നിഴലുകള്‍
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

ഗീതിക 1

വിജയദേവതേ! മല്‍ ജീവിതത്തിലെ
വിജനതകളെപ്പുല്‍കാത്തതെന്തു നീ?

അവയെ മുടുന്നൊ രന്ധകാരങ്ങളെ-
അവനലോലുപേ, പുല്‍കാത്തതെന്തു നീ?

വ്രണിത ചിത്തത്തില്‍ വിങ്ങിത്തുളുമ്പുമെന്‍
പ്രണയഗദ്ഗദം കേള്‍ക്കാത്തതെന്തു നീ?

നിരുപമോജ്വലേ, നിന്നാഗമോത്സവം
കരുതിയെന്തും സഹിക്കാനൊരുങ്ങി ഞാണ്‍.

പരിധിയില്ലേ മനസ്സുപൊള്ളിക്കുമി,
പ്പരമഘോരപരീക്ഷയ്ക്കൊരിക്കലും?

പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കയാണെന്നെ, യെന്‍
പരിസരത്തിന്‍ ഹൃദയമില്ലായ്മകള്‍!

--അവശനാണുഞാ, നാലംബഹീനനാ-
ണെവിടെ, യെങ്ങെങ്ങൊളിച്ചിരിക്കുന്നു നീ?

ഗീതിക 2

കാലമിമ്മട്ടു കടന്നുപോകും
കാണുന്നതോരോന്നകന്നുമായും;

അത്രയ്ക്കടുത്തവര്‍ നമ്മള്‍പോലു-
മശ്രു വാര്‍ത്തങ്ങനെ വേര്‍പിരിയും,

ജീവിതം, ജീവിതം, സ്വപ്നമാത്രം!
കേവലമേതോ നിഴലുമാത്രം!

ഉല്‍ക്കടചിന്തയും കണ്ണുനീരു-
മുഗവിഷാദവും വേദനയും;-

എന്നാലവയ്ക്കിടയ്ക്കങ്ങുമിങ്ങും
മിന്നിപ്പൊലിയുന്ന പുഞ്ചിരിയും!-

ആരാരിപ്രശ്നമപഗഥിക്കും?
ആരിതിന്‍സത്യം തിരെഞ്ഞെടുക്കും?

--ഈമണല്‍ക്കാട്ടിലീമൂടല്‍മഞ്ഞില്‍
നാമെന്തിനന്യോന്യംകണ്ടുമുട്ടി? ...


ഗീതിക 3

പൂതാനുരാഗാര്‍ദ്രചിന്താശതങ്ങളാല്‍
പൂവിട്ടു പൂവിട്ടു പൂജിച്ചു നിന്നെ ഞാന്‍.

ചൊല്ലാതറിയാമെനിക്ക,പ്പരമാര്‍ത്ഥ-
മെല്ലാം ഗഹിക്കാതിരുന്നവളല്ലനീ.

നിര്‍ദ്ദയ, മെന്നിട്ടു, മെന്നെ, നിശ്ശൂന്യമാം
നിത്യനിരാശയ്ക്കടിമപ്പെടുത്തി നീ!

"എന്നോടരുതിതെ',ന്നെത്രകേണിട്ടുമെ-
ന്തൊന്നുമറിയാത്ത ഭാവം നടിച്ചു നീ.

ഹാ, കഷ്ട, മൊറ്റയ്ക്കിരുന്നുപലപ്പൊഴും
ലോകമറിയാതെപൊട്ടിക്കരഞ്ഞു ഞാന്‍

സങ്കല്‍പസായൂജ്യഭാഗ്യവുംകൂടി, വ-
ന്നെന്‍കൈയ്യില്‍നിന്നിതാ തട്ടിപ്പറിച്ചു നീ!

--എങ്കിലും നിസ്തുലനിത്യാനുഭൂതികള്‍
തങ്കക്കിനാവേ!, നിനക്കു നേരുന്നു ഞാന്‍!! ...



ഗീതിക 4

ഴകൊരുപൊന്‍പൂവുടലാര്‍ന്നു വന്നാ-
ലവളുടെപേരാകും വിളിച്ചുപോകും.

