വത്സല
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

പ്പുഴവക്കിലെക്കായ്കനിത്തോപ്പിലൊ-
രപ്സരകന്യയെക്കാണാം,
പൊന്നുഷസ്സന്ധ്യയുമന്തിയും ചെങ്കതിര്‍
ചിന്നിച്ചിരിക്കുമ്പോഴെന്നും;
നിഷ്കളങ്കത്വമുടലെടുത്തങ്ങനെ
നില്‍ക്കുന്ന വിസ്മയം പോലെ!

സത്സ്വഭാവത്തിനന്നാ നാട്ടിലൊട്ടുക്കു
'വത്സല'യെന്നാണു നാമം!
അന്വഹാരാധനയ്ക്കങ്കമൊരുക്കുമ-
ക്കന്യകാജീവിതക്ഷേത്രം,
പാവനചിന്തതന്‍ തീര്‍ത്ഥാടനങ്ങള്‍ക്കു
പാരിജാതത്തണലായി!
പ്രത്യഹശാന്തിയും, കാന്തിയും, കൈകോര്‍ത്തു
നൃത്തം നടത്തുമാ നാട്ടില്‍
ശാലീനതയ്ക്കൊരു മുദ്രപോ, ലാ മുഗ്ധ-
ബാലികയങ്ങനെ മിന്നി!....




ചാരത്തു, ചാരത്തു, കാണാതടിവെച്ചു-
താരുണ്യമാമന്ദമെത്തി,
പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ടപ്പൂവുടലൊന്നു
കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പൊഴേയ്ക്കും,
ഞെട്ടി, ക്കുതറിയകന്നു, പരിഭവ-
പ്പെട്ടു, ലജ്ജിച്ചതുപോലെ,
ആ വനകോരകം പാതിവിടര്‍ന്നു നി-
ന്നാമോദധാമമായ് മിന്നി!
മാറത്തുതാമരമൊട്ടിട്ട യൌവന-
മായിമഹേന്ദ്രജാലം,
തല്‍ക്കലാപൂര്‍ത്തിതന്‍ വൈജയന്തിക്കൊരു
പൊല്‍ക്കസവിട്ടതുപോലെ,
ഉത്സാഹലോലയാ വത്സലബാലയൊ-
രുത്സവദായിനിയായി!




പല്ലവീതങ്ങളാം വല്ലികളോടവള്‍
സല്ലപിക്കുന്നതുകാണാം.
ചെല്ലസഖികളായ് നില്‍ക്കുന്നൊരുര്‍വ്വശി-
മുല്ലകള്‍ പൂക്കുന്നകാലം,
ഓണമാ, ണാവശ്യമില്ലവള്‍ക്കന്നൊട്ടു-
മൂണുമുറക്കവും പോലും!
നോവുതട്ടീടിലോ തോഴിമാ,ര്‍ക്കോമലാള്‍
പൂവറുത്തീടുകില്ലൊന്നും!
ബാലതന്‍ മുഗ്ധകലാസ്വാദനത്തിന്റെ
വേലിയേറ്റത്തിന്‍പുളപ്പില്‍,
സുന്ദരമക്കനിത്തോപ്പൊരു നൂതന-
നന്ദനാരാമമായ് മാറി!
അത്തൊടിതന്‍ പടിവാതിലില്‍ പൂക്കാല-
മെത്തി, മുട്ടീടുമ്പൊഴേക്കും,
ശ്രീലമഗാമം മുഴുവനും സൌരഭ-
ച്ചോലയില്‍ മുങ്ങുകയായി!




കൊച്ചരിപ്രാക്കളു, മക്കിളിവാതിലില്‍,
പച്ചക്കിളികളുമെത്തും.
കൈത്താമരത്തണ്ടില്‍ നെന്മണിയോരോന്നു
കൊത്തിക്കൊറിച്ചങ്ങിരിക്കും.
തത്തകള്‍ മുറ്റത്തു മാതളത്തൈകളില്‍
തത്തിപ്പറന്നു കളിക്കും.
പൂവുടലാളിന്‍ തുടയില്‍ തലചായ്ച്ചു,
'പോവില്ല ഞാ'നെന്ന മട്ടില്‍,
ഞാവല്‍പ്പഴവും കരണ്ടുകൊണ്ടങ്ങനെ
പൂവാലനണ്ണാനിരിക്കും
ആ മെയ്യുരുമ്മിത്തലയുയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടൊ-
രോമനപ്പേടമാന്‍ നില്‍ക്കും!




അച്ഛനൊ,ത്തേവ,മപ്പുല്‍ക്കുടിലിങ്കല-
ക്കൊച്ചുശകുന്തള മിന്നി!!....

