അസ്ഥിയുടെ പൂക്കള്‍ - വജ്രമാല
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

  വജ്രമാല

കാമുകരൊക്കെയും പോയി .. മലീമസ-
യാമങ്ങള്‍ രണ്ടും കടന്നുപോയി.
ഇന്നത്രിയാമത്തിലുണ്ടവസാനത്തെ
സ്പന്ദനം പാവനം, ശാന്തിപൂര്‍ണ്ണം.
വേഗം കുളിച്ചു, 'വിലാസിനി' സമ്പൂത-
ഭാഗവതത്തിലലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നു!

ആ വിഷവൈദ്യനെത്തട്ടിയുണര്‍ത്തിക്കൊ-
ണ്ടാവിര്‍ഭവിച്ചു നാലഞ്ചു മര്‍ത്ത്യര്‍.
സര്‍പ്പം കടിച്ചുപോല്‍ സച്ചിദാനന്ദനെ!
സ്വപ്നത്തില്‍നിന്നുമുണര്‍ന്നു വൈദ്യന്‍.
"എങ്ങുവെച്ചാണിന്നിസ്സംഭവം?"-ചോദിച്ചു
തിങ്ങുമുത്കണ്ഠയാല്‍ വൈദ്യവര്യന്‍.
കട്ടിലില്‍ നിശ്ചലനായിക്കിടക്കുന്നു
കഷ്ട, മപ്പാവം മരിച്ചിതെന്നോ? ...

"ആ വേശ്യയില്ലേ, -വിലാസിനി-യാ ധൂര്‍ത്ത-
യാവസിക്കും ഗൃഹത്തിന്റെ മുമ്പില്‍
ഉള്ളോരിടവഴിയിങ്കല്വെ" ച്ചോതിനാ-
രുള്ളപോലക്കാര്യമാഗതന്മാര്‍.
"നിത്യവും ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോകുവോനാണയാള്‍"
"സാത്വികന്‍", "ശുദ്ധന്‍", "പരമഭക്തന്‍"
എന്നിട്ടും സര്‍പ്പം കടിച്ചു!-"വിധി", "വിധി-
യെങ്ങനെ മാറ്റുവാന്‍ സാധ്യമാകും?"

വൃന്ദാവനത്തില്‍ ശയിപ്പൂ വിലാസിനി
നന്ദാത്മജന്‍തന്‍ മടിത്തട്ടില്‍
ആനതമാകുന്നിതാമുഖം-കോള്മയിര്‍
മേനിയിലോളംതുളുമ്പിനില്‍ക്കേ,
തന്‍ തളിര്‍ച്ചുണ്ടിലാ ഗീതാവതാരകന്‍
മന്ദസ്മിതം പൊഴിച്ചുമ്മവെയ്പൂ.
"താവകസ്മാരകമായെനിക്കേകുവാന്‍
ദേവി, യെന്തുണ്ടു നിങ്കയ്യിലിപ്പോള്‍?"
ചോദിച്ചു സസ്മിതം ഗാപാലബാലകന്‍
മോദമുള്‍ച്ചേര്‍ന്നവളേവമോതി:
"ഒന്നുമില്ലെന്‍ കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളിയല്ലാതെ"
തന്വംഗി വീര്‍പ്പൊന്നു വിട്ടുപോയി!
"പോര, നീ നിത്യം ധരിച്ചീടുമാ വജ്ര-
ഹാരമെനിക്കെടുത്തേകുക നീ!"
"വജ്രഹാരം വിഭോ! മണ്‍കട്ടയാണെനി-
ക്കുജ്ജ്വലമാം തവ മേനിയിങ്കല്‍;
അല്ലല്ല, താവകപാദപത്മത്തിലെ-
ന്നല്ലലിന്‍കണ്ണീരേ ചാര്‍ത്തീടു ഞാന്‍.
മറ്റുള്ളതെല്ലാം മലിനങ്ങള്‍, നീചങ്ങള്‍,
മല്‍പ്രഭോ, ലജ്ജിപ്പു ഞാനവയില്‍.
എന്തിനേക്കാളും വിലപ്പെട്ടതാണെനി-
യ്ക്കെന്‍തപ്തബാഷ്പ, മതെന്തെന്നല്ലേ?
അങ്ങാണെനിക്കതേകുന്നതു, മറ്റുള്ള-
തന്യന്മാര്‍ നല്‍കുന്ന പിച്ചമാത്രം!"
"എങ്കിലുമിഷ്ടപ്പെടുന്നു ഞാനോമനേ!
നിന്‍കണ്ഠമണ്ഡിതവജ്രമാല്യം"
"ഞാനിതാ നല്‍കുന്നേന്‍..." കൈകള്‍കഴുത്തിലേ-
ക്കാനയിച്ചാളുടനത്ഭുതാംഗി.
കാണുന്നതില്ല തന്‍ഹാരം;-ശിരസ്സുടന്‍
താണുപോയ് ലജ്ജയാലെന്തു ചെയ്യും?
"എങ്ങത്?"-"ഞാനതു കാണ്മീല നാഥാ, ഞാ-
നിന്നതു ചാര്‍ത്തിയതായിരുന്നു."
"എന്നാലൊരുവന്‍ നിന്‍ചാരെക്കിടന്നവ-
നിന്നതു മോഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
ഞാനിന്നവനെക്കടിച്ചു...നിനക്കതു
നൂനമുടന്തന്നെ വീണ്ടുകിട്ടും!"
"വേണ്ട, മജ്ജീവേശ, വേണ്ട-തല്‍പ്രാണനെ
വീണ്ടുമേകിടാന്‍ കനിഞ്ഞാല്‍ പോരും."
"നീ വേശ്യയല്ലേ 'വിലാസിനി?'"-"ഭൂവിതില്‍
ജീവേശ ഞാനൊരു വേശ്യതന്നെ."
"വേശ്യയ്ക്കുമേവം കനിവോ?"-"ഹൃദയമാ
വേശ്യയ്ക്കുമുണ്ടാകാം പ്രാണനാഥാ!"
"ധന്യ നീ," "യങ്ങുതന്‍ദാസിഞാന്‍!"-പെട്ടെന്നു
കണ്ണുതുറന്നിത, ക്കമ്രഗാത്രി.
വിണ്ണില്‍പുലരൊളി പുല്‍കുകയാണുതന്‍
സ്വര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണാംഗങ്ങള്‍ മന്ദമന്ദം.
രോമഹര്‍ഷം മാഞ്ഞുപോയിട്ടി, ല്ലെങ്ങുപോയ്
കാമുകന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു തന്വി.
വാതില്‍പ്പടിയിലിരിക്കുന്നു, ഹാ, തന്റെ
വാരൊളിചിന്നുമാ വജ്രമാല്യം.
പൂതപ്രഭാതത്തില്‍ക്കാണ്മൂ പുകയേതോ
പൂതിഗന്ധം വരുന്നെങ്ങുനിന്നോ! ...