ആരാധകന്‍
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

       ഒന്ന്

വിജയനും സോമനും യൌവനത്തില്‍
വികസിതകാന്തിയണിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു ഞെട്ടിലങ്കുരിച്ചാത്തശോഭം
വിലസിടും രണ്ടോമല്‍പ്പൂക്കള്‍പോലെ,
അവരിരുപേരുമൊരാലയത്തി-
ലവിരളാനന്ദം സമുല്ലസിച്ചു.
അപരിചിതന്മാരവരെയേവ-
മൊരുമിച്ചടുപ്പിച്ച സുപ്രഭാതം,
അതിദൂരമെത്തിക്കഴിഞ്ഞു, വെന്നാ-
ലവരിന്നുമാബദ്ധരാണു തമ്മില്‍

പരമാര്‍ത്ഥസ്നേഹമിപ്പാരിലെങ്ങും
പരമസുദുര്‍ല്ലഭമായിരിക്കാം;
ശരി, യെന്നാലായതിന്‍ ലാളനങ്ങ-
ളനുഭവിപ്പോരെത്ര ഭാഗ്യവാന്മാര്‍!
ഹൃദയങ്ങള്‍തമ്മില്‍പ്പുണര്‍ന്നിടുമ്പോ-
ളുദിതമാം വിദ്യുത്പ്രവാഹമലേ,
ക്ഷണികമാമീ ലോകജീവിതാങ്കം
കനകാഭമാക്കുന്നൊരിന്ദ്രജാലം?
ഭുവനസൌഭാഗ്യങ്ങളാകമാന-
മതില്‍നിന്നുതിരുന്ന രശ്മിമാത്രം!

വിജയനു സോമനും, സോമനേവം
വിജയനും പ്രാണനായ്‌ത്തീര്‍ന്നുപോയി;
മരണത്തിനെക്കൊണ്ടുമവുകില്ലൊ-
ന്നവരെയന്യോന്യമകറ്റിമാറ്റാന്‍.
മദനമനോഹരമംഗളാംഗന്‍
വിജയകുമാരന്‍ വിമലശീലന്‍.
പലപല കായികമത്സരത്തില്‍
പരമവിചക്ഷണനാര്‍ദ്രചിത്തന്‍,
സരസഗുണാങ്കിതന്‍ സോമനാഥന്‍
സുവിദിതനാമൊരു ചിത്രകാരന്‍.

ഒരു നിമിഷത്തെ വിരഹംപോലും
യുഗശതമാക്കുന്നൊരാത്മബന്ധം
ഹൃദയതന്തുക്കളെക്കോര്‍ത്തുകെട്ടി
ക്ഷിതിയിലവര്‍ക്കൊരു നാമമേകി.
വിജയന്‍ വിജയനെവിസ്മരിച്ചു
വിബുധനാം സോമനില്‍ച്ചേര്‍ന്നലിഞ്ഞു.
അതുവിധം സോമനും സോമനേയു-
മവഗണിച്ചാത്മസുഹൃത്തിലാണ്ടു.
അഴലെന്നതെന്തെന്നറിഞ്ഞിടാത-
ന്നവരത്ര സംതൃപ്തരായ് സുഖിച്ചു.

അനുദിനമന്തിമസന്ധ്യയിങ്ക-
ലയല്‍നാട്ടിലുള്ള നദീതടത്തില്‍
പ്രകൃതിസൌന്ദര്യം സമാസ്വദിക്കാ-
നവരിരുപേരും സവാരിപോകും.
ഒരു സുന്ദരാശയം മാത്രമേന്തും
സരളമാം രണ്ടീരടികള്‍പോലെ,
ഒരു ദിവ്യചേതസ്സെഴുന്നതാം ര-
ണ്ടുടലുകളായവരുല്ലസിച്ചു.
അവനിയില്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗവിശുദ്ധി ചേര്‍ക്കു-
മവരോര്‍ക്കി, ലുത്ഭിന്നഭാഗധേയര്‍!