ദ്വിതീയ വീചിക

രുമറിഞ്ഞിടാതന്നൊരു 'ദുഷ്ഷന്ത'-
നാരോമലാളിന്‍ ഗൃഹത്തിലെത്തി.
മധ്യാഹ്നത്തീവെയ്ലിലാ മംഗളാംഗനാ-
മദ്ധ്വഗന്‍ വാടിത്തളര്‍ന്നിരുന്നു.
ക്ഷീണവും തീവെയ്ലുമൊന്നിച്ചു നെറ്റിയില്‍
മാണിക്യക്കല്ലു നിരത്തിവയ്ക്കെ,
ദാഹ,മവനുടെ തൊണ്ടയ്ക്കകത്തെന്തോ
സാഹസംചെയ്യാന്‍ തുനിഞ്ഞിരുന്നു.
എങ്കിലു, മേതോ കുലീനതാദീപ്തിത-
ന്നങ്കുരരശ്മികളാ മുഖത്തില്‍,
"ആദരിച്ചീടേണമെന്നേ'-യെന്നുള്ളൊരു
വാദം സമര്‍ത്ഥിച്ചു നിന്നിരുന്നു.
ആ മുഖഭാവമതന്യര്‍ക്കുപോലു,മൊ-
രാദരാവേശകമായിരുന്നു!




സ്വച്ഛജലാര്‍ത്ഥിയായ് മുറ്റത്തണഞ്ഞൊരാ
പ്രച്ഛന്നകാമനെക്കണ്ടനേരം,
സംഭൂതമായിതവള്‍ക്കൊരു നേരിയ
സങ്കോചസംഭ്രമപാരവശ്യം.
ഏകയാണോമലാ, ളച്ഛനില്ലാതിത്ഥ്യ-
മേകുവാ,നെ,ങ്ങനെ മാറിനില്‍ക്കും?
അദ്ധ്വഗനാഗത,നര്‍ദ്ധവചോദ്ഗത-
നര്‍ത്ഥിതസ്വാഗത,നദ്ഭുതാംഗന്‍!
എങ്ങനെയെന്തിനിച്ചെയ്യണം, ചൊല്ലണം?
എങ്ങനെ കാണാത്തമട്ടുകാട്ടും?
ഏകനിമേഷം പരുങ്ങലില്‍പ്പെട്ടവ-
ളേതുമോര്‍ക്കാതെ പകച്ചുനില്‍പായ്
പിന്നത്തെ മാത്രയില്‍ സ്ത്രീസഹജോചിത-
കര്‍മ്മവൈദഗ്ദ്ധ്യത്തിന്‍ കന്ദളികള്‍
മിന്നിക്കിളര്‍ന്നിതവളുടെ ചേതനാ-
മണ്ഡലത്തിന്റെ വിശാലതയില്‍!




നാണം വിലക്കിലും പുല്ലുപായൊന്നെടു-
ത്തേണാക്ഷി തിണ്ണയില്‍ സജ്ജമാക്കി.
ആഗതനാദരപൂര്‍വകം സസ്മിതം
സ്വാഗതമോതിനാള്‍ മോഹനാംഗി.
ആകമ്രകാന്തി വഴിഞ്ഞു വിളങ്ങും തന്‍
കായ്കനിത്തോട്ടത്തിലോടിയെത്തി,
നാരകക്കൊമ്പിലെ സ്വര്‍ണ്ണഗാളത്തിലൊ-
ന്നാരാല്‍പ്പറിച്ചെടുത്താത്തവേഗം,
ഞെക്കിപ്പിഴിഞ്ഞതു നീരില്‍ക്കലര്‍ത്തി,ത്ത-
ന്നുള്‍ക്കാമ്പുപോലെ മധുരമാക്കി,
അജ്ഞാതനാകുമതിഥിതന്‍ മുന്നില്‍ വെ-
ച്ചദ്ഭുതഗാത്രിയൊതുങ്ങിനിന്നു!-




ആ മധുരാമൃതപാനീയപാനവു-
മാ മംഗളാകാരദര്‍ശനവും,
ഓതാവതല്ലാത്തൊരാനന്ദനിര്‍വൃതി
ചേതസ്സിലര്‍പ്പിച്ചിതപ്പുമാനില്‍!
തിങ്ങിത്തുളുമ്പും കൃതജ്ഞതകാരണം
ഭംഗിയിരട്ടിച്ച കണ്‍മുനയാല്‍,
തൂണിന്റെ പിന്നില്‍ മറഞ്ഞുനിന്നങ്ങനെ
നാണംകുണുങ്ങുമാ മിന്നലിനെ,
ഓമനിച്ചോമനിച്ചോമല്‍പ്പുളകത്തിന്‍-
പൂമാല ചാര്‍ത്തിച്ചൂ പുഷ്പബാണന്‍!




പൊന്നുടലാര്‍ന്നൊരാ പ്രേമഗാനത്തിന്റെ
മുന്നിലവന്‍ കണ്ട ദേവലോകം
ആയിരമായിരമജ്ഞാതസ്വപ്നങ്ങള്‍
ചായംപിടിപ്പിച്ചതായിരുന്നു!
ആയിരമായിരം സല്‍ക്കാരശാലയി-
ലാകര്‍ഷണങ്ങള്‍തന്‍ വീചികളില്‍,
നീന്തിത്തളര്‍ന്നു പരിചയിച്ചുള്ളതന്‍
സ്വാന്തമിച്ചിന്തയ്ക്കധീനമായി:
'ചൂടിന്‍ തളര്‍ച്ച സഹിക്കാ, മിക്കണ്‍മുന-
യോടു ഞാനെമ്മട്ടെതിര്‍ത്തുനില്‍ക്കും?
സാമാന്യയല്ലിവ, ളാസ്വദിച്ചെങ്കിലീ
ഗാമീണപുഷ്പത്തിന്‍ തൂമരന്തം!
തല്‍ക്കാല,മാദ്യത്തെ ദര്‍ശനംപോലുമി-
സ്സല്‍ക്കാരംകൊണ്ടു നിറംപിടിക്കേ,
ആശയ്ക്കു മാര്‍ഗ്ഗം യഥേഷ്ടമു,ണ്ടൌദാര്യ-
രാശിയായ് ഞാനുമഭിനയിക്കില്‍! ...."




