അസ്ഥിയുടെ പൂക്കള്‍ - തമസ്സില്‍
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്


     തമസ്സില്‍

നിശ്ചലം നീലനിശീഥം-ചിരിച്ചതാ
നില്‍ക്കുന്നു മുന്നില്‍ നീ, വെള്ളിനക്ഷത്രമേ!
ദൂരെ, മജ്ജാസ്ഥിരക്താദിശക്തിക്കേറെ
ദൂരെ, 'പ്പുണര്‍കെ' ന്നോതി നില്‍ക്കുന്നു നീ.
മദ്യോദിതാലക്തികോത്ക്കടശക്തിയായ്
മത്സരിച്ചീടുമീ മത്സിരാമണ്ഡലം,
സല്‍ക്കാരശാല തുറക്കുന്നതെന്നി, ല-
സ്തപ്തവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ കൈകോര്‍ത്തുനിന്നാടുവാന്‍.
എന്നാല്‍, ക്കറുപ്പും വെളുപ്പുമല്ലാതെ വേ-
റൊന്നുമി, ല്ലെല്ലാമിരുട്ടാണു ചുറ്റിലും.
ചുറ്റുമിരുട്ടാണു മുജ്ജന്മമെന്നപോ-
ലറ്റംപെടാത്തോരറിയായ്മയെന്നപോല്‍.

നീമാത്രമേയുള്ളു വെണ്മ-നിന്‍ചാരെയാ
നീലമേഘം വീണുറങ്ങീ- ചിരിപ്പൂ നീ!
നീയുംകറുക്കുമോ, ദൂരം ചതിക്കുമോ
നീയും കരിക്കട്ടതന്നെയോ, മായികേ?

നിന്നെക്കൊതിപ്പൂ ഞാ, നെന്നെത്തഴുകുവാന്‍
നിന്നിടുന്നൂ സര്‍വ്വസന്നദ്ധയായി നീ.
എങ്കിലുമാവല്‍ച്ചിറകടി ചീറ്റുന്ന
പങ്കിലാകാശമകറ്റുന്നു നമ്മളെ!

സ്പന്ദിപ്പു മന്മനം-മേഘമുറങ്ങട്ടെ
മന്ദഹസിക്കു നീ, സങ്കല്‍പലോലുപേ!
നീയും തുടിപ്പിതോ നിസ്സഹായേ, ഹന്ത
നീറിടുന്നോ നിന്‍ മൃദുലഹൃദയവും.

അങ്ങെഴു ദിവ്യസപര്യയിലുല്ലാസ-
ഭംഗമുള്‍ച്ചേര്‍ന്നു വിളര്‍ത്തുപോയ് നിന്മുഖം.
പോരികിങ്ങോട്ടെന്‍ നഖങ്ങളാല്‍ നിന്നിളം-
താരെതിര്‍മെയ്യിലള്ളിപ്പിടിച്ചങ്ങനെ
രക്തം പൊടിപ്പിച്ചു നിന്നെപ്പിടപ്പിച്ചു
മത്തടിച്ചാര്‍ത്തു രസിച്ചിടട്ടൊന്നു ഞാന്‍.
കാണുമാത്മാവൊന്നടുപ്പിക്കിലാ, ലോല-
വീണാരവത്തിലു, മെന്തെങ്കിലും നഖം.
കേണിടും നേരവും കോരിത്തരിപ്പിച്ച-
താണെന്റെ ശോണോജ്ജ്വലാശ്ലേഷമാലകള്‍.

ആ വിണ്ണില്‍ മുള്ളുകളില്ല, രസമില്ല
ഭൂവാണുകാമ്യം വരികയിങ്ങോട്ടു നീ.
ഉദ്രസം ഗൂഢമായ് കീഴ്പോട്ടു പാഞ്ഞിടു-
മെത്ര നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കണ്ടിരിക്കുന്നു ഞാന്‍!
വേദാന്തമെന്തു പറകിലും ജന്മങ്ങള്‍
വേണം കുറച്ചൊക്കെ നോവണം ജീവിതം.

എന്നോടു മന്ത്രിപ്പു മാംസം "ചതിക്കില്ല
നിന്നെയെന്നാളുമക്കാറ്റിനെപ്പോലെ ഞാന്‍.
പുഞ്ചിരിതന്‍ പൊന്‍കിനാവാണു കണ്ണീരില്‍
നെഞ്ചിടിപ്പേറ്റുന്ന ജാഗരമല്ല ഞാന്‍."
വായുവെന്നോടുപദേശിച്ചു- "പാടില്ല
വാടി നീ വീഴുമൊരുദിന, മെങ്കിലും,
എന്നിലുള്‍ച്ചേര്‍ന്നിടും നിന്‍ ദിവ്യ സൌരഭം
നന്നു നീയെന്നെത്തലോടു നക്ഷത്രമേ!
സ്വപ്നപ്രിയനെന്റെ മാംസത്തിനൊത്തിടും
സ്വര്‍ഗ്ഗം രചിക്കാ, നമൃതം പകരുവാന്‍" ...

എന്തു സൌരഭമെന്‍ ചുറ്റുമെന്‍ ചുണ്ടത്തു
ചെന്തളിര്‍ച്ചുണ്ടൊന്നുരുമ്മുന്നു ഗാഢമായ്!
മേഘം മറഞ്ഞു, നീ പോന്നു തമസ്സിന്റെ
മേചകത്തോപ്പിലൊളിച്ചൊളിച്ചെത്തി നീ.
ഇല്ല നിനക്കുമെനിക്കും ചിറകുകള്‍
ഇല്ല നമുക്കു പരിവേഷരശ്മികള്‍.
താരമായ്ത്തോന്നീ നിനക്കു ഞാനും-ശരി
ദൂരം ചതിച്ചു-ഹാ, തെറ്റിദ്ധരിച്ചു നാം.
എങ്കിലെന്തേതേതു ദേവനും കിട്ടാത്ത
സന്തോഷമൂര്‍ച്ഛയ്ക്കധീനരാണിന്നു നാം.
മന്നിലെപ്പുല്‍ക്കൊടി വാടിക്കരിഞ്ഞുപോം
വിണ്ണിലേ മേഘവും മാഞ്ഞുമാഞ്ഞുപോം.
എല്ലാമിരുട്ടും വെളിച്ചവും ചേര്‍ന്നതാ-
ണില്ലാ തനിച്ചൊ, ന്നഖിലവും സങ്കരം!

നിന്മാംസമെന്നെസ്സുഖിപ്പിപ്പു-രശ്മികള്‍
കല്‍മഷാരോപണം ചെയ്തകറ്റീടിലും
സ്വപ്നം തമസ്സിലേ പൂക്കൂ തമസ്സിന്റെ
തല്‍പത്തിലത്ഭുതസ്വര്‍ഗ്ഗമീക്ഷിപ്പു ഞാന്‍.
മറ്റു സത്യത്തിന്‍ ശരികളേക്കാട്ടിലും
മത്സ്വപ്നമേ, നിന്റെ തെറ്റിനിച്ഛിപ്പു ഞാന്‍.
മണ്ണടിഞ്ഞീടുമെന്മാംസം വളം വെച്ച
മന്ദാരവൃക്ഷം വിഷവൃക്ഷമാകുമോ? ...