പതിവുപോലന്നും ദിനാന്തരംഗം
പരിണിതകാന്തിയണിഞ്ഞു മിന്നി.
പലപല പുഷ്പങ്ങള്‍ തിങ്ങിനില്‍ക്കും
പനിമലര്‍ത്തോപ്പിന്‍ പകര്‍പ്പുപോലെ;
കമിതാവെക്കാണുന്ന കാമിനിതന്‍
കവിളിണക്കൂമ്പിന്‍ തുടുപ്പുപോലെ;
സുലളിതവാര്‍മണിമേഘജാലം
വിലസിയാ വാരുണദിക്കിലെല്ലാം.
ചിരിയടക്കിക്കൊണ്ടവയ്ക്കിടയില്‍
ചിലവെള്ളിനക്ഷത്രമെത്തിനോക്കി.

വിജയനും സോമനും വീതതാപം
വിഹരിച്ചിരുന്നു നദീതടത്തില്‍.
അകലെത്തിളങ്ങുന്ന ചക്രവാള-
മതിലംഘിച്ചീടും തന്‍ ഭാവനയില്‍
അഴകിന്‍തിരകളിലങ്ങുമിങ്ങു-
മൊഴുകിനാനായുവചിത്രകാരന്‍.
പ്രകൃതിയവനെയണച്ചുപുല്‍കി
പ്രകൃതിയവനിലലിഞ്ഞൊഴുകി,
സിരകളുണര്‍ന്നവനപ്പൊഴേതോ
സുരതരുച്ഛായയില്‍ച്ചെന്നുപറ്റി.

അവികലാശ്ചര്യത്തിനാസ്പദമാ-
യവരൊരു സൌന്ദര്യം കാണ്മു മുന്നില്‍;
അരയൊടടുക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്ന
ജലഘടഭാരത്താല്‍ച്ചെറ്റു ചാഞ്ഞും;
കുറുമൊഴിമുല്ലപ്പൂമാല ചൂടി-
ച്ചുരുള്‍മുടി പിന്നിലഴിഞ്ഞുലഞ്ഞും;
നറുവണ്ണിലാവിന്‍ വിലാസലേശ-
മരുണാധരത്തില്‍ പൊടിഞ്ഞുതിര്‍ന്നും;
അതിലൂടണയുന്നു മന്ദമന്ദം
കുളിരണിയുന്നൊരു ദീപനാളം!

നവയൌവനാശ്ലേഷിതാംഗിയാകു-
മവളൊരു സംഗീതമായിരുന്നു.
ഉലകിലുടലെടുത്തുല്ലസിക്കു-
മൊരു മുരളീഗാനമായിരുന്നു! ...
അവളപാംഗത്താലുഴിഞ്ഞെറിഞ്ഞോ-
രനഘവിദ്യുല്ലതാബീജലേശം,
അവരിലിന്നാരുടെ മാനസത്തി-
ലധികാരപൂര്‍വ്വം പടര്‍ന്നതാവോ!
ഭുവനമറിഞ്ഞില്ലുടനെ രണ്ടു
യുവഹൃദയങ്ങള്‍ തുടിച്ച കാര്യം!

കനകാംഗി പോയി;-മറഞ്ഞു സൂര്യന്‍
കമനീയസന്ധ്യ മയങ്ങിമങ്ങി,
കുളിര്‍വെണ്ണിലാവെങ്ങും വാരിവീശി-
ശ്ശിശിരാംശുലേഖ കിളര്‍ന്നു പൊങ്ങി.
മലയമന്ദാനിലനേറ്റു മന്ദം
മലരണിവല്ലികള്‍ നൃത്തമാടി.
അരുവിയും, തീരവും, മണ്‍കുടവു-
മതു വഹിച്ചെത്തിയ പൊന്‍കിനാവും!-

വിവിധവിചാരതരളിതരായ്
വിജയനും സോമനും പിന്മടങ്ങി!