ആ നിഷ്കളങ്കയാം ഗാമീണബാലയു-
മാനന്ദസ്തബ്ധയായ് നിന്നുപോയി.
എന്തെന്നറിയാത്തോരേതോ മിന്നല്‍പ്പിണ-
രന്തരംഗത്തിലുയര്‍ന്നുപൊങ്ങി,
ഓരോസിരയിലുമൊറ്റഞൊടിക്കുള്ളി-
ലോളമിളക്കിപ്പുളഞ്ഞൊഴുകി,
ഏതോ വിദൂരമാം ശൂന്യതാസിന്ധുവി-
ലാപതിക്കുമ്പോലവള്‍ക്കു തോന്നി!
സങ്കല്‍പം നിര്‍മ്മിച്ചോരാമേഖലയിലെ-
ത്തങ്കക്കതിര്‍തോറുമൂയലാടി,
ഓമലിന്‍ ചേതനയോരോരോ ഗന്ധര്‍വ്വ-
ഭൂമി പിന്നിട്ടു കടന്നുപോയി.
എല്ലാം വെളിച്ചവുമെല്ലാം സുഗന്ധവു-
മെല്ലാം പുളകവുമായിരുന്നു.
ആകല്‍പകാലം ഹാ, നീണ്ടുനീണ്ടങ്ങനെ
പോകിലാ സ്വര്‍ഗ്ഗീയസന്മുഹൂര്‍ത്തം! . . .




ഏകാന്തതയുടെ വീണയിലാമട്ടു
മൂകതകൊണ്ടവര്‍ പാട്ടുപാടി!!


തൃതീയ വീചിക

ചെണ്ടണിഞ്ഞു ചിരിച്ചു പിന്നെയും
രണ്ടുവട്ടമത്തോപ്പുകള്‍,
ഫുല്ലയൌവനാശ്ലേഷിതാംഗിയാ-
യുല്ലസിക്കയാണിന്നവള്‍,
ആ വനപുഷ്പം വാരിവീശിയ
ലാവണ്യത്തിന്‍ പരിമളം
ആനയിച്ചു വിദൂരതയില്‍നി-
ന്നായിരം ശലഭങ്ങളെ,
വന്നപോല്‍, കഷ്ടം, പിന്മടങ്ങിപ്പോ,
യൊന്നുപോലവയൊക്കെയും!
സന്തതം രാഗചിന്തയില്‍ മനം
നൊന്തുനൊന്തു വിവശയായ്,
കണ്ണുനീരില്‍ക്കഴിച്ചു നാളുകള്‍
കണ്‍മണി മാത്രമെന്തിനോ!
ആരുമാരുമറിഞ്ഞതി,ല്ലവ-
ളാരാധിക്കുമദ്ദേവനെ.
പുത്രിയെപ്പരിണീതയാക്കുവാ-
നുദ്യമിച്ചൊരത്താതനോ,
ക്ഷീണചേതനനായവസാനം
വീണടിഞ്ഞു നിരാശയില്‍! ...




സദ്രസം വീണ്ടുമാ മലനാട്ടി-
ലെത്തിയാപുഷ്പസായകന്‍;
ഉല്‍ക്കടഗീഷ്മസ്സുഖവാസ-
ദിക്കില്‍വാണുകഴിയ്ക്കുവാന്‍.
പ്രത്യഹം ഭജിച്ചിഷ്ടദൈവതം
പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മാത്രയില്‍,
വേനലില്‍ മഴയേറ്റ മുല്ലപോ-
ലാനന്ദിച്ചൂ വിലാസിനി.
രണ്ടുനാള്‍കൊണ്ടപ്പൂര്‍വ്വസൌഭഗം
ചെണ്ടണിഞ്ഞിതാ മേനിയില്‍!...




ആത്തമോദമിരുന്നിടുമവ-
നാറ്റുവക്കില്‍ വന്നന്തിയില്‍.
തെല്ലകലെത്തന്‍ കായ്കനിത്തോപ്പി-
ലുല്ലസിക്കുമാ മോഹിനി.
മണ്‍മുനകളാല്‍ സല്ലപിച്ചുകൊ-
ണ്ടങ്ങുമിങ്ങുമിരുന്നവര്‍,
സ്വപ്നമോരോന്നു കാണു, മാ രംഗം
സ്വര്‍ഗ്ഗവേദിയായ് മാറിടും!
ഉണ്ടവര്‍ക്കേറ്റമാഗഹമൊന്നു
മിണ്ടുവാന്‍ തമ്മി, ലെങ്കിലും,
ഒത്ത,തില്ലത്തൊടിക്കകത്തെന്നു-
മച്ഛനും കാണുമന്തിയില്‍!
എന്നിരിക്കിലും, മൂകസന്ദേശ-
മൊന്നുരണ്ടല്ലൊരായിരം,
കൈവിരല്‍കളാല്‍, കണ്‍മുനകളല്‍,
കൈമാറുമവര്‍ തങ്ങളില്‍,
ഓരോരോ ദിനമാവിധമൊരു
ചാരുസൌരഭധാരയില്‍
മുക്കിമുക്കിക്കഴിച്ചുകൂട്ടിനാ-
രുള്‍ക്കുതുകമോടന്നവര്‍!




