ബാഷ്പാഞ്ജലി - അന്ത്യസമാധാനം
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

 അന്ത്യ സമാധാനം
       കാമുകന്‍:
പറയുകെല്ലാം; മടിക്കേണ്ട നീ, യതില്‍
പരിഭവിക്കുവോനല്ല ഞാനോമലേ!
തവ ഹൃദയമൊളിവില്‍ കവര്‍ന്നവ-
നുലകിലേവനാ, ണോതുകെന്നോടു നീ!
       പ്രണയിനി:
å മമ മനോരഥദീപമേ, മാമക
ചപലതയ്ക്കു നീ മാപ്പു നല്‍കേണമേ!
അതികുമതിയാമേകനാലീവിധം
തരള ചിത്ത ഞാന്‍ വഞ്ചിതയായ്, വിഭോ!
വിവിധവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വീശുന്നൊരന്തിതന്‍-
യവനികയ്ക്കു പിന്‍പൊക്കെത്തമോമയം.
അബല ഞാനെന്തറിയുന്നു?-ലേശവു-
മറിവിയലാത്തൊരേഴയല്ലല്ലി ഞാന്‍?
ഒരു മരീചികയാണവന്‍, കശ്മലന്‍
പുതുനിലാവിന്റെ രൂപമെടുത്തവന്‍!
åå *åå *ååå*
പ്രണയശീതളം, ഞാനതിരമ്യമാ-
മഭയകേന്ദ്രമൊന്നാരാഞ്ഞുപോകവേ;
'ഇവിടെയോമലേ, പോരിക, പോരികെ'-
ന്നൊരു മധുരക്ഷണം കേട്ടു പിന്നിലായ്.
തലതിരിച്ചു ഞാന്‍-എന്തെന്തു വിസ്മയം!
തരുണനേകനാ,ണാകാരകോമളന്‍!
മൃദുലമന്ദസ്മിതാശ്ലേഷിതാധരന്‍
പ്രണയലോലകിരണോല്‍ക്കരോജ്ജ്വലന്‍!
മമ മിഴികളാ ദുര്‍ല്ലഭകാന്തിതന്‍-
മധുര ചുംബനമേറ്റേറ്റു മങ്ങവെ,
പ്രകടമൂകമാം മാന്ത്രികശ്ക്തിയാല്‍
സകലതും, ഹാ, മറന്നു വിശ്വത്തില്‍ ഞാന്‍!
സ്ഥിതിഗതികള്‍തന്‍ സൂഷ്മനിരീക്ഷണ-
കുതുകമെന്നിലുദിപ്പതിന്മുന്നിലായ്,
ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിലപ്പാപിതന്‍
കരവലയത്തിലായിക്കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍.
åå *åå *åå *
å നിമിഷങ്ങളാം കൊച്ചു നീര്‍പ്പോളകള്‍
യുഗസഹസ്രമഹാബ്ധികളാകവേ;
കരളുഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞൊന്നുണര്‍ന്നു ഞാന്‍
കഥയിതെ,ന്തവന്‍ മുന്നിലൊണ്ടപ്പൊഴും!
എവിടെയാണെന്‍ വിമോചനം?-ഗൂഢമാ-
യെവിടെ നില്‍പിതെന്നുദ്ധാരണോദ്യമം?
ഇതുവരെ ഞാന്‍ ശയിച്ചതു ചന്ദന-
ത്തണലില,ല്ലെരിവെയ്ലിലാണദ്ഭുതം!
ഉദയരശ്മിയ,ല്ലയേ്യാ,ചപലമാം
നിഴലിനെയാണു പുല്‍കിയതൊക്കെ ഞാന്‍!
ഇതു വെറും സ്വപ്ന,മെന്നെച്ചതിച്ചു, ഞാന്‍
തിരവതെങ്ങിനി നിന്നെ, യാഥാര്‍ത്ഥ്യമേ?
അമൃതകല്ലോലമെന്നോര്‍ത്തുപോയി ഞാ-
നതിഭയങ്കര പാഷാണദീപ്തിയെ!
åå *åå *åå *
അകലെ വാരുണദിക്കിലെല്ലാടവു-
മരുണിമ വീശുമന്തിമസന്ധ്യയില്‍
വിവിധചിന്താവിവശയായേകയായ്
വിജനവാടിയില്‍ ഞാനിരുന്നീടവേ;
ചൊകചൊകയായ് വിദൂരത്തു ചിന്നിയ
മുകില്‍നിരകള്‍ക്കിടയിലൂടങ്ങനെ,
തെളിയുമാകാശനീലിമയ്ക്കുള്ളിലായ്-
ക്കിളരുമക്കൊച്ചുവെള്ളിനക്ഷത്രവും,
അകലെയന്തരീക്ഷത്തിലവ്യക്തമാ-
യിളകുമാവല്‍ച്ചിറകടിയൊച്ചയും,
അരുളുമാറുണ്ടു നിശ്ശബ്ദമെന്നൊട-
ത്യനഘമായിടുമേതോ സമാഗമം.