അമരപുരിതന്നിലുംകൂടിയെങ്ങു-
മതിലുപരിയായില്ലൊരോമനത്തം.

വനകുസുമം പോലതുനിന്നുവാടാ-
നനുമതിയേകീടുന്നതാരുലകില്‍?

സ്വയമുദയരശ്മിയൊന്നാടിയെത്തി-
"പ്രിയകരമേ!",യെന്നു വിളിച്ചീടുമ്പോള്‍

വിരസത കാണിച്ചുപിന്‍മാറിടുന്ന-
തൊരുവലിയസാഹസമായിരിക്കും.

ഹരിതരുചി പാണ്ഡുരമാക്കിമാറ്റാന്‍
വിരുതിയലും വഞ്ചകനാണുകാലം!

--അരുതരുത, തോര്‍ക്കാതെചൊന്നതാംഞാ-
നണയരുതാമാറ്റം നിനക്കുമാത്രം!! ...


ഗീതിക 5

നിശ്ശേഷമെന്നെ നീ വിസ്മരിച്ചീടി,ലീ
നിശ്ശബ്ദദു:ഖം പിന്നാരറിയും?

ഉണ്ടൊരാളെല്ലാമറിയുവാനെങ്കി,ലേ-
തിണ്ടലും പാതി ശമിച്ചുപോകും.

അസ്സമാശ്വാസവും നല്‍കാന്‍കനിവെന്നി-
ലപ്സരസ്സേ! നിനക്കില്ലയെന്നോ?

ദുസ്സഹംതന്നെയാണീയനുവര്‍ത്തനം
മത്സഖീ! നീയിതുകൈവെടിയൂ!

ആനന്ദിച്ചാനന്ദിച്ചൊന്നിച്ചിരിക്കേണ്ട-
താണീ മനോജ്ഞവസന്തമാസം!

മുല്ലപ്പൂപോലുള്ളീപ്പൂനിലാവിന്നു, നീ-
യില്ലെങ്കി,ലില്ലൊരുവശ്യതയും!

--പാഴി,ലതൊക്കെക്കൊതിപ്പതെന്തിന്നു ഞാന്‍
പാടേ നീയെന്നെ മറന്നുവെങ്കില്‍? ....

ഗീതിക 6

നുഭവങ്ങളേ! നിങ്ങളിനിമേ-
ലനുവദിക്കില്ലാസ്വപ്നംരചിക്കാന്‍!

മധുര ചിന്തകള്‍ ചാലിച്ച ചായം
വിധി മുഴുവനും തട്ടിക്കളഞ്ഞു.

സതതമെന്‍ മനം നോവിച്ചു മാത്രം
സഹകരിപ്പതുണ്ടിപ്പൊഴും കാലം!

വെറുതെയാണിപ്പരിഭവം-മേലില്‍
ശരി, യൊരിക്കലും ദു:ഖിച്ചിടാ ഞാന്‍!

ഹതനെനിക്കതു സാദ്ധ്യമോ?-വീണ്ടു-
മിതളുതിര്‍ന്നതാ വീഴുന്നു പൂക്കള്‍!

ഇവിടെ യെല്ലാ മിരുട്ടാണു, കഷ്ട-
മെവിടെ, നിത്യതേ! നിന്‍ രത്നദീപം?

--നിയതിയെങ്കാതില്‍ മന്ത്രിപ്പു പേര്‍ത്തും:
"നിഖില,മയ്യോ,നിഴലുകള്‍ മാത്രം!! ...."


ഗീതിക 7

ര്‍ക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും പുളകമുണ്ടാക്കുന്ന
പൂക്കാലമെന്നുവിളിക്കിലോനിന്നെ ഞാന്‍?

തുംഗാനുഭൂതിയില്‍മുക്കും മുരളികാ-
സംഗീതമെന്നുവിളിക്കിലോനിന്നെ ഞാന്‍?

മാനത്തു മൊട്ടിട്ടുനിന്നു ചിരിക്കുന്ന
മാരിവില്ലെന്നു വിളിക്കിലോനിന്നെ ഞാന്‍?-

പോരവയെല്ലാമപൂര്‍ണ്ണങ്ങളെങ്ങുനിന്‍
ചാരിമ,പാടി;ല്ലനുപമയാണു നീ!

