ബാഷ്പാഞ്ജലി - ആത്മരഹസ്യം
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

ആത്മരഹസ്യം
ആ രാവില്‍ നിന്നോടു ഞാനോതിയ രഹസ്യങ്ങ-
ളാരോടുമരുളരുതോമലെ, നീ!
താരകാകീര്‍ണ്ണമായ നീലാംബരത്തിലന്നു
ശാരദശശിലേഖ സമുല്ലസിക്കെ;
തുള്ളിയുലഞ്ഞുയര്‍ന്നു തള്ളിവരുന്ന മൃദു-
വെള്ളിവലാഹകകള്‍ നിരന്നുനില്‍ക്കെ;
നത്തര്‍നനിരതകള്‍,പുഷ്പിതലതികകള്‍
നല്‍ത്തളിര്‍കളാല്‍ നമ്മെത്തഴുകീടവെ;
ആലോലപരിമളധോരണിയിങ്കല്‍ മുങ്ങി
മാലേയാനിലന്‍ മന്ദമലഞ്ഞുപോകെ;
നാണിച്ചു നാണിച്ചെന്റെ മാറത്തു തല ചായ്ച്ചു
പ്രാണനായികേ, നീയെന്നരികില്‍ നില്‍ക്കെ;
രോമാഞ്ചമിളകും നിന്‍ഹേമാംഗകങ്ങള്‍തോറും
മാമകകരപുടം വിഹരിക്കവെ;
പുഞ്ചിരിപൊടിഞ്ഞ നിന്‍ ചെഞ്ചൊടിത്തളിരിലെന്‍
ചുംബനമിടയ്ക്കിടയ്ക്കമര്‍ന്നീടവെ;
നാമിരുവരുമൊരു നീലശിലാതലത്തില്‍
നാകനിര്‍വൃതി നേടിപ്പരിലസിക്കെ-
ആ രാവില്‍ നിന്നോടു ഞാനോതിയ രഹസ്യങ്ങ-
ളാരോടുമരുളരുതോമലെ, നീ!
ååവേദന സഹിയാത്ത രോദനം തുളുമ്പീടും
മാമകഹൃദയത്തിന്‍ ക്ഷതങ്ങള്‍ തോറും,
ആദരസമന്വിതമാരുമറിയാതൊരു
ശീതളസുഖാസവം പുരട്ടിമന്ദം,
നീയെന്നെത്തഴുകവേ ഞാനൊരുഗാനമായി
നീലാംബരത്തോളമുയര്‍ന്നു പോയി!
സങ്കല്‍പസുഖത്തിനും മീതെയായ് മിന്നും ദിവ്യ-
മംഗളസ്വപ്നമേ, നിന്നരികിലെത്താന്‍
യാതