ശ്മശാനത്തിലെ തുളസി - വാടിയ പൂവുകണ്ടിട്ട്
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

ശ്ചിമാംബരത്തിലെപ്പാടലദ്യുതി നോക്കി
നിശ്ചലമായ് നില്‍ക്കുന്ന വാടിയ സൌന്ദര്യമേ,
നിഷ്ഫലബാഷ്പം സ്വയം നിര്‍ഗ്ഗളിച്ചിടും കണ്ണാല്‍
പുഷ്പമേ, നിനക്കു ഞാന്‍ സ്വാഗതമരുളട്ടേ!
മറയാറായി വിശ്വമംഗളമണിദീപം
മറയാറായീ നിത്യഭാസുരതേജ:പുഞ്ജം.
ഹൃദയം മദീയം, ഹാ, തകരുന്നല്ലോ, ചൊല്ലാന്‍
പദമില്ലല്ലോ!-നിന്നോടെന്തു ഞാനോതിടേണ്ടു?
മധുമാസത്തിന്‍ രാഗസാന്ദ്രമാമാശ്ലേഷത്തില്‍
മലര്‍വാടികയ്ക്കാദ്യമുണ്ടായ രോമാഞ്ചമേ,
ഒരു വത്സരം മാത്രം നിന്റെ ജീവിതം!-കണ്ണീര്‍
ചൊരിയാതിരിക്കുന്നതെങ്ങിനെ?-നിര്‍ഭാഗ്യ നീ!
പരിപാവനരാഗസ്മിതസൌരഭം വീശി-
പ്പരിചില്‍പ്പുലര്‍കാലത്തിന്നു നീ വിടര്‍ന്നപ്പോള്‍,
എത്രപേരാനന്ദാവേശോല്‍ഫുല്ലചിത്തന്മാരാ-
യെത്തിയില്ലരികില്‍, നിന്‍ ശ്രീവിലാസൌഭഗം വാഴ്ത്താന്‍!
ഇരുളിന്‍ കരിമ്പടം മീതെയിട്ടുറങ്ങിയ
ധരണീദേവിയിന്നു കണ്ണിണ തുറന്നപ്പോള്‍;
മൃദുലാമലമന്ദസ്മിതസുന്ദരമാം നിന്‍
വദനം കണികണ്ടു പുളകംകൊണ്ടീലല്ലീ?
ചന്ദനഗന്ധമ്പൂശി നിന്മുഖം നുകരുവാന്‍
മന്ദമാരുതന്‍ വീര്‍പ്പിട്ടെത്തി നിന്‍ സവിധത്തില്‍.
നീലക്കാറൊളിയേലും വരിവണ്ടുകള്‍ നിന്റെ
ചേലഞ്ചും സ്മിതം കണ്ടു രസിച്ചു ചുറ്റും കൂടി.
മഴവില്ലാശ്ലേഷിച്ച പൊന്‍ചിറകുകള്‍ വീശി-
യഴകാളുമച്ചിത്രശലഭാവലിയെത്തി.
ഇല്ലെന്നാലിപ്പോളൊരു പുല്‍ക്കൊടിപോലും നിന്നെ-
ച്ചൊല്ലി നിശ്വസിച്ചൊരു കണ്ണുനീര്‍ക്കണം തൂകാന്‍.
കവിയും കദനത്താല്‍ക്കരയുമൊരു ബാല-
കവിയേ കാണുന്നുള്ളൂ, ശോകമൂകയാം നിന്നെ!
പക്ഷപാതിയല്ലവനൊരുകാലത്തും, മൂക-
പുഷ്പമേ, നിനക്കവന്‍ ശാന്തിനേര്‍ന്നിതാ നില്‍പ്പൂ!
ഇത്തരം ക്ഷണപ്രഭാചഞ്ചലവലയങ്ങള്‍
നിത്യസൌന്ദര്യത്തിന്റെ നീണ്ട ശൃംഖല തീര്‍ക്കെ;
മിന്നിടും മഴവില്ലും മഞ്ഞുതുള്ളിയും, കാന്തി-
ചിന്നിടും പൂവും നോക്കി മാഴ്കായ്കെന്‍ മനമേ, നീ!
സൌന്ദര്യാത്മകമാകും വസ്തുവൊന്നൊരാനന്ദ-
കന്ദമാണെന്നെന്നേക്കു മെന്നു നീയറിവീലേ?