ശ്രീതിലകം - മായാചിത്രം
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

മായാചിത്രം

അത്തപ്പൂവിട്ടപ്പോള്‍ 'കുട്ട'ന്റെ കണ്ണില-
ന്നശൃകണികയൊന്നങ്കുരിച്ചു-

ചിറ്റാടപ്പൂക്കളക്കുങ്കുമപ്പൊട്ടിട്ടാ
മുറ്റം കുളുര്‍ക്കെച്ചിരിച്ചുനിന്നു.

നീരാടിയെത്തിയോരമ്മയ്ക്കാ ദ്വാദശീ
പാരാണതീര്‍ത്ഥം പകര്‍ന്നശേഷം
ഉള്ളംകുളിര്‍ത്തുനിന്നക്കല്‍ത്തറയിലെ
വെള്ളത്തുളസി തലകുലുക്കി.

അപ്പൂവിടല്‍ കാണാന്‍ വെമ്പിപ്പൂങ്കാറ്റിലൊ-
'രപ്പുപ്പന്താടി' യിറങ്ങിയെത്തി.
പൊന്നൊലിക്കുന്നോരിളവെയിലില്‍, മുറ്റത്തെ
മന്ദാരത്തയ്യിന്‍തലയ്ക്കുചുറ്റും,
കൊന്നപ്പൂന്തൊത്തുകള്‍പോലെഴും രണ്ടിളം
മഞ്ഞപ്പൂമ്പാറ്റ പറന്നു പാറി.
മുറ്റത്തു, മമ്മതന്‍ മുഗ്ദ്ധ മനസ്സിലും
മുത്തിട്ടു പൂവിടല്‍കൊണ്ടു കുട്ടന്‍.
ഈറന്‍ പകര്‍ന്നിടാതോമനപ്പുത്രനെ
വാരിയെടുത്തമ്മയുമ്മവച്ചു.
ഹൃത്തില്‍ത്തുളുമ്പുന്നൊരാഹ്ലാദവായ്പിനെ-
പ്പൊട്ടിച്ചിരിയില്‍പ്പകര്‍ത്തി ബാലന്‍.
എന്നാലു, മാ മനം സീമാതീതോന്മദ-
തുന്ദിലമാകിലു, മെന്തുകൊണ്ടോ,
വള്ളിക്കറുകതന്‍ പച്ചിലത്തുമ്പിലെ-
ച്ചില്ലൊളിത്തൂമഞ്ഞുതുള്ളിപോലെ,
അപ്പൊഴും കുട്ടന്റെ കുഞ്ഞിക്കടക്കണ്ണി-
ലശൃകണികയൊന്നങ്കുരിച്ചു!

ഓണപ്പുടവയുടുത്തും, വിഷുവിന്റെ
നാണയത്തുട്ടില്‍ മിഴി കുളിര്‍ത്തും,
കുട്ടന്റെ കണ്‍ മുന്നിലോരോ പുതുമകള്‍
മൊട്ടിട്ടു മൊട്ടിട്ടണിനിരന്നു.
കാണുന്നതെന്തിലും കാഞ്ചന സ്വപ്നങ്ങള്‍
കാണുന്നതാണല്ലോ ബാല്യകാലം!
അസ്ഥികള്‍ മണ്ണില്‍ മാച്ചും, മുലപ്പാലി-
നെപ്പൊഴും പുത്തനുറവുചേര്‍ത്തും,
കാണുന്നതോരോന്നായ് കാണാതെയാക്കിയും
കാണാത്തതോരോന്നും കാട്ടിത്തന്നും,
കാലിനുളുക്കൊരുകാലവും തട്ടാത്ത
കാലം മുന്നോട്ടു കുതിച്ചുപോയി!
വേനലില്‍ തപ്തോഗഹോമവും, മഞ്ഞിന്റെ
പൂനിലാപ്പൈമ്പാലഭിഷേകവും,
വര്‍ഷത്തിന്‍ 'ധാര"യും സ്വീകരിച്ചങ്ങനെ
ഹര്‍ഷാദ്രയായ് നിന്നു ഭൂമിദേവി!
തൈച്ചെടി വൃക്ഷമായ്, വൃക്ഷം പൊടിമണ്ണായ്
വിശ്വമിതന്നത്തെതന്നെയിന്നും!

