ചൂഡാമണി - പ്രേമശോഭ
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

പ്രേമ: വീര്‍പ്പിടും പച്ചിലച്ചര്‍ത്തിലാരാക്കുയില്‍
പാട്ടുനിര്‍ത്തുന്നതിന്‍ മുന്‍പേ;
മഞ്ഞില്‍ മുങ്ങുന്നൊരാ മഞ്ജുചന്ദ്രക്കല
മങ്ങിമായുന്നതിന്‍ മുന്‍പേ;
നിശ്ചിതകാലമതിക്രമിച്ചെന്‍മന-
മസ്വസ്ഥമാവതിന്‍ മുന്‍പേ;
സഞ്ജാതകൌതുകം പൂകട്ടെ ഞാനെന്റെ
സങ്കേതകുഞ്ജകം തോഴി!

ശോഭ:വിദ്യുല്ലതോജ്ജ്വലേ, നിശ്ചയം, നീയൊരു
വിശ്വവിമോഹിനിയായി,
അക്കാലാകാരനില്‍നിന്നുലകിന്നൊരു
ചിത്രം ലഭിക്കുമാറായി!

പ്രേമ: ഇന്നിദം ഞാന്തന്നെ നാണിച്ചുപോംമട്ടി-
ലെന്നെച്ചമയിച്ചൊരുക്കി,
ആനന്ദമീ നിലക്കണ്ണാടിതന്‍ മുന്‍പി-
ലാനയിച്ചീവിധം നിര്‍ത്തി,
ഹാ! മന:പൂര്‍വ്വം കളിപ്പിക്കുകല്ലി നീ,
കേമത്തിതന്നെ നീ തോഴി!

ശോഭ: "ആകാശനീലിമകോലുന്ന സാരിയാ-
ണാ മനോമോഹനന്നിഷ്ടം,"
എന്നു നീയോതിടാറുണ്ടതുകാരണ-
മിന്നതു നിന്നെ ഞാന്‍ ചാര്‍ത്തി.
സങ്കുലനീലവലാഹകയാമൊരു
തങ്കമിന്നല്‍ക്കൊടിപോലെ,
താമരപ്പച്ചിലച്ചാര്‍ത്തിന്നിടയിലൊ-
രോമന്മരാളികപോലെ,
ജീവിതവേദന മൂടുമൊരുജ്ജ്വല-
ഭാവനപ്പൊങ്കതിര്‍പോലെ,
ബന്ധുരരൂപിണീ മാറി നീയിന്നൊരു
ഗന്ധര്‍വ്വകന്യകയായി!
ചിത്രകലാകല്‍പകാരാമസീമയില്‍-
ച്ചൈത്രാഗമോത്സവമായി!

പ്രേമ: ഇത്തരംകൃത്രിമമോടിപ്പകിട്ടുക-
ളിത്രമേലൊത്തു ഞാന്‍ ചെന്നാല്‍
അന്തരംഗത്തിലപ്പുണ്യവാനെന്നൊടി-
ന്നെന്തു തോന്നീടുമെന്‍ തോഴി?

ശോഭ: ചെമ്പനീര്‍പ്പൂമൊട്ടുദയരാഗം പൂശി-
യന്‍പില്‍ കുണുങ്ങിച്ചിരിക്കെ,
സന്തോഷമല്ലാതെ പുംസ്കോകിലത്തിനി-
ന്നെന്തു തോന്നീടുവാന്‍ ദേവി?

പ്രേമ: കേവലം നിര്‍ജ്ജീവവസ്ഥുക്കളില്‍ക്കൂടി
ജീവന്‍ കൊളുത്തുമദ്ദേവന്‍
നിസ്വരൂപങ്ങളാം ചിന്തകള്‍കൂടിയും
നിസ്തുലാകാരങ്ങളാക്കി
നിത്യതകൊണ്ടു നിറംപിടിപ്പിക്കുവാന്‍
കെല്‍പിയന്നീടുമദ്ദിവ്യന്‍,
ഭാവനോദ്ദീപനോപാധിയായ് വാഴ്ത്തുകി-
ല്ലീ വെറും വിഭ്രമവേഷം!

ശോഭ: വിഭ്രമമല്ല ജനിപ്പിപ്പതാനന്ദ-
വിസ്മൃതിയാണു നിന്‍ വേഷം.
ആഡംബരമല്ലനന്താനുഭൂതികള്‍-
ക്കാലംബനമാണിതെല്ലാം!

പ്രേമ: ചായമ്പുരണ്ടൊരത്തൂലികത്തുമ്പത്തു
ചായുന്ന നാരിനുപോലും
ഇമ്മന്നിലൊപ്പം വിലപ്പെടുകില്ലെന്റെ
പൊന്മാലകളുമീ ഞാനും!

ശോഭ: കാല്യോജ്ജ്വലാംശുവിന്‍ കാന്തിയോടൊക്കുമോ
കാഞ്ചനശ്രീദീപനാളം?

