സ്പന്ദിക്കുന്ന അസ്ഥിമാടം - ആനന്ദലഹരി
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

രികില്‍ നിന്നെച്ചേര്‍ത്തണച്ചയേ, നി,
ന്നളകങ്ങള്‍ മാടിയൊതുക്കിടുമ്പോള്‍,
കുളിര്‍വെണ്ണിലാവിതില്‍ ഞാനൊരോമല്‍-
പ്പുളകത്തളര്‍ച്ചയെപ്പൂല്‍കി നില്‍പൂ!

അഭിമുഖദര്‍ശനംപോലു, മീമ-
ട്ടതിരറ്റ ലജ്ജയ്ക്കിടകൊടുത്താല്‍,
ഇനിയുള്ള രംഗത്തിലാകമാന-
മനുപമേ, പിന്നെ നീയെന്തുചെയ്യും?
പുളകപ്പുലരൊളി മാറിമാറി-
പ്പുണരുമപ്പൊങ്കവിള്‍പ്പൂവിണയില്‍,
നിഴലിക്കയാണപ്പഴപ്പൊഴോരോ
മഴവില്ലിന്‍ കൊച്ചുകൊച്ചങ്കുരങ്ങള്‍!
അവയൊപ്പിയൊപ്പിയെടുക്കുവാനെ-
ന്നധരങ്ങള്‍ സന്നദ്ധമായിരിയ്ക്കെ;
അനുരാഗലോലുപേ, നീയവയ്ക്കി-
ന്നനുമതിയേകാതിരിപ്പതെന്തേ?

അഴകിന്റെയേതോകിനാവുപോ,ലൂര്‍-
ന്നൊഴുകുമീ നീരാളസാരിയിങ്കല്‍,
അലസനിശ്വാസത്താല്‍, മാറിലങ്ങി-
ങ്ങലകളിളകിക്കളിച്ചുപോകെ,
അവയിലെങ്ങാ, നൊന്നു തൊട്റ്റിടും മുന്‍-
പമലാനനം നീ കുനിപ്പതെന്തേ?

മധുചന്ദ്രികയില്‍ക്കുളിച്ചുനില്‍ക്കും
മദകരമാമീ മണിയറയില്‍,
മധുരശൃംഗാരം നമുക്കൊരോമ-
ന്മലരണിരംഗമൊരുക്കി നില്‍ക്കെ;
പുണരുകല്ലല്ലി നാമിന്നതിലെ-
പ്പുളകമ്പുറണ്ട കിനാവുകളെ?

ഒരു നിമേഷം നാം മടിച്ചിരുന്നാ-
ലൊരു സുഖസ്വപ്നം കുറഞ്ഞുപോകും,
കളയായ്ക കോമളേ, നാമതിനാല്‍
കവനാര്‍ദ്രമാകുമിസ്സന്മുഹൂര്‍ത്തം.
നിരഘമിജ്ജീവിതം പോലു, മയ്യോ,
വെറുമൊരുപൊള്ളയാം സ്വപ്നമെങ്കില്‍,
സ്വയമതുംകൂടി നാം ജണ്ണുനീരില്‍,-
ക്കഴുകിക്കളവതു മൌഢ്യമല്ലേ?
അറുതിവരേയ്ക്കും തുളുമ്പിടേണ,
മതില്‍, നവോല്ലാസത്തിന്‍ വേണുഗാനം!

മരണപ്പുഴയിലെ വേലിയേറ്റ-
മൊരുദിനം നമ്മെയും കൊണ്ടുപോകാം;
പ്രിയദമാം സര്‍വ്വവും വേര്‍പിരിഞ്ഞി-
ട്ടൊരുവെറും ശൂന്യത ബാക്കിയാവാം;
നിയതിയും നമ്മളും തമ്മിലുള്ള
നിഖിലബന്ധങ്ങളുമറ്റുപോകാം;-
അതിനെന്തു?-പോവുകില്‍പ്പോയിടട്ടേ
മതി, നമുക്കത്രയേ വേണ്ടതുള്ളു.
അതുവരേയ്ക്കെങ്കിലും കാമ്യമാമീ-
യതുലാമൃതം നാം നുകര്‍ന്നുകൂടേ?