കുട്ടനൊരച്ഛനാ, ണച്ഛനാം കുട്ടന്റെ
കുട്ട, നാ മുറ്റത്തന്നുല്ലസിപ്പൂ.
പണ്ടത്തെക്കുട്ടന്റെ പാഴോലവീടില്ല
കണ്ടിടാ, നിന്നതു രമ്യഹര്‍മ്മ്യം!
ചിറ്റാടപ്പൂക്കളക്കുങ്കുമപ്പൊട്ടിട്ടാ
മുറ്റമതെന്നും ചിരിച്ചുനിന്നു.
ഈറനായ് കൈകൂപ്പും ഭക്തിക്കാ ദ്വാദശീ-
പാരണാതീര്‍ത്ഥം പകര്‍ന്ന ശേഷം,
ഉള്ളം കുളിര്‍ത്തു തലകുലുക്കാനൊരു
വെള്ളത്തുളസിയിന്നില്ലവിടെ!
മോടിയില്‍, കുഞ്ഞിന്റെ മാതാവകത്തെങ്ങോ
'റേഡിയോ' കേട്ടു രസിച്ചിരുന്നു.
പൂവിടും കുട്ടനെപ്പുല്‍കീലെന്നല്ലവള്‍
പൂവിടല്‍കൂടിയും കണ്ടതില്ല.
അച്ഛനാം കുട്ടന്റെ കണ്ണിലെന്നാലന്നു-
മശൃകണികയൊന്നങ്കുരിച്ചു!
തങ്കത്തടില്‍ക്കൊടിച്ചാര്‍ത്തുപോ, ലച്ചിത്ത-
സങ്കല്‍പത്തിന്റെ വിശാലതയില്‍
പൊയ്പ്പോയൊരായിരം നാളിനു പിന്നാലൊ-
രത്ഭുതചിത്രമുയര്‍ന്നു വന്നു!

ചിറ്റുഞാറോല നിവര്‍ന്ന നെല്‍പാടത്തു
ചിറ്റാടപൂക്കുന്ന ചിങ്ങമാസം,
കുട്ടനും, 'കൊച്ചമ്മുക്കുട്ടി'യു, മോണപ്പൂ
നട്ടുച്ചവെയിലില്‍ പറിച്ചുനില്‍പൂ.
ഒന്നിച്ചു ചേര്‍ന്നതാം രണ്ടു പിഞ്ചാത്മാക്ക-
ളന്യൂനനിര്‍വൃതിയാസ്വദിപ്പൂ!
കാട്ടിലും മേട്ടിലുമോടിക്കിതച്ചിട്ടും
വാട്ടംവരാത്ത കുതൂഹലവും.
തീവെയ്ലുവാട്ടിക്കരിച്ചിട്ടും, വെണ്‍ചാമ്പ-
ലാവാതെ മിന്നുമുല്ലാസവായ്പും,
ഒന്നിച്ചുചേര്‍ന്ന, വരൊന്നിച്ചു പൂവിട്ട-
പ്പൊന്നോണനാളിനെസ്സല്‍ക്കരിപ്പൂ!

കൊച്ചമ്മുക്കുട്ടിക്കു 'ചേച്ചി'യോടൊത്തൊരു
കൊച്ചേട്ടനെക്കൂടിക്കിട്ടിയന്നാള്‍
താലമ്പിടിച്ചെതിരേറ്റു, കൊച്ചേട്ടനെ-
ച്ചെലിലപ്പന്തലിലാനയിക്കെ,
"ഏതാനുംകൊല്ലം കഴി, ഞ്ഞിതേരംഗത്തില്‍
നീതയായ് ഞാനും വരുന്നനാളില്‍
ആരാകാമന്നത്തെത്താലം പിടിക്കുന്ന
'ശാരി'തന്‍ 'കൊച്ചേട്ട'നാര്‍ക്കറിയാം?...."
ബാലതന്‍ പിഞ്ചുമനസ്സില്‍ക്കിളര്‍ന്നൊരു
മൂലയി, ലാ രംഗാത്തേജനത്തില്‍,
ലോലമാ, യിച്ചിന്ത ലോകമറിയാതെ
നൂലിട്ടിരുന്നില്ലെന്നാരു കണ്ടു?...
നാളുകള്‍ പോയി, നഭസ്സില്‍ തുലാത്തിലെ-
ക്കാളാംബുദങ്ങളടിഞ്ഞുകൂടി.
തുള്ളിക്കൊരുകുടം പെയ്തെത്തി, പ്പേക്കോലം
തുള്ളിയലറിയിരുണ്ട രാക്കള്‍!
പിച്ചുപുലമ്പും വിറപ്പനിക്കോളിലും
കൊച്ചമ്മുക്കുട്ടിയിതുച്ചരിപ്പൂ;
"ഓണപ്പൂ തേടേണ്ടേ പോവണ്ടേ നമ്മള്‍ക്കെ-
ന്നോമനക്കുട്ടനിന്നെങ്ങുപോയി?"
അമ്മയും, കൊച്ചമ്മുക്കുട്ടിതന്നമ്മയും
കണ്ണീര്‍തുളുമ്പുമക്കണ്‍മുനയാല്‍,
അന്യോന്യമാശ്ലേഷംചെയ്കെ, യെന്താണാവോ
കണ്ണീര്‍പൊടിഞ്ഞു കുട്ടന്റെ കണ്ണില്‍!