കാതരേ, വെറും പാഴ്കിനാവില്‍ നിന്‍
കാലമിങ്ങനെ പോകിലോ? . . .


ചതുര്‍ത്ഥ വീചിക

"നിയേഴുനാളേക്കു ഞാനിവിടെ-
ത്തനിയെയാ, ണദ്ദേഹമെത്തിയെങ്കില്‍!
വരികയില്ലച്ഛനൊരാഴ്ചയോളം
കഴിയാ,തിതെന്തു സുവര്‍ണ്ണഘട്ടം!
ഒരുപക്ഷേ, കാര്യം മനസ്സിലായാല്‍
വരുമായിരിക്കുമാക്കോമളാംഗന്‍!
അറിയിപ്പതെങ്ങനെ?-വല്ലപാടു-
മറിയിച്ചാ,ലിന്നെന്നോടെന്തുതോന്നും?
ഒരുവാക്കു മിണ്ടുവാന്‍ പോലു, മൊന്നു
തരമായിട്ടില്ലെനിക്കിത്രനാളും.
മദനോപമാംഗനു വേണമെങ്കില്‍
മമ ജീവന്‍പോലും ഞാനേകുമല്ലോ!! ...




"പരിചിലദ്ദേഹത്തിനെന്‍ പ്രണയ-
ചരിതമിതൊട്ടുമറിഞ്ഞുകൂടേ?
മഹിയിലിന്നോളം ഞാനെത്രയെത്ര
മനുജരെ,ക്കഷ്ടം, ഹതാശരാക്കി!
അവശഞാനിന്നിസ്സഹിപ്പതെല്ലാ-
മവരുടെ ശാപങ്ങളായിരിക്കാം!
അനുപമാകാര, മല്‍പ്രാണനാള-
മനുബന്ധിപ്പിച്ചു ഭവാനൊടീ ഞാന്‍
തവ പാദദാസിയാമെന്നെയോര്‍ത്ത-
ത്തരളഹൃദയം തുടിപ്പതില്ലേ?
അവിടുന്നെന്‍ സങ്കല്‍പവിഗഹത്തെ-
യരികില്‍ച്ചേര്‍ത്താശ്ലേഷം ചെയ്വതില്ലേ?....




"മിഴിയടച്ചാല്‍ ഭവാനെന്നരികി-
ലഴകില്‍ക്കുളിച്ചു വന്നെത്തുമല്ലോ!
അവിടുത്തെ സ്വപ്നങ്ങളാകമാന-
മതുപോലെന്‍ സാന്നിധ്യസാന്ദ്രമല്ലേ?
ഒരുദിനം രാഗവിവശനായെ-
ന്നരികിലെങ്ങാന്‍ ഭവാന്‍ വന്നുചേര്‍ന്നാല്‍,
ഹൃദയാധിനാഥ, നിന്‍ മുന്നില്‍ ഞാനെന്‍
ഹൃദയം മലര്‍ക്കെത്തുറന്നുകാട്ടും.
അതിലെപ്രണയത്തിന്‍ ദര്‍ശനത്തി-
ലവിടുന്നതിശയപ്പെട്ടുപോകും.
പരിചി,'ലെന്നോമനേ'യെന്നു ചൊല്ലി-
ക്കരയുഗമങ്ങെന്റെ നേര്‍ക്കുനീട്ടും.
അവിടുത്തെക്കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, ഞാന-
സ്സുവിമലവിസ്തൃതമാര്‍ത്തടത്തില്‍
തലചായ്ച്ചു തേങ്ങിക്കരയു,മപ്പോള്‍
പല സാന്ത്വനങ്ങള്‍ ഭവാനരുളും.
അതുകേട്ടു ഞാനക്കവിള്‍ത്തടത്തില്‍
മതിമറന്നായിരമുമ്മവെയ്ക്കും!
പുരുമോദാലെന്നെത്തലോടി,യങ്ങു
പുളകംപുരട്ടുമെന്‍ പൂവല്‍മെയ്യില്‍!
'പറയുകെന്‍ വത്സലേ, നിന്നെയീ ഞാന്‍
പരിണയിക്കുന്നതു സമ്മതമോ?'
അവിടുന്നു ചോദിക്കുമെന്നോടേവ-
മതു കേട്ടു ലജ്ജയില്‍ ഞാനലിയും.
വിവരണാതീതമാം മോദവായ്പില്‍
വിറകൊണ്ടു നില്‍ക്കുമെന്‍ ചിത്തപുഷ്പം!
'ശരിതന്നെ, യച്ഛനും സമ്മതിക്കില്‍'-
പരിചില്‍ ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിയിട്ടുചൊല്ലും.
'അതിനെന്തു വൈഷമ്യ'-മെന്നു ചൊന്നെ-
ന്നധരത്തിലങ്ങൊരു മുദ്രചാര്‍ത്തും.
മൃദുകരബന്ധനത്തിങ്കല്‍നിന്നും
കുതറിപ്പിടഞ്ഞു ഞാന്‍ മാറിനില്‍ക്കും!....!




