ലീലാങ്കണം - വസന്താവസാനം
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

(അന്നനട)

ഉദയഭാസ്കരകിരണങ്ങള്‍ തട്ടി
മുദിതഭാവത്തിലുണര്‍ന്നുവെങ്കിലും,
കഴിഞ്ഞരാത്രിതന്‍ സ്മരണയാലുടന്‍
മിഴിയിണ തെല്ലു കലുഷിതമായി,
വ്യഥയേറ്റുല വൃഥാ വിലപിക്കുമൊരു
പഥികനോടിദം പറഞ്ഞുകോകിലം;

"പരിതപിക്കൊലാ, പഥിക, നീ വൃഥാ
പരിണതഭാഗ്യവിധു മറകയാല്‍,
ക്ഷണികമാമതിന്‍ മനോജ്ഞസുസ്മിത-
കണികകണ്ടു നിന്‍കരള്‍ കുളുര്‍ത്തനാള്‍,
മറഞ്ഞുപോയെങ്കില്‍ മറയട്ടെ അതു
നിറമെഴും മഞ്ജുമഴവില്ലുപോലെ;
പരമശോഭയാല്‍ പരിലസിച്ചുകൊ-
ണ്ടരഞൊടിക്കുള്ളില്‍ മറഞ്ഞുപോയതാം!
ഭവജലധിതന്‍ തിരകളില്‍പ്പെട്ടു
വിവശനാകാതില്ലൊരുവനെങ്കിലും,
മനോരഥത്തിലെ, മണിമയാസ്തരം
മനോഹരമെന്നു കരുതുന്നുണ്ടെങ്കില്‍;
മരീചിക, കണ്ടു മനംമയങ്ങിടു-
മൊരു, മാന്‍കുഞ്ഞിന്റെ നിലയിലാണു നീ!
കഴിഞ്ഞ സൌഭാഗ്യസ്മൃതികളാല്‍ തവ
മിഴികള്‍ തെല്ലിനി വികസിക്കുമെങ്കില്‍,
അതു മതി; വൃഥാ ലയിച്ചിടേണ്ടയീ-
പുതുമലരിന്റെ പുതുസുഷമയില്‍!"

കനലൊളിയാര്‍ന്ന കതിരോന്‍, പാരിടം
കനകകാന്തിയില്‍ കഴുകിടുംനേരം,
കരളുരുകിന കുമുദിനി കഷ്ടം,
തെരുതെരെ ചുടുനെടുവീര്‍പ്പിട്ടിതാ,
വിരളശീകരഹിമകണങ്ങളാല്‍
കരഞ്ഞിടുന്ന കണ്ടഹങ്കരിച്ചുടന്‍;
നലമൊടാടിടും നളിനപാളികള്‍
പലതരം നിന്നു പരിഹസിക്കുന്നു
തിരകലില്‍ താണു മറഞ്ഞ തിങ്കളിന്‍
കരളിതു കണ്ടു തകര്‍ന്നിരിക്കണം!
മധുകരികതന്‍ മദാലസ്യം കണ്ടൂ
മധുരസുസ്മിതം പൊഴിച്ച മാലതി,
അരികത്തെത്തിന ശലഭങ്ങളൊടു
സരസസല്ലാപം സമാരംഭിക്കവേ,
മലരണിമണം പകര്‍ന്നു നല്കുവാന്‍
മലയമാരുതന്‍ കരഞ്ഞുചൊന്നിടും,
തുനിഞ്ഞിടായ്കയാല്‍ തുഹിനമോഹന
വനപ്പച്ചക്കച്ച വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നൂ!
കദംബകാനനകമനീയാള്‍ക്കപ്പോള്‍
വദനം കോപത്താലരുണമായ്ത്തീര്‍ന്നു
പരുങ്ങുന്നെന്തിനു ലതകളേ, നിങ്ങള്‍
മരുല്‍കിശോരകന്‍ വരുന്നതു കാണ്‍കേ?

മഴമുകില്‍ നീങ്ങിഗ്ഗഗനവൃക്ഷത്തിന്‍
കിഴക്കേക്കൊമ്പെല്ലാം തളിര്‍ത്തു നില്‍പായി
തരംഗവല്ലകി തെരുതെരെ മീട്ടി-
ത്തരംഗിണീഗണം തടവറ്റു പാടി
മമതാമദ്യത്തിന്‍ലഹരികൊണ്ടിടും
മമ മനമെന്തോ, പരിതാപം തേടി!
വിലാസരംഗവും വിലാപരംഗവു-
മുലകിടത്തിനുള്ളിരുവശങ്ങളാം!

