിക്കലും!
എവിടെത്തിരിഞ്ഞാലും കണ്‍കുളിര്‍ക്കുമാറുട-
നവിടെക്കാണാം നിന്റെ പാദമുദ്രകള്‍ നീളെ.
അവയില്‍ തുളുമ്പുന്ന രശ്മികള്‍ തട്ടും നേരം
കവിതാകൌതൂഹലം ചിറകുവിരിക്കുന്നു!
പനിനീര്‍പ്പൂമൊട്ടിനെപ്പുല്‍കി നീയുണര്‍ത്തുമ്പോള്‍
പകലിന്‍ കവിള്‍ക്കൂമ്പില്‍ കാശ്മീരം പരക്കുന്നു!
കുയിലിന്‍ ഗളത്താല്‍ നീ പാട്ടു പാടുമ്പോള്‍ത്തന്നെ
കുളിര്‍വല്ലരികളില്‍ ചെയ്വതായ് കാണാം നൃത്തം!
പുല്‍ക്കൊടി കിളുര്‍ക്കാത്ത മൊട്ടക്കുന്നായിപ്പൊങ്ങി-
നില്‍ക്കുന്ന നിന്നെത്തന്നെ പുഷ്പവാടിയായ് കാണാം.
കല്ലോളങ്ങളെച്ചന്ദ്രലേഖയായുണര്‍ത്തും നീ
കല്ലോളങ്ങളായ് ചന്ദ്രലേഖയെപ്പുണരും നീ!
പ്രേമയാതനയാല്‍ നീയുഴറിപ്പായും നേരം
പ്രേമരുദ്ധമായ്ത്തന്നെ നിശ്ചലം നില്‍ക്കുന്നു നീ!
ആദിമദ്ധ്യാന്തം തിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ നീ നില്‍ക്കുമ്പോ-
ളാദിമദ്ധ്യാന്തമറ്റു നില്‍പ്പൂ നീ ചിത്തേജസ്സേ!
എങ്ങിനിത്തിരയുവാന്‍?-വിണ്‍വെളിച്ചമേ, നിത്യ-
മെന്നില്‍ ഞാനെന്നെത്തന്നെ നീയായിട്ടുപാസിപ്പൂ!