"അവിടുന്നെന്നച്ഛന്‍ മടങ്ങിവന്നാ-
ലഭിമതമൊക്കെത്തുറന്നരുളും.
അവിചാരിതാനന്ദസാഗരത്തി-
ലവശനായച്ഛന്‍ കുഴഞ്ഞുവീഴും.
അനുരാഗലോലരാം നമ്മെയച്ഛ-
നനുയോജിപ്പിച്ചന്നനുഗഹിക്കും!
തവ സഹധര്‍മ്മിണിയായി ഞാനീ-
യവനിയില്‍ത്തൃപ്തയായുല്ലസിക്കും!
ഉടലുമെന്‍ പ്രാണനും ത്വല്‍പദത്തി-
ലടിയറവച്ചുഞാനാത്തരാഗം,
തവ ഭക്തദാസിയായ് മേവി, നിത്യ-
മവിരളശാന്തി സമാസ്വദിക്കും!
അവിടുന്നു വീണ്ടും ജനിച്ചപോ,ലൊ-
രരുമപ്പൂമ്പൈതലിന്നമ്മയായ്, ഞാന്‍..."




ഒരുകാലടിയോച്ച കേട്ടു ഞെട്ടി-
ത്തരളാക്ഷിയൊന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
പടികടന്നെത്തുന്നു സാന്ധ്യദീപ്തി-
യുടലിലണിഞ്ഞുകൊണ്ടാ മദനന്‍!
അവള്‍ പിടഞ്ഞേറ്റു...മുന്നോട്ടു നീങ്ങാ-
നരുതി,തെന്തുന്മാദപാരവശ്യം!!




അതുവെറും സ്വപ്നമോ, മായയോ?-ഹാ!
മതിമറന്നോമലാള്‍ നിന്നുപോയി!!


പഞ്ചമ വീചിക

യിരം മിന്നലൊരുമിച്ചു ഹൃത്തട്ടി-
ലാളിപ്പടര്‍ന്നു കുഴങ്ങുമത്തയ്യലാള്‍,
ആഗതനായൊരതിഥിയെസ്സസ്മിതം
സ്വാഗതം ചെയ്തുവിടര്‍ന്ന മിഴികളാല്‍
തിങ്ങിത്തുളുമ്പിയൊരോമന്മുരളികാ-
സംഗീതമാ മുഗ്ദ്ധചിത്തത്തിലൊക്കെയും!....




കുന്നിന്റെ പിന്നില്‍ മറഞ്ഞുനിന്നങ്ങനെ
മന്ദഹസിച്ചു മനോജ്ഞസായന്തനം!
വെള്ളിനക്ഷത്രം കിളര്‍ന്നൂ പടിഞ്ഞാറു
ഫുല്ലാനുരാഗപ്രതീക്ഷപോലങ്ങനെ!
മന്നിലുലഞ്ഞൂര്‍ന്നുവീണുതുടങ്ങി,യാ
വിണ്ണിങ്കല്‍നിന്നുമിരുള്‍ത്തിരശ്ശീലകള്‍!
പ്രേമപ്രസന്നമാം നര്‍മ്മസല്ലാപത്തി-
ലാമഗ്നരായിക്കഴിയുകയാണവര്‍!!...




മിന്നിയില്ലന്തിത്തിരി,യന്നുമാത്രമാ
മന്ദിരത്തിങ്കല്‍!-നടുങ്ങീ വിലാസിനി.
ഇത്രയുംനേരമൊരദ്ഭുതസ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍
നൃത്തംചവിട്ടിയ ചേതനയിങ്കലോ,
പാഴ്നിഴല്‍ വീശുന്നതീ മണല്‍ക്കാടിന്റെ
മേനിയും ഹാനിയും?-സംതൃപ്തയാണവള്‍!
എങ്കിലും, നിത്യനിയമവിഭഞ്ജന-
ശങ്കയാ,ലല്‍പമധീരയായോമലാള്‍,
അന്തിവിളക്കു കൊളുത്തിഞൊടിക്കുള്ളി-
ലന്തികത്തെത്തുമാ ലാവണ്യലക്ഷ്മിയെ
മിന്നിവിടര്‍ന്ന വിശാലനേത്രങ്ങളാ-
ലുമ്മവെച്ചുംകൊണ്ടിരുന്നിതാക്കോമളന്‍!
ഉള്‍പ്പുളകാര്‍ദ്രയായ് നില്‍ക്കുമത്തന്വിക്കു
സ്വപ്നസമാനമായ്ത്തോന്നീ സമസ്തവും!




