രക്‌തപുഷ്പങ്ങള്‍ - രാഗഗീതി
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

വാനില്‍ നീളെപ്പാടിപ്പാടിക്കാലം പോക്കും വാനമ്പാടി
വാടിപ്പോയ താരിനോടു ചോദിച്ചിടുന്നു:-
'സുലളിതദലാകുലേ, സുരഭിലസുധാപൂര്‍ണ്ണേ,
സുമുഖി, നിന്‍ മുഖമിത്ര വിളര്‍ത്തതെന്തേ?'

ഒരു ചുടുനെടുവീര്‍പ്പമ്മലരില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നത-
ത്തരുനിരകളില്‍ത്തട്ടിത്തകര്‍ന്നിരിക്കാം.
മരുത്തോടിയടുത്തെത്തി മുഖമ്പൊത്താതിരുന്നെങ്കില്‍
മറുമൊഴി പറഞ്ഞേനേ മനോജ്ഞഗാത്രി.
തുടരുന്നു വിഗഹം:- 'നിന്‍ നില നിനയ്ക്കവേ, മന-
മിടറുന്നി, തെന്നെ നീയിന്നറിയില്ലല്ലീ?
ലസല്‍ച്ചെമ്പട്ടുടുത്തെത്തിച്ചിരിച്ചു നില്‍ക്കുമിക്കൊച്ചു-
വസന്തത്തിന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നു വരികയാം ഞാന്‍.
പലനാളായ് പാടിയിട്ടും ഫലമില്ലാതലയുന്ന
പറവജാതിയിലൊന്നായറിയുകെന്നെ.
പരിഭവമരുതെന്നി, ലൊരു വാക്കു പറയുവാന്‍
തരികെനിക്കനുമതി, പനിമലരേ!
ക്ഷണികജീവിതം സഖി, സുഖദമോ, മരണത്തിന്‍
ക്ഷണത്തിനു നിനക്കിത്ര കുതുകമെന്തേ?
ഒരു നിശ പിറക്കുവാ, നൊരു പകല്‍ മരിക്കുവാ,-
നരുതോതാനമലേ, നിന്‍ വിധിവിഹിതം!

പുലരിതന്‍ കവിള്‍ക്കൂമ്പും പുളകത്താല്‍ തുടുപ്പിക്കാന്‍
മലരേ, നീ മിഴി തുറന്നുലകിലെത്തി.
ഹിമകണമണിമാല്യമണിഞ്ഞു നീയണഞ്ഞപ്പോള്‍
ക്ഷമയുമക്ഷമയായ് നിന്‍ ഹസിതം കാണ്മാന്‍.
പരിതാപഭരിതയായ് പകല്‍ പോകാന്‍ തുനിയുന്നു
പരമശോഭനേ, നിന്റെ വിയോഗം മൂലം.
ഒരു പിഞ്ചുമന്ദഹാസം- നിരുപമശ്രീവിലാസം
പര, മിരുള്‍പ്പര, പ്പയ്യോ ചതിച്ചു കാലം!
കിളിയെത്ര കരഞ്ഞാലു, മളിയെത്ര പറഞ്ഞാലും
ഫലമെന്തു?- ശൂന്യതേ, നീ മദിച്ചുകൊള്ളൂ!
അവസാനപ്രാര്‍ത്ഥനയും വിറച്ചീടുമധരത്താ-
ലവശേ, നീയുച്ചരിക്കൂ- പോകട്ടെ ഞാനും!
ഒരു രാഗ ശൃംഖല നാമറിയാതെ നമ്മെ ബന്ധി-
ച്ചിരുന്നതുമിതാ, കഷ്ടം, ശിഥിലമായി!
ഇതിന്‍ശ്ലഥവലയത്താലിനിയുമെത്രയോ തീര്‍ക്കാന്‍
ക്ഷിതി കരുതിയിട്ടില്ല ശൃംഖലയാവോ!
ശ്മശാനത്തിന്‍ മാറി, ലലിഞ്ഞെത്ര മണ്ണു മണ്ണടിഞ്ഞു
വിശിഷ്ടപുഷ്പങ്ങളതിലുദിപ്പു വീണ്ടും.
തകരുന്ന തലയോടിന്‍ തരികളില്‍ തഴയ്ക്കുമ-
ത്തകരയും തങ്കത്താലിയണിഞ്ഞു നില്‍പൂ!
മരണത്തിന്‍ മരവിച്ച മറവിയാം മടിത്തട്ടില്‍
മരുവുന്ന മകുടങ്ങള്‍ മന്ദശോഭങ്ങള്‍,
ഒരിക്കല്‍ക്കൂടിയെടുത്തു പുതുക്കുവാനോര്‍ക്കാലോകം
തിരിക്കുന്ന കാലം പിന്നെത്തിരിഞ്ഞു നോക്കാ!
ചിരിക്കും നല്‍ത്താരകങ്ങളിരിക്കും വിണ്‍മണ്ഡപത്തില്‍
ചിരിക്കുമ്പോഴെന്നെയെങ്ങാന്‍ സ്മരിക്കില്ലല്ലീ?
സുമമേ, നീ വിരിഞ്ഞാലും, സുമംഗളം, ദിവ്യനാക-
ദ്രുമമൊന്നില്‍ ദര്‍ശിച്ചാവൂ തവ വികാസം!! ....