പ്രേമ: ദാരിദ്ര്യപങ്കത്തില്‍നിന്നുമസ്സല്‍ക്കലാ-
സാരസരോജം വിടര്‍ന്നു.
എന്നാലുമെന്തിന്നതിന്‍ യശസ്സൌരഭ-
സുന്ദരവീചികളേല്‍ക്കെ,
ഉള്‍ക്കുളിരേറ്റേറ്റു കോരിത്തരിക്കുന്നു
ചക്രവാളാന്തരംപോലും!
വമ്പിച്ചോരീ മണിമേടയു, മായതിന്‍
സമ്പത്സമൃദ്ധിയും മായും;
ഈ രത്നഭൂഷകളെല്ലാം നശിച്ചുപോം
ചാരമായ്ത്തീരുമീ ഞാനും.
നിത്യോജ്ജ്വലങ്ങളാണാ വിരല്‍ത്തുമ്പത്തു
പറ്റുന്ന ചായങ്ങള്‍പോലും!
വേണ്ട വേണ്ടീ, വെറും കൃത്രിമാഡംബരം
വേണ്ടെനിക്കൊന്നുമെന്‍ തോഴി!
പോകട്ടെ ഞാനായിമാത്രമീഞാനെന്റെ
ജീവാധിനാഥന്നരികില്‍!

ശോഭ: എന്നെന്നുമിങ്ങനെ മിന്നുവാന്വേണ്ടിയി-
പ്പൊന്മാലനിന്നെ ഞാന്‍ ചാര്‍ത്തി;
വാടാതിരിക്കുവാനീ മുല്ലമാല നിന്‍
വാര്‍കുഴല്‍ക്കെട്ടില്‍ ഞാന്‍ ചൂടി;
കാന്തിവീശാനെന്നുമിത്തെളിനെറ്റിയില്‍
ചാന്തുപൊട്ടൊന്നു ഞാന്‍ ചാര്‍ത്തി;
ഇല്ല, നശിക്കില്ലൊരിക്കലും നിന്മെയ്യി-
ലുള്ളൊരീ മോടികളൊന്നും!
ഇന്നവയോരോന്നുമത്രയ്ക്കനഘമാം
പൊന്നിന്‍ പരിമളം പൂശി.
അക്കലാകാരന്റെ തൂലികത്തുമ്പിലെ-
പ്പൊല്‍ക്കിനാവായി നീ മാറി!
മായികമല്ലിവ മേലില്‍, ജഗത്തിന്റെ
മായാത്ത നേട്ടങ്ങള്‍ മാത്രം.
ഈടാര്‍ന്നിടും കലാവേദിയില്‍ നീയൊരു
വാടാവിളക്കായ് ജ്വലിക്കെ,
വെമ്പിക്കിതച്ചു ശതാബ്ദങ്ങളെത്തി നിന്‍
മുന്‍പില്‍ശിരസ്സു നമിക്കെ,
വിശ്വാഭിമാനാഭിനന്ദനം നിന്‍ പദ-
വിദ്രുമം തേടിഗ്ഗമിക്കെ,
ഈ രാവില്‍ നിന്നെച്ചമയിച്ചയയ്ക്കുമി-
ത്തോഴിയെപ്പറ്റിയാരോര്‍ക്കും!
അക്കലാലോലനൊത്തായിരം നൂതന-
സ്വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ നീയിന്നുകാണും.
നാളെച്ചിരഞ്ജീവിതത്വം ലഭിച്ചവ
നാനാപദാനങ്ങള്‍ നേടും.
കഷ്ട, മിത്തോഴിയോ-ലോകമറിയാതെ
ഞെട്ടറ്റൊരേടത്തു വീഴും!
എന്നിരുന്നാലും, ചരിതാര്‍ത്ഥയാണു ഞാന്‍
നിന്നാളിയായതുമൂലം!
പ്രേമപരവശേ, പോക നീ പോക, നിന്‍
കാമുകദേവനെക്കാണാന്‍!
സങ്കേതകുഞ്ജത്തില്വെച്ചിന്നു നിങ്ങള്‍തന്‍
സങ്കല്‍പമൊക്കെത്തളിര്‍ക്കാന്‍,
ആയിരം തങ്കക്കിനാവുകള്‍ കണ്ടുക-
ണ്ടാത്മാവു കോള്‍മയിര്‍ക്കൊള്ളാന്‍,
പ്രാണനും പ്രാണനും കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരു
വേണുഗാനത്തിലലിയാന്‍,
പോക നീ, പോക നീ, സദ്രസം സമ്പൂര്‍ണ്ണ-
ഭാഗദേയത്തിന്‍ തിടമ്പേ!

പ്രേമ: ഇല്ല മറക്കില്ലൊരിക്കലും നിന്നെ ഞാ-
നുള്ളകാലംവരെത്തോഴി!
അക്കലാലോലുപമാനസം നേടുവാ-
നൊത്തതാണെന്‍ മഹാഭാഗ്യം.
സന്ദേശവാഹിനീ, നീ, രണ്ടുഹൃത്തിലെ
സ്പന്ദങ്ങളൊന്നിച്ചിണക്കി.
മാമകദൈവതം മേവും നികുഞ്ജക-
ശ്രീമയക്ഷേത്രത്തിലോളം,
നാണംവിലക്കിലും പോവട്ടെ നീയെന്നെ
നാളെക്കളിയാക്കരുതേ!...
-ജൂണ്‍ 1937