തേനിറ്റുവീഴും സ്വരത്തിലക്കാമുക-
നാനന്ദപൂര്‍വ്വം തുടര്‍ന്നു തന്‍ ഭാഷണം:
"ഇന്നച്ഛനില്ലെന്നറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണു
വന്നതിവിടെക്കടന്നു ഞാന്‍, വത്സലേ!"
"എമ്മട്ടറിഞ്ഞൂ?" - വളര്‍ന്നൊരുല്‍ക്കണ്ഠയാല്‍
മണ്‍മണിചോദിച്ചു രാഗപ്രസന്നയായ്.
'വത്സലേ, നിന്റെ വളപ്പില്‍നില്‍ക്കും വെറും
പുല്‍ക്കൊടിത്തുമ്പൊന്നനങ്ങിയാല്‍ക്കൂടിയും,
ആരുംപറയാതെതന്നെ, സുസൂക്ഷ്മമാ-
യാ നിമിഷത്തിലറിയും 'സദാശിവന്‍'.
അത്രയ്ക്കലിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞുപോയ് നിന്നിലെന്‍
ചിത്ത,മതു നീയറിവിതോ വത്സലേ?
സദ്രസം നിന്നെത്തനിച്ചിദം കാണുവാ-
നെത്രനാളായ് ഞാന്‍ കൊതിപ്പിതെന്നോമനേ!"




കോരിത്തരിക്കും മനസ്സുമായിത്ഥമ-
ക്കോമളാപാംഗിയാളോതീ മധുരമായ്:
"അങ്ങയെ ധ്യാനിച്ചു രണ്ടു സംവത്സരം
കണ്ണീരില്‍മുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞവളാണു ഞാന്‍!"
"ഞാനും കൊതിച്ചു ഭജിച്ചതാ,ണേവമീ-
യാനന്ദരംഗം സമാഗതമാകുവാന്‍!...."
എന്നാല്‍ നമുക്കിസ്സുദിനം സുഖാപ്തിതന്‍
വെന്നിക്കൊടി പറപ്പിച്ചു കഴിക്കണം!"

തന്‍ പണസ്സഞ്ചിയില്‍നിന്നും ധനപത്ര-
ഖണ്ഡത്തിലൊന്നെടുത്തുദ്വേഗപൂര്‍വ്വകം
ആരോമലിന്‍നേര്‍ക്കു സാകൂതമായ് നീട്ടി-
യാ രമ്യരൂപന്‍! - നടുങ്ങീഗുണവതി!!

"ഇപ്പോള്‍ പണത്തിനു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെനി-
ക്കിപ്പത്തുരൂപയിരിക്കട്ടെ, വത്സലേ,
മല്ലികയിന്നു തനിച്ചു കിടന്നിട-
ട്ടില്ല, പോകുന്നില്ല വീട്ടിലേക്കിന്നു ഞാന്‍!"

'മ. .ല്ലി. . ക - മല്ലിക' - ഗദ്ഗദം കാരണം
വല്ലാതെയസ്സാധു വീര്‍പ്പുമുട്ടീടിനാള്‍!
'മല്ലിക തീരെക്കിടപ്പാണൊരൊന്നര-
ക്കൊല്ലമായ്, നീയറികില്ലയോ, വത്സലേ?
സാരമില്ലീ രാത്രി നമ്മൊളൊരുമി,ച്ച-
താരുമൊരാളുമറികില്ലൊരിക്കലും!..."

തീരാത്ത കൂരിരുള്‍!-കഷ്ടമായ് വത്സലേ,
വേരറ്റുപോയി നിന്നാശകള്‍ സര്‍വ്വവും.
നീ കിതയ്ക്കുന്നുവോ?-വഞ്ചിതയായി നീ!
ലോക,മിതാണയേ ലോകം, മനസ്വിനി!...




"വത്സലേ! .. ഞാന്‍..എന്റെയാശ .."യക്കാമുകന്‍
തത്സമീപത്തേക്കടുക്കുന്നു വഞ്ചകന്‍!
അസ്സാധുഞെട്ടിവിറച്ചു-തിമിരത്തില്‍
വിശ്വമടിഞ്ഞു-തെറിപ്പു വെണ്‍താരകള്‍!
ലോകം കറങ്ങുന്നു ...ചക്രവാളങ്ങളില്‍
തീകത്തിയാളുന്നു ...മൂളുന്നു മൂങ്ങകള്‍!
മുന്നില്‍ മുഴുവന്‍ ഫണം വിടുര്‍ത്തിപ്പാഞ്ഞു
വന്നുകൂടീടുന്നു കാളസര്‍പ്പാളികള്‍!
ഞെട്ടുന്നു, ചുറ്റും മിഴിച്ചുനോക്കുന്നു ...ഹാ!
കഷ്ടമവള്‍ക്കുറയ്ക്കുന്നില്ല കാലുകള്‍!
'ദുഷ്ടന്‍!'. . വിറക്കൊണ്ടു ഗര്‍ജ്ജിച്ചു, തല്‍ക്കരം
തട്ടിമാറ്റി, ത്താഴെ മൂര്‍ച്ഛിച്ചുവീണവള്‍!...