ഇത്രയ്ക്കുലുബ്ധോ നിനക്കസ്സുഷമയി-
ലിത്തിരിപോലുമൊന്നാസ്വദിപ്പിക്കുവാന്‍?

ലോഭമില്ലായ്മയാണംബപ്രകൃതി നി-
ന്നാഭയേകുന്നതില്‍കാണിച്ചതേമാമലേ!

--ഈലുബ്ധുമൂലമവളൊടും നീടുറ്റ
കാലത്തിനോടും കൃതഘ്നയാകൊല്ലനീ!! ...


ഗീതിക 8

പോയതാണിനിവീണ്ടുമെത്താത്തവിധംവിട്ടു-
പോയതാണാരമ്യമാമുന്മാദോജ്വലരംഗം!

എന്നെന്നുമെന്‍കാല്‍ച്ചോട്ടിലമര്‍ത്തിപ്പിടിക്കാമ-
തെന്ന വിശ്വാസമ്മൂലം ഞാനഹങ്കരിച്ചല്ലോ!

വിമലേ! നീയെന്‍നേര്‍ക്കുകാട്ടിയ വിധേയത്വം
വിഗണിച്ചുഞാന്‍ വെറും ദാസ്യഭാവത്തെപ്പോലെ!

അധികാരത്താലന്നുകീഴടക്കിഞാന്‍ നിന്നെ
വിധിയോ തരം നോക്കിക്കാത്തുകാത്തിരിപ്പായി

ഇന്നിതാവിധിയുടെചവിട്ടേറ്റടിതെറ്റി
മണ്ണില്‍വീണടിഞ്ഞെന്റെജീവിതമ്പിടയ്ക്കുന്നു.

നിര്‍ജ്ജിതനാണാര്‍ക്കുമെന്നുള്ളൊരെന്നൌദ്ധത്യത്തെ
മല്‍ജീവരക്തത്തിനാല്‍ കുങ്കുമം ചാര്‍ത്തിപ്പൂ ഞാന്‍!

--കനിവിങ്കണ്ണീരിനാലിനിയെന്നപരാധം
കഴിയുംനിനക്കെങ്കില്‍കഴുകിക്കളഞ്ഞേയ്ക്കു!! ...


ഗീതിക 9

ജീവിതത്തിന്‍വനികയെപ്പുല്‍കി-
പ്പൂവണിയിച്ചോളാണു നീ.

ഗാനരൂപിണി! മോഹിനി! മമ
പ്രാണനുംപ്രാണനാണു നീ.

എന്നിട്ടീവിധമെന്തിനായ്സ്വയ-
മെന്നെവിട്ടുപിരിഞ്ഞു നീ?

ഉണ്ടെനിക്കു നീതന്നൊരാമലര്‍-
ച്ചെണ്ടുകളൊക്കെയിപ്പൊഴും.

വാടിവാടിക്കരിഞ്ഞുവെങ്കിലും
വാസന നശിച്ചെങ്കിലും,

കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടവയെല്ലാം
കാഞ്ചന നിധിപോലെ ഞാന്‍!

--പാരി,ലോമലേ, നിന്‍പ്രണയത്തിന്‍
സ്മാരകമാണപ്പൂവുകള്‍!! ...


 ഗീതിക 10

നുമതി മാത്രംതരികപോകുവാ-
നനുപമേ! വേഗമിവനു നീ!

ഹരിതകാന്തികള്‍വിതറിവീശിയ
സുരഭിലസ്വപ്നവനികയില്‍

വിരഹഭീതി വിട്ടഴകില്‍കൈകോര്‍ത്തു
വിഹരിച്ചില്ലേ നാം ചിരകാലം?

ഉലകിതില്‍സ്വര്‍ഗ്ഗംവിരചിച്ചങ്ങനെ
പുളകംകൊണ്ടില്ലേചിരകാലം?

പലപോതും നമ്മള്‍ മുഴുകിമുങ്ങീലേ
പരമനിര്‍വ്വാണലഹരിയില്‍?