      രണ്ട്

വേനലും മഞ്ഞും മഴയുമായി-
ക്കാലം പതുക്കെക്കടന്നുപോയി.
ആയിരം മൊട്ടുകള്‍ പൂക്കളായി;
ആയിരം പൂക്കളടര്‍ന്നുപോയി.
ഏതെല്ലാം മാറ്റങ്ങളേശിയാലും
ലോകത്തിനെല്ലാം വെറും വിനോദം!
എന്നാല്‍, വിജയനും സോമനുമായ്
നിന്നിടും ബന്ധത്തിനില്ല ഭേദം.
പണ്ടു കഴിഞ്ഞ തരത്തിലിന്നു-
മിണ്ടലകന്നവര്‍ ലാലസിപ്പൂ!

മുന്‍പൊരു സന്ധ്യയില്‍നമ്മള്‍ കണ്ട
ചമ്പകമേനിയാമോമലാളും
ഈ രണ്ടു ജീവസഖാക്കളുമാ-
യോരോദിവസവും കണ്ടുമുട്ടി.
ചേലിലല്‍പാല്‍പമായ് തമ്മിലന്നാ-
ളേറിത്തുടങ്ങി പരിചയവും.
അത്തടിനീതടമായവര്‍തന്‍
നിത്യസന്ദര്‍ശനരംഗമായി.
നിര്‍മ്മലസ്നേഹം തുളുമ്പുമോരോ
നര്‍മ്മസല്ലാപസങ്കേതമായി.

സാമോദമേകശിലാതലത്തില്‍
സോമനും തോഴനും ചേര്‍ന്നിരിക്കും.
മുന്‍പിലായ് പൂത്തോരു രാജമല്ലി-
ക്കൊമ്പുചേര്‍ന്നോമലാള്‍ ചാഞ്ഞുനില്‍ക്കും.
വാരുണാങ്കത്തിലണഞ്ഞ സൂര്യന്‍
വാരൊളിയങ്ങെങ്ങും വാരിവീശും.
അത്യന്തവാചാലനാം വിജയന്‍
നിര്‍ത്തിടാതോരോ വിശേഷമോതും.
പൊന്മണിനാദംപോലപ്പൊഴപ്പോള്‍
പെണ്മണി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോകും!

മിത്രത്തെപ്പോലെ, യസ്സാധു സോമ-
നത്ര വാചാലനല്ലായിരുന്നു.
ഗൌനിക്കുമെങ്കിലും മിക്കവാറും
മൌനിയായ്ത്തന്നെ കഴിച്ചിരുന്നു.
വല്ലതുമല്‍പമൊന്നോതിയാലും
തെല്ലതില്‍ നാണം പൊടിച്ചിരുന്നു!
പാറപ്പടര്‍പ്പില്‍പ്പുളഞ്ഞൊഴുകും
നീരോട്ടമാണാ വിജയനെങ്കില്‍,
സോമനോ നല്‍ത്തെളിനീര്‍ തുളുമ്പും
താമരപ്പൂമ്പൊയ്കയായിരുന്നു!

ഓരോദിനങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞുപോന്നു;
പ്രേമം പതുക്കെപ്പൊടിച്ചുവന്നു.
ഉല്ലാസലോലന്‍ വിജയനെന്നും
സല്ലാപവീചിയില്‍ത്താണുമുങ്ങി.
മാലെഴാതാ മനമെപ്പൊഴുതും
മാലതീമന്ത്രമുരുക്കഴിക്കെ,
സോമഹൃദന്തരമെന്തുകൊണ്ടോ
ദീനമായ്ത്തേങ്ങിക്കരഞ്ഞതാവോ!
ആ മുഖത്തെന്തൊരു മന്ദഹാസം!
ആ മനസ്സിങ്കലൊരഗ്നികുണ്ഡം! ...

മാലതി, നീയൊരു മാനസത്തില്‍
മാലിന്‍ദുരന്തമാം വിത്തുപാകി.
ആ രണ്ടു കല്‍പകശാഖികളും
ഹാ, നിന്നെത്തന്നെ ഭജിക്കയല്ലേ?
ഹന്ത, യവനിയിലിന്നൊന്നില്‍മാത്ര-
മെന്തിനുപിന്നെ നീ ചേര്‍ന്നു പറ്റി?
ആടലില്‍നിന്നുമുയര്‍ന്നുതിരും
ചൂടിലത്തൈമരം വാടിയാലോ?
എത്രവസന്തം കഴിഞ്ഞു വേണ-
മക്കലാസൌരഭം പൂര്‍ണ്ണമാവാന്‍!