അപ്പുഷ്പബാണന്‍ പിശാചായി പെട്ടെന്നു
സ്വപ്നങ്ങള്‍ മാഞ്ഞൂ,യഥാര്‍ത്ഥമായ്സ്സര്‍വ്വവും!
മുന്നോട്ടുനീങ്ങി, യാക്കൊച്ചുവിളക്കിലെ
പ്പൊന്നെതിര്‍നാളം കെടുത്തിപ്പൊടുന്നനെ
കൊട്ടിയടച്ചു കവാട, മിരുട്ടിലാ-
പ്പട്ടുടല്‍ കോരിയെടുത്തൂ നരാധമന്‍! ...




പ്രജ്ഞയില്ലാത്തൊരാക്കന്യകാവിഗഹം!-
പൊട്ടിത്തെറിക്കാത്തതെന്തു നീ വാനമേ?
പങ്കമേലാത്തൊരച്ചാരിത്രം!-എന്തിനു
ശങ്കിപ്പു, ലോകം വിഴുങ്ങൂ, സമുദ്രമേ!
നിസ്സഹായത്വം!-നിയമനിര്‍മ്മാണത്തില്‍
ബദ്ധമാണിപ്പോഴുമല്ലി നീ, ലോകമേ?




വാനില്‍ത്തിളങ്ങുന്ന സത്യദീപങ്ങളേ,
ഹാ, നിങ്ങളെങ്കിലും സാക്ഷ്യം വഹിക്കണേ!!...


ഷഷ്ഠ വീചിക

കുളിര്‍മതിലേഖ പൊങ്ങി, യപ്പാതിരാ-
ക്കിളി ചിലച്ചു ... ചരിച്ചു മന്ദാനിലന്‍.
മിഴി തുറന്നൂ മനോഹരി;-ജാലക-
പ്പഴുതിലൂടെത്തിയേണാങ്കരശ്മികള്‍!
വിഗളിതാംശുകയായൊരുമെത്തയില്‍
വിവശമയ്യോ കിടക്കുകയാണവള്‍.
നവമരന്ദം യഥേച്ഛം കവര്‍ന്നെടു-
ത്തെവിടയോ പോയി മത്തമധുകരം!
മലിനമായ്ത്തീര്‍ന്നി,തിന്നുതൊട്ടാരുമാ
മലരിനെപ്പറ്റി വാഴ്ത്തില്ലൊരിക്കലും!
ഇതളുതിര്‍ന്നതു വീഴണം ശൂന്യമാ
മിരുളി,ലുല്‍ക്കടനൈരാശ്യസീമയില്‍!...




അമിതരോഷവുമുഗനൈരാശ്യവു-
മലയടിച്ചുതകര്‍ന്നമനസ്സുമായ്,
അവള്‍ പിടഞ്ഞെഴുനേറ്റു;-ഹാ, കാണ്‍മതി-
ല്ലവിടെയാരെയു,മെങ്ങുപോയ് കശ്മലന്‍?
ഝടിതി ദീപം കൊളുത്തി,ത്തളര്‍ന്നത-
ന്നുടലില്‍ നോക്കിക്കരഞ്ഞിതപ്പൈങ്കിളി,
തളിരെതിര്‍പ്പിഞ്ചധരപുടങ്ങളില്‍,
കുളുര്‍കുചങ്ങളില്‍,ച്ചെഞ്ചോരമുദ്രക്കള്‍-
വിഷഭരിതനാമാ വിടവൃശ്ചികം
രുഷിതനായ്ച്ചെയ്ത ദംശനപ്പാടുകള്‍
അവ വിളംബരംചെയ്യുന്നു മൌനമാ-
യധമമാമൊരു പൈശാചികോത്സവം!
അവള്‍ വിറകൊണ്ടു!-ലോകമേ, നീയിരു-
ന്നവസരോചിതനീതി നിര്‍മ്മിക്കണേ!....




അവിടെയാ,ദ്ധനപത്രം കിടപ്പതു-
ണ്ടധമനാമവനിട്ട കാണിക്കപോല്‍.
അതുകടന്നെടുത്തായിരം ഖണ്ഡമാ-
യവള്‍ പറത്തീ പരിസരവായുവില്‍!
അവയെനോക്കിച്ചിരിച്ചു വിക്ര്6തമാ-
യമിതരോഷേണഗര്‍ജ്ജിക്കയാണവള്‍:
'പ്രണയ,മയ്യോ,പ്രണയം!-പ്രപഞ്ചമേ,
നുണപറഞ്ഞെന്നെയെത്ര വഞ്ചിച്ചു നീ?
കരുതിയില്ല ഞാനിന്നേവരേക്കുമീ-
ക്കുരുതിപൂശിയ കാമസര്‍പ്പോത്സവം!
ഇതിനുമാത്രമോ ദേഹ, മെന്നാലതില്‍
ഹൃദയമെന്തിനു ബന്ധിച്ചതീശ്വരന്‍?
എരിപൊരിക്കൊണ്ട മാംസദാഹങ്ങളേ,
നരകമാക്കുന്നു നിങ്ങളിപ്പാരിനെ!
വെറുതെനിങ്ങള്‍ വിടില്ല, വിടില്ലൊരു
ചിറകൊടിഞ്ഞ പൂമ്പാറ്റയെക്കൂടിയും!! ...