ഹതവിധിമൂലമ്പിരികിലെന്തു?-നാം
കൃതകൃത്യന്മാരാണവനിയില്‍!

--അതിനാ,ലോമലേ! തടയല്ലേ, തരി-
കനുമതി പോകാനിവനു നീ!


ഗീതിക 11

മനീയതയാലൊരല്‍പനേരം
കവിതകാണിച്ചുനീയെന്റെ മുന്‍പില്‍!
ക്ഷണികമാണെങ്കിലെ ന്താനിമേഷം
പ്രണയപ്രഭാമയമായിരുന്നു.

അതിനുള്ളിലായിരം പൊന്‍കിനാക്കള്‍
കതിര്‍ വീശിവീശിത്തളിര്‍ത്തുനിന്നു.

ഉലകിനെപ്പാടേ മറക്കുമാറൊ-
രലഘുപ്രശാന്തി ഞാനുമ്മവച്ചു;

പരശതം ജന്മങ്ങള്‍ കൊണ്ടുനേടും
പരമപുണ്യം ഞാനനുഭവിച്ചു.

ചരിതാര്‍ത്ഥതവന്നൊതുങ്ങി നിന്നെന്‍
ചരണങ്ങള്‍ പുല്‍കിപ്പരിചരിച്ചു!

--അനഘനിമേഷമേ!ഹാ, നിനക്കൊ-
ന്നിനിയുമെന്‍ചാരത്തു വന്നുകൂടേ? ...



ഗീതിക 12

ണ്ണുപോല്‍ കരള്‍ക്കാമ്പും കവരാന്‍ കഴിയുന്ന
വെണ്ണിലാവെന്നോണമെന്‍ ജീവിതത്തില്‍ നീയെത്തി.

തെല്ലിടയ്ക്കുള്ളില്‍ കൊടുംതിമിരംനീങ്ങി, പ്രഭാ-
തല്ലജമൊന്നങ്ങെല്ലാംകുളിര്‍ക്കൈക്കളിയാടി.

കണ്ടുഞാന്‍ ശരിയായിട്ടാവെളിച്ചത്തില്‍, തങ്ക-
ച്ചെണ്ടിട്ടുനൃത്തംചെയ്യുമായിരമുല്‍ക്കര്‍ഷങ്ങള്‍!-

അവയത്തപ്താശ്രുക്കളിറ്റിറ്റുവീഴുംകണ്ണാ-
ലവലോകനംചെയ്കെ പ്പുളകാങ്കിതനായ് ഞാന്‍!

ലജ്ജിക്കും നവോഢയെപ്പോലെയെന്‍ നേരേനോക്കാ-
തുജ്വലാംഗിയാം ഭാഗ്യം നമ്രശീര്‍ഷമായ് നില്‍പൂ!

എന്റെകാല്‍പ്പെരുമാറ്റമെങ്ങാനും കേട്ടാല്‍പക്ഷേ
തന്റേടമറ്റാപ്പാവമങ്ങോടിക്കളഞ്ഞാലോ!

--ദൂരത്തുനിന്നുംകൊണ്ടുനിന്റെ സൌന്ദര്യംകണ്ടു
ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തിന്‍ മണിവീണ ഞാന്‍ മീട്ടിക്കൊള്ളാം!! ...


ഗീതിക 13

ലോകമേ! വെറുംഭിക്ഷുവെപ്പോ,ലെന്നെ-
"പ്പോക,പോക,' യെന്നാട്ടിയോടിച്ചു നീ!

ഒന്നുവിശ്രമിച്ചീടുവാന്‍കൂടിയും
തന്നതില്ലെനിക്കു നീ സമ്മതം.

ജീവിതത്തിന്തെരുവി, ലവശനാ-
യാവെയിലത്തലഞ്ഞുനടന്നു ഞാന്‍!

