ബാഷ്പാഞ്ജലി - വനബാല
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

വനബാല
കാനനച്ഛായയില്‍ത്തന്നെ കഴിച്ചൂ
കാതരേ, നീ നിന്റെ ശൈശവകാലം;
പച്ചച്ചെടികളും പൂക്കളുമോരോ
കൊച്ചുകിളികളുമൊത്തു നീ വാണു;
ചന്ദനക്കാടിനു രോമാഞ്ചമേകും
മന്ദസമീരണന്‍ നിന്നെപ്പുണര്‍ന്നു.
അന്നവയ്ക്കുള്ളൊരകൃത്രിമമാകും
സൌന്ദര്യമൊക്കയും നിന്നില്‍ പകര്‍ന്നു.
മിന്നുന്നതെന്തു നിന്‍പൊന്നിളംമെയ്യി-
ലിന്നാ നിരഘസുഷമയല്ലാതെ?
åå *åå *åå *
അന്നു പടിഞ്ഞാറു ചായുന്ന സൂര്യന്‍
ചിന്നിച്ചിതറുന്ന പൊന്നിന്‍പൊടികള്‍
നല്‍ത്തളിച്ചാര്‍ത്തില്‍ പൊഴിഞ്ഞതുതന്നെ-
യിത്തുടുപൂങ്കവിള്‍ത്തട്ടിലും കാണ്മൂ;
കാന്താളകേ, നിന്നെ മന്ദം നടക്കാന്‍
പൂന്തെന്നലാകാം പഠിപ്പിച്ചതാദ്യം;
കൊച്ചുപൂഞ്ചേലയെപ്പോല്‍, നീ ചിരിക്കെ,
മച്ചിത്തമിന്നുംതുടിക്കുന്നു ബാലേ!
അന്നാവനത്തിന്റെ സൌന്ദര്യമെല്ലാ-
മിന്നും തെളിഞ്ഞു ഞാന്‍ കാണുന്നു നിന്നില്‍.
åå *åå *åå *
നീലാംബരത്തിന്‍പ്രതിബിംബമേന്തും
നീരണിത്താമരപ്പൂമ്പൊയ്കപോലെ,
അത്രതെളിഞ്ഞതാണാരോമലേ,നി-
ന്നുത്തമപ്രേമം തുളുമ്പും ഹൃദയം.
അന്‍പോടനുരാഗസൌരഭംവീശും
ചെമ്പനിനീരലര്‍തന്നെ നീനൂനം.
വാനിന്വിശുദ്ധിയും ഭൂവിന്‍ ക്ഷമയും
കാനനപുഷ്പമേ, കാണ്മൂ ഞാന്‍ നിന്നില്‍!
ഹാ, 'വനബാല'യാം നീമാത്രമാണെന്‍-
ജീവിതാനന്ദം;- ജയിച്ചു ഞാന്‍ ധന്യന്‍!å 2-6-1107