പകലിരവു ഭജിച്ചു, നിസ്വാര്‍ത്ഥതാ-
പരിധിയില്‍വെച്ചു ഞാനൊരു ദേവനെ.
ഒരു പിശാചാണതെന്നുള്ള വാസ്തവം
കരുതിയില്ല, കിനാവിലും കൂടി ഞാന്‍!
പുരുഷനല്ലവന്‍, മര്‍ത്ത്യനുമല്ലവ-
നൊരു മൃഗമ,ല്ലതിലുമധഃകൃതന്‍.
അവനെയീവിധം സ്നേഹിക്കുവാനെനി-
ക്കവസരം വെച്ച മുജ്ജന്മപാപമേ!
ഒരു തരുണിതന്‍ ജീവിതത്തിങ്കലും
പതിയരുതു നീ മേലിലൊരിക്കലും!




വരു കുഠാരമേ, നീതന്നെ വേണമി-
ദ്ധരണിയില്‍ മല്‍പ്രതികാരം നടത്തുവാന്‍.
കരിപിടിച്ചതാമാ വിടഹൃത്തിലി-
ക്കുരുതികൊണ്ടു നീ കുങ്കുമം ചാര്‍ത്തണം!
പുരുഷലോകപരാക്രമകാഹള-
ത്തിരയിളക്കുന്ന നല്‍ച്ചരിത്രങ്ങളേ,
വികൃതമിജ്ജഡം നിങ്ങള്‍ ക, ണ്ടക്ഷണം
വിഗതഗര്‍വ്വരായ് ലജ്ജിച്ചു ചൂളണം! ...
ഒരു ഫലമില്ലതുകൊണ്ടു,മെന്തു ഞാന്‍
കരുതി?- ലോകമിതുതന്നെയെപ്പൊഴും!
അവനെ നിഗഹിച്ചീടുകില്‍ത്തീര്‍ന്നുപോ..
മതിനൊടൊപ്പമവനുള്ളതൊക്കെയും!
അതുലമാമൊരു നേട്ടമാ, ണിന്നവ-
നതിനവസരം നല്‍കുകയില്ല ഞാന്‍!
മരണമെത്ര സുഖദ,മിജ്ജീവിതം
ദുരിതപൂര്‍ണ്ണ,മതാണതിദുസ്സഹം.
വിടകുലാധമാ, പൊയ്ക്കൊള്‍ക, നിര്‍ഭയം
വിടുകയാണിതാ നിന്നെയതിനു ഞാന്‍!
ഇതിലുമുഗപ്രതികാരമൊന്നുമി-
ക്ഷിതിയിലില്ല ഞാന്‍ നിന്നോടു ചെയ്യുവാന്‍!




അവനു കാമകൃതാര്‍ത്ഥതയ്ക്കേവമെ-
ന്നവശഗാത്രമിരയായിതെങ്കിലും,
അറിവു, ഞാനൊരു ഗര്‍ഭിണിയാവുകി-
ല്ലറികയുമില്ല ലോകമിതൊന്നുമേ!
പഴയമട്ടൊരു സാവിത്രിതന്നെയായ്
കഴിയുവാനില്ല വൈഷമ്യമല്‍പവും.
പ്രിയതമനെയും കിട്ടുമെനിക്കു, ഞാന്‍
സ്വയമതിനൊന്നു സമ്മതം മൂളുകില്‍.
പരമവഞ്ചനയാണതെന്നാകിലും
പരിലസിക്കാമെനിക്കിദ്ധരിത്രിയില്‍!
ക്ഷണികമാ വെറും സ്വപ്നത്തിനെന്തിനായ്
പണയമേകണമെന്‍ മനസ്സാക്ഷി ഞാന്‍?
വിഫലമാത്മാര്‍ത്ഥരാഗം, വിഷമയ-
വികൃതമാണിപ്രപഞ്ചം, ഭയങ്കരം!
ഇവിടെനിന്നിനി വീര്‍പ്പുമുട്ടാനെനി-
ക്കരുതു, ഞാനും വരുന്നു മരണമേ!
അതിവിശുദ്ധനാമെന്‍ പ്രിയതാതനൊ-
രശുഭദര്‍ശനയാവുകയില്ല ഞാന്‍!




ഇതുവിധത്തിലൊരാത്മഹത്യയ്ക്കു ഞാന്‍
മുതിരുകിലെന്നെ ലോകം പഴിച്ചിടും.
ചിലരിതു വെറും ഭീരുത മാത്രമായ്
പ്രലപനങ്ങള്‍ നടത്തും പലവിധം.
അതിനെനിക്കെന്തു?-ധീരയായ്ത്തന്നെ ഞാ-
നിത വരുന്നൂ, വരുന്നൂ, മരണമേ! .."




ഒരു കുഠാരമാ മുഗ്ദ്ധഹൃത്തിങ്കലെ-
പ്പരമരാഗം പകര്‍ത്തി ചെഞ്ചോരയില്‍!!

                                   ഒക്റ്റോബര്‍ 1943.

"http://ml.wikisource.org/wiki/%E0%B4%B5%E0%B4%A4%E0%B5%8D%E0%B4%B8%E0%B4%B2" എന്ന താളില്‍നിന്നു ശേഖരിച്ചത്