പിടയുമാറുണ്ടു കെട്ടിപ്പിടിക്കുവാ-
നിടറിയോടുമൊരു വെളിച്ചത്തെ ഞാന്‍!
ഝടിതികൈനീട്ടി മുന്നിലേയ്ക്കാഞ്ഞിടാ-
നുഴറിടാറുണ്ടറിയാതെതന്നെ ഞാന്‍!
     കാമുകന്‍:
പറയുകെല്ലാം, മടിക്കേണ്ട നീ, യതില്‍
പരിഭവിക്കുവോനല്ല ഞാനോമലേ!
അവിടെ നിന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുഞാ-
നണകയാണെന്നറിഞ്ഞിരുന്നില്ലയോ?
      പ്രണയിനി:
å അതു ശരിയായ് ഗഹിച്ചുഞാനെങ്കിലു-
മവിടെയപ്പൊഴും നിന്നിതക്കശ്മലന്‍.
അവശചിത്തയായാവിലനേത്രയാ-
യവനതാസ്യയായ് നില്‍ക്കുമെന്നോടവന്‍
അരുളിയാമന്ദമേവം:- "ആരോമലേ,
കിരണമല്ല,തൊരുവെറും പാഴ്നിഴല്‍!
അഭയദായകമല്ല നിനക്കതു
പഴുതെയേവം ഭ്രമിക്കായ്ക, കണ്മണി!
അതിഭയങ്കരന്‍, ധൂര്‍ത്തന്‍, വിലക്ഷണ,-
നലിവെഴാത്തവ, നത്യന്തകശ്മലന്‍-
അവനെയോര്‍ക്കരു,തങ്ങോട്ടു നോക്കരു,-
തമിതശല്യമരുളുവോനാണവന്‍.
വരികെഴുന്നേല്‍ക്ക,സ്വൈരമിക്കോമള-
വനികയില്‍ നമുക്കൊന്നിച്ചലഞ്ഞിടാം!-
ഇതിലുപരിയായ് മേലില്‍ നമുക്കിനി-
സ്സുഖവിഭവാനുഭൂതി നുകര്‍ന്നിടാം!-"å
å അനുപദമതും സമ്മതിച്ചക്ഷണ-
മവിടെനിന്നും പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു ഞാന്‍.
ഒടുവിലെന്തി,നെന്‍ ബാഹ്യസൌന്ദര്യമ-
ക്കപടകാമുകനാസ്വാദനാങ്കമായ്.
അതുമുഴുവന്‍ ക്രമേണ മാഞ്ഞങ്ങനെ
പുതുമയില്ലാത്ത വസ്തുവായ്ത്തീര്‍ന്നു ഞാന്‍.
ചപലനെന്നെ വെടിഞ്ഞുടന്‍ നിര്‍ദ്ദയ-
നെവിടെയോ ചെന്നൊളിച്ചു, ഹാ, ദുര്‍ന്നയന്‍.
അവനിനിയും ലഭിക്കാതിരിക്കുമോ
ചതിയറിയാത്ത തൈപ്പെണ്‍കൊടികളെ?
മധു നശിച്ച മലരിനെയെന്തിനായ്
മധുകരം പേര്‍ത്തും കെട്ടിപ്പുണരണം?
      കാമുകന്‍:
അമലേ, നീയൊരു പാഴ്മലര,ല്ലവ-
നതുവിധം നിന്നെത്തെറ്റിദ്ധരിച്ചുപോയ്;
ക്ഷണികമായ നിന്‍ ബാഹ്യസൌന്ദര്യമേ
കരുതിയതുള്ളു, കഷ്ട ,മാ വഞ്ചകന്‍!
കുസുമമല്ലെനി,ക്കായതിനുള്ളിലെ-
ക്കുളിര്‍പരിമളം മാത്രമാകുന്നു നീ.
അതുനുകര്‍ന്നാല്‍ നശിക്കുന്നത,ല്ലതിന്‍-
പുതുമ ലേശവും മായില്ലൊരിക്കലും!
ഇനി വിഷാദിച്ചിടേണ്ട നീ യോമനേ,
തവ യഥാര്‍ത്ഥ കമിതാവിതാ, വരൂ!!
åå *åå *åå *
å അവള്‍ തല ചായ്ച്ചു;- സൌരയൂഥങ്ങളില്‍
വഴികയായൊരു സംഗീതസാന്ത്വനം;
ഇരുളകന്നുടന്‍ കാലദേശാദിയ-
റ്റൊരു വെളിച്ചം പരന്നു, മനോഹരം!!å 18-2-1110