കൊടുമുടി വാനിന്‍ നിറുകയില്‍ മുകര്‍-
ന്നുടനുടനെന്തോ രഹസ്യംചൊല്‍കയാം!
പ്രണയശക്തിതന്‍ പല തത്ത്വങ്ങളും
ഗുണികളാമവരറിഞ്ഞിരിക്കണം!
മലര്‍വല്ലി കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നിടുന്നൊരീ
മലയമാരുതന്‍ മഹിതജീവിതന്‍,
എവിടെയും കാണ്മൂ പ്രണയജ്യോതിസ്സിന്‍
സുവര്‍ണ്ണസുന്ദരനിഴലാട്ടങ്ങള്‍ ഞാന്‍.
ഇവന്‍മാത്രമൊരു നിഹതന്‍, നിസ്സാരന്‍
വിവശമാനസന്‍, വിചാരവിഹ്വലന്‍."

വനാന്തലക്ഷ്മിതന്‍ വിരിമാറിലൊരു
പനിനീരലരായിജ്ജനിച്ചു ഞാനെങ്കില്‍!
വരാഭ വാര്‍ന്നിടും വനമലര്‍ തെണ്ടും,
വരിവണ്ടായി ഞാന്‍ പിറന്നിരുന്നെങ്കില്‍!
മിനുത്ത മാന്തളിരശിച്ചു പാടിടും-
വനപ്രിയയായി വസിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍!
മതിബിംബത്തിനേക്കൊതിച്ചുകൊണ്ടു നീ
മതി കുതിച്ചതെന്‍ ശിഥിലചിത്തമേ!

മനോജ്ഞമാകന്ദമകരന്ദമുണ്ടു
മദോന്മത്തനായിമയങ്ങുമാക്കുയില്‍,
പഥികന്‍-എന്നോടു, പറഞ്ഞതൊക്കെയെന്‍
കഥകളാണെന്നു കരുതിയില്ല ഞാന്‍!

അതെങ്ങേ?-മതി 'വസുമതി' മമ
മതിയിതുവിധം പിളര്‍ത്തിടായ്ക നീ!
അവളെച്ചിന്തിച്ചൊട്ടവശനാകാത്തോ-
രവസരമിവനാണുപോലുമുണ്ടോ?

"മമ ജീവിതമാം മലര്‍ക്കാവിങ്കലെ-
സ്സുമവിഭൂഷിത 'വസന്ത' ലക്ഷ്മിയാള്‍
നിജവിലാസങ്ങള്‍ നിറുത്തുവാനിതാ
നിനച്ചതുപോലെ നിലകൊണ്ടീടുന്നൂ!
മധുരദാമ്പത്യമകരന്ദത്തിനാല്‍
മനോജ്ഞമായ്‌ത്തീര്‍ന്ന മദീയജീവിതം
അവസാനിക്കുമീയവസരസ്മൃതി-
യവശേഷിക്കുമോ തവ ഹൃദന്തത്തില്‍?"

വസന്തകാലമൊട്ടവസാനിക്കവേ
വസുമതിയെന്നോടുരച്ചതാണിദം

ശരി,ശരി,യവള്‍ പരീക്ഷിച്ചു മമ
പരിണയാല്‍പരപ്രണയനൈര്‍മ്മല്യം
അറിഞ്ഞിരിക്കണമമലയാമവള്‍
കറയെഴാത്തൊരെന്‍ കരളിനേപ്പറ്റി!

വസന്തവുംപോയീ വസുമതിയും പോയ്
വസുന്ധരയിപ്പോള്‍ നരകതുല്യമായ്!
മടുമലര്‍വാടി വെടിഞ്ഞു ഞാന്‍ ചെന്നാ-
ചുടുകാടിന്നകം കടക്കട്ടേ വേഗം!
അവിടമാണെന്റെയകതളിര്‍ വെന്നോ-
രനര്‍ഘശക്തിതന്നഭയസങ്കേതം!
ചുടുനെടുവീര്‍പ്പിട്ടുറക്കെ, ക്കേണാലി-
ച്ചുടലക്കാടിനോ കനിവുദിക്കുന്നൂ?

നിലമറന്നെന്നോ നിലവിളിച്ചുപോയ്
നലമൊടെന്‍കുറ്റം ക്ഷമിക്ക കൂട്ടരേ!