വാര്‍മുറ്റുമക്കലാകല്പവൃക്ഷം
വാടിയാല്‍ ലോകത്തിനെന്തുചേതം?
ആവുംവിധത്തിലതിങ്കല്‍നിന്നും
നേടേണ്ടതൊക്കെയും നേടിയല്ലോ?
അച്ചെറുതൂലിക കാഴ്ചവെച്ച
ചിത്രങ്ങള്‍, ജീവരക്താങ്കിതങ്ങള്‍.
രാഗാര്‍ദ്രമാമൊരു മാനസത്തിന്‍-
ശോകപ്രകടനമായിരുന്നു!-
ഉദ്വേഗങ്ങളുതിര്‍ക്കുമോരോ
വിദ്യുല്ലതികകളായിരുന്നു!-

മാലതീചിത്രം രചിക്കുവാന-
ത്തൂലികയൊന്നു പിടഞ്ഞുണര്‍ന്നു.
അന്തരീക്ഷത്തിലവിടെയെല്ലാം
സൌന്ദര്യസാരം തിരയടിച്ചു.
നിശ്ശബ്ദസങ്കടംകൊണ്ടൊരോമല്‍-
സ്വപ്നപശ്ചാത്തലം സജ്ജമായി
നാനാവികാരങ്ങള്‍ വെമ്പിയെത്തി-
ച്ചായങ്ങള്‍ ചാലിച്ചു പിന്മടങ്ങി.
പ്രേമസങ്കോചം വിലക്കിയാലും
ഭാവന പക്ഷപുടം വിടുര്‍ത്തി.

ജീവിതലോലധവളപത്രം
സാവധാനത്തില്‍ നിവര്‍ത്തിനോക്കി
മാലതീചിത്രരചനയിങ്കല്‍
സോമഹൃദയം വിരണ്ടു മണ്ടി.
യൌവനസ്വപ്നങ്ങള്‍ മാറിമാറി-
സ്സൌവര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വീശിവീശി,
നാലഞ്ചുനാളുകള്‍ക്കുള്ളിലേതോ
നാകാംഗനാചിത്രം ജാതമായി!-
ശോകാര്‍ദ്രരായതില്‍സാക്ഷിനിന്നോ-
രേകാന്തമാത്രകള്‍ ധന്യരായി!

ഒന്നതിന്‍ നെറ്റിയിലുമ്മവെയ്ക്കാ-
നുന്നി, മുന്നോട്ടു തെല്ലാഞ്ഞു സോമന്‍.
എന്നാലും, പെട്ടെന്നു ഞെട്ടിമാറി-
ദ്ധന്യനപ്പൂരുഷന്‍ പിന്മടങ്ങി.
ആ ദിവ്യസ്നേഹത്തിന്‍സന്നിധിയില്‍-
ത്താനത്രനീചനായ് മാറുകെന്നോ!-
ആത്മപുഷ്പത്താല്‍ത്താനാചരിക്കു-
മാരാധനകള്‍ ദുഷിക്കുകെന്നോ!-
വെല്‍ക നീ, നിര്‍മ്മലസൌഹൃദമേ!
വെല്‍ക നീ, നിര്‍വ്വാണകന്ദളമേ!

      മൂന്ന്

നിതകൌതുകം സംഭവസഞ്ചയം
ജയപതാക പറപ്പിച്ചു പോകവേ;
ചകിതചിത്തങ്ങള്‍ തേങ്ങിക്കരകിലും
നിയതി നോക്കിച്ചിരിക്കയാണദ്ഭുതം.
പിടയുകയാണു പിന്നെയും പിന്നെയും
കൊടുനിരാശയില്‍ ജീവിതമെന്തിനോ!
ക്ഷണികഭാഗ്യങ്ങള്‍ പിന്നിട്ടറുതിയില്‍
പ്രണയമയ്യോ, കരയുന്നു ദീനമായ്!
ഇവിടെയെന്തിനീയാദര്‍ശകാഹളം;
ഇവിടെയെന്തിനീമാതൃകാജീവിതം?