ആര്‍ത്തണഞ്ഞെത്തിയില്ലക്കൊല്ലമാ വീട്ടില്‍
പൂത്തിരുവാതിര, യെന്തുകൊണ്ടോ!
കണ്ണീര്‍പൊടിഞ്ഞ മിഴികളാലങ്ങോട്ടേ-
ക്കൊന്നെത്തിനോക്കിയുംകൂടിയില്ല.
സങ്കടമല്ലേ, യാരല്ലെങ്കില്‍ നോക്കു,മ-
പ്പൈങ്കിളി പൊയ്പ്പോയ പഞ്ജരത്തെ!...

പിന്നത്തെക്കൊല്ലത്തിലോണപ്പൂവിട്ടപ്പോള്‍
കണ്ണീര്‍പൊടിഞ്ഞു കുട്ടന്റെ കണ്ണില്‍.
ചിറ്റാടപൂക്കുന്ന ചിങ്ങം പിറക്കുമ്പോള്‍
കുട്ടന്റെ ചിത്തം തകര്‍ന്നിതെന്നും!

അച്ഛനാമിന്നത്തെക്കുട്ടന്റെ കണ്ണിലു-
മശ്രു നിറയ്ക്കുന്നിതോണപ്പൂക്കള്‍...
അമ്മയെ,ങ്ങമ്മുവെ,ങ്ങാ നല്ല കാലമെ-
ങ്ങമ്മട്ടില്‍ത്താനേകനായി?
ഏകനോ?-രണ്ടിളം മഞ്ഞപ്പൂമ്പാറ്റകള്‍
പോകുന്നു വട്ടമിട്ടാ വെയിലില്‍!
ഏകനോ?-ജീവനാം തന്മകന്‍ മുറ്റത്തു
നാകം രചിക്കുന്നു പൂവിടലാല്‍!
പാടുന്നു റേഡിയോ!...ചങ്ങലക്കട്ടിലി-
ലാടിക്കൊണ്ടോമലാളുല്ലസിപ്പൂ!
ഏകനോ?-ദൂരെ,ച്ചിറകുരുമ്മിത്തത്തി-
പ്പോകുന്നു, ഹാ, രണ്ടരിപ്പിറാക്കള്‍!
പേനയെഴുംവലംകൈയാല്‍ത്തലതാങ്ങി-
ദ്ദീനനായ് മേവുകയാണു കുട്ടന്‍!
പെട്ടെന്നക്കണ്ണിലെ മുത്തൊന്നു താഴത്തെ-
പ്പട്ടുവിരിപ്പിലടര്‍ന്നുവീണു!....
അന്ത്യനിമേഷങ്ങള്‍ ശ്വാസമ്പിടിച്ചുകൊ-
ണ്ടന്തികത്തങ്ങനെനിന്നിടുമ്പോള്‍,
കര്‍മ്മബന്ധത്തിന്‍ശലാകയിലറ്റത്തെ-
ക്കണ്ണിയുമറ്റിടാറായിടുമ്പോള്‍,
കൊച്ചമ്മുക്കുട്ടിയും, ചിറ്റാടപ്പൂക്കളും,
പച്ചനെല്‍പാടവു, മുച്ചവെയ്ലും
പാരണാതീര്‍ത്ഥത്തിനെത്തുന്നോരമ്മയും,
ചാരുവാം വെള്ളത്തുളസിത്തൈയും,
ആ രണ്ടു മഞ്ഞപ്പൂമ്പാറ്റയും, റേഡിയോ
ധാരയായ് പെയ്യുന്ന സംഗീതവും,
തമ്മില്‍ച്ചിറകുരുമ്മീടുമപ്രാക്കളും,
തന്മകന്‍ നിര്‍മ്മിക്കും പൂക്കളവും,
പണ്ടെന്നോ, താനെങ്ങോ, പെട്ടെന്നൊരുനോക്കു
കണ്ടോരജ്ഞാതസുഹൃത്തു,മെല്ലാം;
ഒന്നൊന്നായ് വേറിട്ടനുക്രമമായിട്ടു-
മൊന്നിച്ചുചേര്‍ന്നു, മൊരുഞൊടിയില്‍,
വിങ്ങുമപ്രാണന്റെവിള്ളലോരോന്നിലും-
നിന്നൂയലാടില്ലെന്നാരു കണ്ടു?
മറ്റൊരുലോകമുണ്ടെങ്കി,ലിനിയങ്ങും,
ചിറ്റാട പൂക്കില്ലെന്നാരറിഞ്ഞു?....
ആ ലോകത്തിപ്പൊഴും ചിറ്റാട പൂക്കുമ്പോള്‍
നീലക്കണ്‍കോണില്‍ ജലം തുളുമ്പി,
തന്‍കളിത്തോഴനെ കാത്തിരുന്നൊറ്റയ്ക്ക-
ത്തങ്കക്കിനാവു തപിക്കയാകാം!
മായും നിഴലെല്ലാം മറ്റൊരു ലോകത്തില്‍
മായാത്ത രശ്മിയായ് മാറിയേക്കാം
ആവില്ല തീര്‍ത്തോതാനാര്‍ക്കുമേ-ശാശ്വത-
ജീവരഹസ്യങ്ങളാര്‍ക്കറിയാം?....

                               -നവംബര്‍ 1941.