പരിചിലാപ്പാതിരാപ്പൂക്കളിലെ-
പ്പരിമളവീചികള്‍ വീശിവീശി,
അണയുന്നതാ പൂവനികയില്‍നി-
ന്നനുപമശീതളമന്ദവാതം,
ഭരിതകൌതൂഹലം രാക്കിളികള്‍-
ചൊരിയുന്നു ചുറ്റിലും കാകളികള്‍.
നിഴലും വെളിച്ചവും നാലുപാടും
നിറയുന്നു, പാലൊളിപ്പൂനിലാവില്‍,
നിരുപമം, നിര്‍വ്വാണദായകം, ഹാ,
നിരഘ, മീ രമ്യനിശീഥരംഗം!
ഉലകല്ല, നാകമാ, ണോമലാളേ,
വിലസുന്നിതിപ്പോള്‍ നമുക്കു മുന്‍പില്‍!
മരണമല്ലുജ്ജ്വലജീവിതമാ-
ണെതിരേ പരന്നു കിടപ്പതിപ്പോള്‍!
മിഴിനീര, ല്ലാനന്ദസുസ്മിതമാ-
ണൊഴുകുന്നതിപ്പോള്‍ നമുക്കുചുറ്റും!
കളവല്ല, മായയ, ല്ലോന്നുമല്ല.
കമനീയസത്യ, മിക്കാണ്മതെന്തും!
കളയായ്ക കോമളേ, നാമതിനാല്‍
കവനാര്‍ദ്രമാമീ നിമേഷമൊന്നും!
                               10-9-1111

16

മനുഷ്യവിജ്ഞാനസമുദ്രമേ, നിന്‍
നിരഘരത്നങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ഹൃത്തില്‍,
മദിച്ചു വാഴുന്നു നിഗൂഢമോരോ
വിനാശഹേതുക്കള്‍, തിമിംഗലങ്ങള്‍!
                               4-12-1109

17

ഒരു ദിവസം പുലരൊളിയില്‍
കുരുവികള്‍ നിന്‍ ജനലരുകില്‍
ചിറകടിച്ചു കരഞ്ഞുഴന്നു
പറന്നണഞ്ഞു പറയുമേവം:-

മതിയുറക്കം വെളുത്തു നേരം
മറയുമിപ്പോള്‍ മധുരസ്വപ്നം.
മിഴിതുറക്കൂ, തുറക്കു ദേവി!
ഇനിയകലത്തുതിരുകില്ലാ
പ്രണയമയഹൃദയസ്പന്ദനം
അവ നിലച്ചു, മരിച്ചു, ഹാ, നി-
ന്നവശനാകും ഹൃദയനാഥന്‍.
വരളുവോരാ രസനയില-
ങ്ങൊരു സലിലകണികപോലും
അവനൊരാളും പകര്‍ന്നു നല്‍കാ-
നരികിലില്ലാതവന്‍ മരിച്ചു.
അമൃതഗാനം ചൊരിഞ്ഞൊരാ നാ-
വവസാനത്തില്‍ വരണ്ടുഴന്നു,
അമലരാഗം വഴിഞ്ഞൊരാ ഹൃ
ത്തവസാനത്തില്‍ത്തകര്‍ന്നുടഞ്ഞു.
അകലെയൊരു മരച്ചുവട്ടി-
ലവനണഞ്ഞു മണലടിഞ്ഞു.
ഉടല്‍ വെടിയാനവന്റെജീവന്‍
പിടയുമന്ത്യനിമിഷത്തിലും,
പരവശനാമവനിതുപോല്‍
പറയുവതായ് ശ്രവിച്ചു ഞങ്ങള്‍:-

"സുമലളിതേ, ഗുണമിളിതേ, മമ ദയിതേ, കരയരുതേ
തവ മധുരപ്രണയസുധാതരളിതമെന്‍ഹൃദയമിതാ
അടിയറവെച്ചവനിവെടി, ഞ്ഞനുപമേ, ഞാനകന്നിടുന്നേന്‍!"
                               18-3-1120