വിജയമാലതീരാഗതരംഗിണി-
ക്കൊരുവിളംബവുമേശീലൊരല്‍പവും.
അതു യഥോചിതം മന്ദയാനം തുട-
ര്‍ന്നതുലമോദമവര്‍ക്കേകി നിത്യവും.
ഹൃദയവേദന താങ്ങാനശക്തനായ്
പ്രണയചിന്ത മറക്കാനസാധ്യമായ്,
നിപതിതനായി ഹാ, ദീനശയ്യയില്‍
നിഹതനായൊരസ്സോമനും തല്‍ക്ഷണം.
അവനു കേള്‍ക്കായവനില്‍ പലപ്പൊഴും
ശിഥിലമാം ചില ചിത്തത്തുടിപ്പുകള്‍!

സതതമോരോ പരിചര്യചെയ്തുകൊ-
ണ്ടരികില്‍ നില്‍ക്കും വിജയനെക്കാണ്‍കവേ,
അവനടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതില്ലക്ഷിയി-
ലവതരിക്കുന്നൊരശ്രുകണങ്ങളെ!
അവരിരുവരുമൊന്നിച്ചനാള്‍മുതല്‍-
ക്കതുവരെയ്ക്കും കഴിഞ്ഞതഖിലവും,
ചലനചിത്രത്തിലെന്നപോല്‍, ക്കാണ്‍കയാ-
യവനനുക്രമം ഭൂതസ്മരണയില്‍.
അവ സമസ്തവും സ്നേഹസാന്ദ്രോജ്ജ്വല-
മനഘമാനന്ദതുന്ദിലം നിര്‍മ്മലം!

അരുതരുതു സഹിക്കുവാന്‍ സോമന-
സ്മരണയുള്ളില്‍ക്കൊളുത്തുന്ന സങ്കടം.
അവരിരുവരുമന്യോന്യമോതിടാ-
തവനിയിലില്ലൊരാത്മരഹസ്യവും.
വിജയനെപ്പോഴുമോതുന്നു തന്നൊടാ
വിമലരാഗവിശേഷങ്ങളൊക്കെയും.
അവനറിവീല, താനുമത്തന്വിയി-
ലഭിനിഷ്ടനാണെന്നുള്ള വാസ്തവം!-
ചുടുചിതയില്‍, പ്രപഞ്ചമറിഞ്ഞിടാ-
തടിയണം, ഹന്ത സോമരാഗാങ്കുരം!

വിജനതയില്‍, വിറയ്ക്കും കരങ്ങളില്‍
ഹൃദയനാഥതന്‍ ചിത്രവുമായവന്‍,
തരളചിത്തം തകര്‍ന്നു, കണ്ണീരിനാല്‍-
ത്തലയണയും നനച്ചുകൊണ്ടങ്ങനെ
ശിലയുമേതാണ്ടലിഞ്ഞുപോകുംവിധം
ചലനമറ്റുകിടക്കും പലപ്പൊഴും.
പ്രണയസാരപരിമളം വീശിടു-
മൊരു സനാതനസങ്കല്‍പനന്ദനം
അവനൊരുക്കിക്കൊടുക്കുമിടയ്ക്കിട-
യ്ക്കമലമാമൊരു പുഷ്പശയ്യാതലം!

പരിചിലേറെനാളാശിച്ചിരുന്ന, തന്‍-
പരിണയോത്സവമാസന്നമാകയായ്!
വിവിധലോലവികാരതരംഗിത-
വിധുരമായി വുജയഹൃദന്തരം.
കുസുമകാലമായ്, മൊട്ടിട്ടു മുല്ലകള്‍
കുളിരിളംതെന്നല്‍ വീശിയെല്ലാടവും,
മൃദുഹിരണ്മയധൂളികാപാളി ചേര്‍-
ന്നതിമനോജ്ഞം തെളിഞ്ഞിതഷ്ടാശകള്‍!-
എവിടെയും കേള്‍പ്പതാനന്ദമര്‍മ്മരം
എവിടെയാണിനി ദുസ്സഹഗദ്ഗദം?