അന്തിമാരുണനായിരംരശ്മികള്‍
ചിന്തിയെന്നെത്തഴുകുന്നവേളയില്‍,

ചന്ദ്രലേഖകിളര്‍ന്നെന്റെമേനിയില്‍
ചന്ദനച്ചാറുപൂശുന്നവേളയില്‍,

നീ കുശലംതിരക്കിവരുന്നുവോ
നീതിയില്ലാത്ത നിഷ്ഠൂരലോകമേ?

--പോക,പോകെനിക്കാവശ്യമില്ല, നീ
യേകുവാന്‍ നീട്ടുമിക്കീര്‍ത്തിമുദ്രകള്‍!


ഗീതിക 14

സ്വര്‍ല്ലോകഹര്‍ഷംനുകര്‍ന്നു നാം വാണൊരാ-
നല്ലകാലം, നീ മറന്നുപോയോ, സഖീ?

രാവുമ്പകലും കളിയും ചിരിയുമായ്
മേവിയതെല്ലാം മറന്നുപോയോ, സഖീ?

ആവിര്‍ഭവിച്ചതൊട്ടത്ഭുതംതോന്നിയോ-
രാവസന്തം, നീ മറന്നുപോയോ, സഖീ?

സല്ലീലമായിരം സ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ടൊരാ-
സ്സല്ലാപരംഗം, മറന്നുപോയോ, സഖീ?

അന്നെന്നൊടായിരം പ്രേമശപഥങ്ങള്‍
ചൊന്നതെല്ലാം, നീ മറന്നുപോയോ, സഖീ?

സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്തും സുലഭമല്ലാത്തൊരാ-
സ്വപ്നോത്സവം, നീ മറന്നുപോയോ, സഖീ?

--ഇല്ല, നീമായ്ക്കിലും മായുന്ന-
ത, ല്ലാലസല്‍ച്ചിത്രമൊന്നുമൊരിക്കലും!! ...



ഗീതിക 15

മിച്ചുനിന്നെ ഞാന്‍ തിരിച്ചവേളയില്‍
വമിച്ചു ലോകമൊരസൂയ തന്‍ വിഷം.

പതിച്ചുമേല്‍ക്കുമേലുയര്‍ന്നെരിഞ്ഞിടു-
മതിന്‍ ചിതയിലെന്‍ ശിഥില ശാന്തികള്‍!

അവ തന്‍ജീര്‍ണ്ണിച്ച ശവത്തറയിന്മേ-
ലവഗണിതനായിരിക്കയാണു ഞാന്‍!

കടന്നുപോകുന്നു ദിനങ്ങളോരോന്നെന്‍
പടിക്കല്‍ക്കൂടിയൊരലസഭാവത്തില്‍.

കരുണയില്ലവയ്ക്കെനിക്കുനല്‍കുവാ-
നൊരു സമാധാനകണികയെങ്കിലും.

പലപലജോലിത്തിരക്കുകള്‍മൂലം
പരതന്ത്രന്മാരുമിവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍!

--വിഷാദമഗ്നമാം വിജനതമാത്രം
വിലാപപൂര്‍ണ്ണമാം വിവശതമാത്രം!! ....



ഗീതിക 16

ന്തതമീവിധമെന്‍ മനമോരോരോ
സന്തപ്ത ചിന്തയില്‍ നീറിനീറി,

മന്നിന്റെ നിര്‍ദ്ദയഭാവംകണ്ടെപ്പൊഴും
കണ്ണിണപേര്‍ത്തും നിറഞ്ഞൊഴുകി,

പാഴിലീ നശ്വര നാടകശാലയില്‍
ഞാനുമെന്‍ രംഗമഭിനയിപ്പൂ!

ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല കാണികളായിരം
മുന്നിലുണ്ടെന്നെത്തുറിച്ചുനോക്കാന്‍.

ഇല്ലെനിക്കൊട്ടുമഭിനയപാടവ-
മില്ലൊരുലേശവും ഗാനഭാഗ്യം

നിസ്തുലകാഞ്ചനകല്ലോലിതോജ്വല
വസ്ത്രവിഭൂഷിതഗാത്രനല്ല!

--ഇമ്മട്ടിലാണെങ്കില്‍ ഞാനെന്റെഭാഗംപി-
ന്നെങ്ങിനെയൊന്നുകഴിച്ചുകൂട്ടും?



