അസ്ഥിയുടെ പൂക്കള്‍ - കങ്കാളകേളി
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

കങ്കാളകേളി

ഹന്തവേണാടേ, നിനക്കുവന്നിട്ടുള്ളൊ-
രന്തരം കണ്ടിന്നു ലജ്ജിച്ചിടുന്നു ഞാന്‍.
ഇത്രയുംകാലം നിരുപമശ്രീയുടെ
നൃത്തനികേതമായ് മിന്നി നീയെങ്കിലും,
ഇന്നുനിന്മുന്നില്‍ നടക്കുന്നു ഹാ, വെറും
നിന്ദ്യമാം നിര്‍ല്ലജ്ജകങ്കാളകേളികള്‍!
ആത്മസംസ്കാരദേവാലയശ്രീകോവി-
ലാദ്യം തുറന്നു നീയേകിയവേളയില്‍
ചിത്രയുഗത്തിലെസ്സുപ്രഭാതം നോക്കി
മുക്തകണ്ഠം പ്രശംസിച്ചവനാണു ഞാന്‍!
ആ നാവിനാല്‍ത്തന്നെ നിന്നെ നിന്ദിക്കുവാ-
നാണിടയാക്കിയതല്‍പനാള്‍കൊണ്ടു നീ!

ഭക്താര്‍ച്ചനോജ്ജ്വലവിഗഹേ, നീയിന്നു
രക്തദാഹത്തിനാല്‍ നാക്കു നീട്ടുന്നുവോ?
പുല്‍ത്തുമ്പിനും കൂടി നോവു തട്ടീടാതെ
നൃത്തംനടത്തിയ നിന്‍പദം തന്നെയോ
ഇന്നുയരുന്നതരുമക്കിടാങ്ങള്‍തന്‍
കുഞ്ഞിത്തലയോടടിച്ചുടര്‍ത്തീടുവാന്‍?
പങ്കിലേ, തല്‍ച്ചുടുചെന്നിണത്തുള്ളികള്‍
നിങ്കാലടിക്കന്നരക്കുചാറായിതോ?
അര്‍ഭകന്മാരെയടിച്ചുകൊന്നിട്ടു നീ-
യസ്ഥിഖണ്ഡം കോര്‍ത്തു മാലചാര്‍ത്തുന്നുവോ?
ഭീകരം ഭീകരം!-ഹാ മതിയാക്കുകീ-
ലോകം മുടിക്കുന്ന വേതാളതാണ്ഡവം!
ചിത്രപ്രകാശപ്രസരത്തെ, നിര്‍ദ്ദയം
പൊത്തിപ്പിടിക്കും കൊടുങ്കാളമേഘമേ!
നീയാണു തട്ടിയുണര്‍ത്തിയതത്യന്ത-
നീരസജന്യമാമിക്കൊടുങ്കാറ്റിനെ!
ഉന്നതസ്ഥാനത്തിഴഞ്ഞുപറ്റിക്കൂടി
നിന്നിന്നു ഗര്‍ജ്ജിക്കയാണു നീയെങ്കിലും
ദൂരത്തടിച്ചു പറപ്പിക്കുമിച്ചണ്ഡ
മാരുതന്‍ നിന്നെ-മദിച്ചിടായ്കേറെ നീ!
മാത്രയ്ക്കു മാത്രയ്ക്കു വര്‍ണ്ണം പകരുന്ന
ധൂര്‍ത്തരാമഞ്ചാറു പച്ചിലയോന്തുകള്‍
ഒന്നിച്ചുചേര്‍ന്നു നിന്‍വൈഭവം വാഴ്ത്തിയാ-
ലിന്നാരുകേള്‍ക്കാന്‍?-വിഫലമീ വിഭ്രമം!

രക്തഗന്ധത്താല്‍ നിഷിദ്ധമായ്ത്തീര്‍ന്നിതോ
കഷ്ടമെന്‍ നാട്ടിലെശ്ശുദ്ധാന്തരീക്ഷവും!
ധര്‍മ്മം നിരന്തരം ഗായത്രി മന്ത്രിച്ച
പുണ്യാശ്രമത്തില്‍ നരബലിഘോഷമോ?
ശാന്തിയോടക്കുഴലൂതിയലയുന്ന
പൂന്തോപ്പിനുള്ളില്‍ കുരുതിക്കളങ്ങളോ?
ക്രൂരാധികാരമേ, നിന്‍ നീതിദണ്ഡമി-
ച്ചോരയില്‍മുക്കിച്ചുഴറ്റുന്നതെന്തു നീ?
ചിന്നിത്തെറിക്കുമിച്ചെന്നിണത്തുള്ളികള്‍
ചെന്നുവീണിടും മണലിന്‍ മനസ്സിലും,
മായാതെനില്‍ക്കും മദാന്ധതേ നിന്‍ നിഴല്‍
മായിലും നീ വിടും കാകോളമുദ്രകള്‍.
നാളെ നിന്നോര്‍മ്മയില്‍ മന്നിന്മനസ്സില്‍നി-
ന്നാളിപ്പുകഞ്ഞു പടരും ജുഗുപ്സകള്‍!
ലോകശാപങ്ങള്‍ നീ പോകും വഴികളില്‍
പാകുമെന്നെന്നും വിഷം തേച്ചമുള്ളുകള്‍!
ഹാ, നിന്റെ ദീര്‍ഘസുഷുപ്തിയില്‍ക്കൂടിയും
കാണില്ലൊരു കൊച്ചു പൊന്‍കിനാവെങ്കിലും!
എന്നു നീയെങ്ങു തിരിഞ്ഞാലും നിന്മുന്നില്‍
നിന്നിടും നാനാകബന്ധസ്വരൂപികള്‍!
പ്രാണന്‍ പൊരിഞ്ഞു നീ ദാഹിച്ചു ദാഹിച്ചു
കേണു തളര്‍ന്നുഴന്നോടുന്നവേളയില്‍,
ചെന്നിണം നിന്നു തുളുമ്പും ചഷകങ്ങള്‍
നിന്‍ നേര്‍ക്കു നിര്‍ദ്ദയം നീട്ടിത്തരുമവര്‍!
വെല്ലുവിളിച്ചിടും നിന്നെയെന്നും നിന്നു
പല്ലിളിച്ചുംകൊണ്ടു രക്തരക്ഷസ്സുകള്‍!
മുട്ടാതെ നിന്റെ ശവകുടീരത്തിന്നു
ചുറ്റുമലറും ചുടലപ്പിശാചുകള്‍!

വിട്ടിട്ടു പോകുന്നതെന്തു നീ, നീതന്നെ
തട്ടിത്തകര്‍ത്ത കുറെത്തലയോടുകള്‍?
കാലമവയപ്പെറുക്കിയെടുത്തൊരു
മാലയായ് കോര്‍ക്കും ജഗത്തിനു കാണുവാന്‍.
നാളത്തെലോകത്തിനിന്നു നീയാടിയ
നാടകത്തിന്റെ പൊരുളറിഞ്ഞീടുവാന്‍-
വെമ്പിക്കിതച്ചു വന്നെത്തും ചരിത്രത്തി-
ലന്‍പോടുനിന്റെ തനിനിറം കാട്ടുവാന്‍.

                 (അപൂര്‍ണ്ണം)