ഒരു മയക്കത്തില്‍നിന്നും പൊടുന്നനെ-
ക്കരളു ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞുണര്‍ന്നേല്‍ക്കവേ.
അരികിലായ്ക്കണ്ടു സോമന്‍ വിജയനൊ-
ത്തവിടെ നില്‍ക്കുന്ന മാലതീദേവിയെ!
ഞൊടിയിലായിരം മിന്നാല്‍പ്പിണരുക-
ളിടറി, വീങ്ങിത്തുടിക്കും മനസ്സുമായ്,
മറവി മായ്ക്കിലും മായാത്തമാതിരി-
ക്കവനവരെയൊന്നുറ്റുനോക്കീടിനാന്‍.
മിഴിയിണയില്‍ നിറഞ്ഞു, കവിളിലൂ-
ടൊഴുകി ധാരയായ് ക്കണ്ണീര്‍ക്കണികകള്‍!

അരുതു കാണാ, നിതെന്തൊരു സംഭവം?
ക്ഷണികലോകമേ, നീയെത്ര നിഷ്ഠുരം!
പ്രളയ, മെങ്ങാ പ്രളയം?-അതിനക-
ത്തവനി താണിടാനെന്തിനിത്താമസം?
മരുമരീചികള്‍!-ദാഹങ്ങള്‍!-ചൂടുകള്‍!-
എരിപൊരിക്കൊണ്ടിടും കൊടും തൃഷ്ണകള്‍!-
അനുനിമേഷമെരിഞ്ഞു പടര്‍ന്നടര്‍-
ന്നലറിയേറുന്ന തീപ്പൊരിക്കാടുകള്‍!-
ഇവിടമല്ലേ സുഖം?-കനല്‍ക്കട്ടയാ-
മിവിടമല്ലേ കുസുമശയ്യാതലം? ...

മതി ജഗത്തേ, മതി നിന്‍ പരിഭവം;
മതി തെളിഞ്ഞിനി മന്ദഹസിക്ക നീ!
അവിടെനിന്നിതാ കേള്‍പ്പിതവ്യക്തമാ-
യിളകീടും ചില മാരണമര്‍മ്മരം!-
"വിവശിതാത്മനായ്, വിശ്വം വെടിഞ്ഞിതാ
വിജയ, സോദര, പോവുകയായി ഞാന്‍!
ഇവനെ നിങ്ങള്‍ മറക്കിലു, മെന്റെയി-
ച്ചപലചിത്രം വെടിയായ്കൊരിക്കലും!
ഒരു സുനിര്‍മ്മലസ്നേഹാര്‍ദ്രമാനസ-
സ്മരണയായിതു കാത്തുകൊള്ളേണമേ!"

വിജയമാലതീപാദപങ്കേരുഹ-
യുഗളചുംബിയായക്കലാപാടവം!
വിവരമില്ലാത്തൊരോമനപ്പൈതല്‍പോല്‍
വിജയനക്ഷണം വാവിട്ടുകേണുപോയ്!
അതിദയനീയശോകാദ്ഭുതങ്ങളാ-
ലകമഴിഞ്ഞുടന്‍ മാഴ്കിനാള്‍ മാലതി.
..........................
..........................

മഹിതകാന്തി പൊലിഞ്ഞു!- കൊടുമിരുള്‍
മരണവസ്ത്രം വിരിച്ചിതെല്ലാടവും!
തരുശിഖരിയില്‍ത്താന്തസ്വരങ്ങളില്‍-
ച്ചിറകടിച്ചു കരകയായ് മൂങ്ങകള്‍! ...

-ഡിസംബര്‍ 1934.

"http://ml.wikisource.org/wiki/%E0%B4%86%E0%B4%B0%E0%B4%BE%E0%B4%A7%E0%B4%95%E0%B5%BB" എന്ന താളില്‍നിന്നു ശേഖരിച്ചത്