ഗീതിക 17

നുപദം മണിനൂപുരശിഞ്ജിത-
മനുഗമിക്കുമാറാടിക്കുഴഞ്ഞിദം,

ക്ഷണികമാമൊരു നിര്‍വൃതിതന്‍ കുളിര്‍
ത്തണലിലെന്നെ ത്തലോടിയുറക്കുവാന്‍

അലസ, മേകയാ, യെങ്ങുപോകുന്നു നീ-
യലഘുസൌന്ദര്യസാരസര്‍വ്വസ്വമേ?-

പ്രണയലോലയായ് സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്തുനി-
ന്നണയുമത്ഭുതസ്വപ്നമല്ലല്ലി നീ?

അനഘമാമിപ്രപഞ്ചമതേപടി-
ക്കരഞൊടിക്കുള്ളിലെന്നിലടക്കുവാന്‍,

കഴിവെഴുമാറൊളിഞ്ഞുകിടപ്പതാ-
ക്കടമിഴിക്കോണിലേതു ശാകുന്തളം?

--ഹൃദയ പൂര്‍വ്വകം പ്രാര്‍ത്ഥിപ്പു ഞാന്‍, നിന
ക്കതുലസൌഭാഗ്യദിവ്യാനുഭൂതികള്‍!! ....


ഗീതിക 18

ചിന്തകള്‍ സൌരഭമെമ്പാടും വീശിയോ-
രന്തരീക്ഷത്തിങ്കലങ്ങുമിങ്ങും

പാടിപ്പറക്കുകെന്‍ ചിത്ത വിഹംഗമേ!
പാടിപ്പറക്കു, നീ, വീതശങ്കം!

കാര്‍മുകിലോരോന്നൊഴിഞ്ഞൊഴിഞ്ഞുജ്വല
വാര്‍മതിലേഖ കിളര്‍ന്നുപൊങ്ങി

ശാന്തി,പരിപൂര്‍ണ്ണശാന്തി, നിരഘമാം
കാന്തിപ്രസരം പരക്കെ വീശി.

പൊന്‍ ചിറകേവമൊതുക്കിയിരുന്നിനി-
സ്സന്തപിച്ചൊട്ടും നീ കേണിടേണ്ട.

പാടിപ്പറക്കുകെന്‍ ചിത്തവിഹംഗമേ!
പാടിപ്പറക്കു നീ, നിര്‍വിശങ്കം!

--നിര്‍ഗ്ഗളിച്ചീടട്ടേ, നിന്നില്‍നിന്നായിരം
നിസ്തുലരാഗത്തിന്‍ ഗാനപൂരം!! ....


ഗീതിക 19

രണമെത്തിയലങ്കരിക്കട്ടെയെന്‍
മഹിതശോഭമാം കല്ല്യാണമണ്ഡപം!

വരസമാഗമം കാത്തുകാത്തക്ഷമം
വരണമാലയുമേന്തി വാഴുന്നു ഞാന്‍.

കലിതകൌതുകം ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം
കരപുടംകോര്‍ത്തുനില്‍ക്കുമാരംഗവും;

അമിതരാഗമാര്‍ന്നന്യോന്യവിക്ഷണ-
മനുഭവിക്കുമാനന്ദശാന്തിയും,

ഉടലെടുക്കുമാറുണ്ടുപലപ്പൊഴു-
മുലകില്‍ മാമക സങ്കല്‍പവേദിയില്‍!

ഉണരുമാദരാല്‍ ഞങ്ങള്‍തന്‍ ശാശ്വത-
പ്രണയസാന്ദ്രപ്രഭാതാഗമത്തില്‍ ഞാന്‍!

--ഇരുളില്‍ നിന്നിതാമുക്തയാ, യുജ്വല
കിരണധാരയില്‍ മുങ്ങുകയായി ഞാന്‍!!

"http://ml.wikisource.org/wiki/%E0%B4%A8%E0%B4%BF%E0%B4%B4%E0%B4%B2%E0%B5%81%E0%B4%95%E0%B5%BE" എന്ന താളില്‍നിന്നു ശേഖരിച്ചത്