അലരോതി സഗദ്ഗതം: 'പ്രിയസഖേ, നീ കഥിച്ച-
തഖിലവുമറിവൂ ഞാനകക്കുരുന്നില്‍.
പലകാലമിരുന്നാലും, ഞൊടിക്കുള്ളില്‍ മറഞ്ഞാലു-
മുലകിനെന്നവതാരം പുതുമയാണോ?
പലതും വന്നുദിക്കുന്നു, ചിലതുപോയ് മറയുന്നു,
നിലയെന്നാലൊന്നുതന്നെ നിയതിക്കെന്നും!
അവള്‍ക്കായിട്ടെനിക്കുള്ളതഖിലവും സമര്‍പ്പിച്ചേ-
നതു മതി;- മറയുവന്‍ കൃതാര്‍ത്ഥനായ് ഞാന്‍!
അനേകനാള്‍ തിരഞ്ഞാലുമണുപോലും ലഭിക്കാത്തോ-
രനഘരത്നങ്ങള്‍ ഞാനിന്നവനിക്കേകി.
ആ മല്‍പ്രേമഗീതികള്‍ ഞാന്‍ പാടവേ മതിമറന്നു
മാമരങ്ങള്‍പോലും തല കുലുക്കിപ്പോയി.
തൈച്ചെടികള്‍ നൃത്തമാടി, കൊച്ചുകാറ്റുമൊത്തുകൂടി,
പച്ചക്കുന്നും മലകളും പകച്ചുനില്‍പായ്.
എളിയ ഞാനിളയിങ്കല്‍ കുളിരൊളി കിളരുമാ-
റിളവെയ്ലിലിതള്‍ വിടര്‍ന്നുയര്‍ന്നു നില്‍ക്കേ
കമനീയകാവ്യലക്ഷ്മി കരനികരത്താലെന്നില്‍
കനിവാര്‍ന്നു പൊഴിക്കയായ് കനകമാരി!
ഭ്രമരങ്ങള്‍-വെറും കൊച്ചു തിമിരപിണ്ഡങ്ങള്‍-എന്നെ
ഭ്രമിപ്പിക്കാനോരോ രാഗമെടുത്തുപാടി.
പലനിറം പതിഞ്ഞുള്ള പത്രപുടം വിരിച്ചോരോ
ശലഭങ്ങളടുത്തെത്തിക്കുശലമോതി.
പരഭൃതം പഞ്ചമത്തില്‍പ്പലപല പാട്ടുപാടി,
തരളമാരുതന്‍ വന്നെന്‍ തനു തലോടി.
ഇത്രമാത്രം യശസ്സെനിക്കെങ്ങുനിന്നു ലഭിച്ചു?-ഞാ-
നെത്തിയിട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലൊരു നാള്‍പോലും!
ഭുവനത്തിന്‍ മനമൊരു മന്ദഹാസം കൊണ്ടുമാത്രം
കവരുവാനാകുമെന്നു കരുതീലല്ലോ!
ഹൃദയമല്ലാതെനിക്കിങ്ങൊന്നുമില്ലിപ്രപഞ്ചത്തില്‍
സദയം ഞാനതേവനും തുറന്നുകാട്ടി.
മ്ളാനമായി മമ മുഖം മാറിയതു കണ്ടു, പാരം
ദീനയായി മറയുന്നു ദിവസദേവി
അവള്‍ ചെന്നുമറയുന്ന ശൂന്യതയെത്തന്നെ, യെന്നു-
മധിവസിപ്പതാണെനിക്കെന്തിലുമിഷ്ടം.
ഒരുമിച്ചു പിറന്നവ, രൊരുമിച്ചു പുലര്‍ന്നവ-
രൊരുമിച്ചുതന്നെ ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞീടട്ടേ!
വെറും കൊച്ചു പുല്‍ക്കൊടിയും, വെറുപ്പിയറ്റുവാന്‍, മുഖം
കറുത്തൊരു വാക്കുപോലും കഥിച്ചിടാതെ,
ഒഴിഞ്ഞൊരുകോണില്‍ വന്നു തൊഴുകൈയുമായിനിന്നു
കഴിവോളം സൌരഭം ഞാന്‍ പകര്‍ന്നു തന്നു.
അഴലിന്റെ നിഴലിലല്ലഴകിന്റെ നിലാവില്‍ വീ-
ണൊഴുകണമലയാര്‍ന്നെന്‍ സ്മൃതികള്‍പോലും!
പ്രകൃതിമാതനുഗഹിച്ചരുളും ഞാനെത്രമാത്രം
സുകൃതിയാ, ണെന്നെച്ചൊല്ലിക്കരയരുതേ!
അശുഭാശങ്കകള്‍ പെയ്യുമസുഖാശ്രുധാരയി, ലെ-
ന്നവസാനസ്മിതമയ്യോ, നനയ്ക്കരുതേ!
വാനില്‍ നി, ന്നെന്‍ സ്നേഹമോര്‍ത്തു ദിവസവും ഭവാനൊരു
ഗാനം ചെയ്താല്‍ മതി - പോട്ടേ, കൃതാര്‍ത്ഥയായ് ഞാന്‍!!

ഇതളറ്റാ മലര്‍ മണ്ണില്‍ക്കൊഴിയവേ- കഠിനമാം
വ്യഥ തിങ്ങിപ്പകല്‍ മങ്ങി മറഞ്ഞതെങ്ങോ!
നിശ വന്നാമൃദുമെയ്യിലസിതാവരണം ചാര്‍ത്തി,
നിഴലുകള്‍ നിറുകയില്‍ ചുംബനം തൂകി.
ഇവ കണ്ടു, മരപ്പൊത്തില്‍, ചിറകടിച്ചഴല്‍ വളര്‍-
ന്നവശര്‍ദ്രവിഹംഗമം കരഞ്ഞുപോയി!
പിന്നെയുമുദിച്ചു താരം, പിന്നെയും മദിച്ചു കാലം
മന്നിനെന്തു മടുമലര്‍ മണ്ണടിഞ്ഞെങ്കില്‍?
                               -22-11-1932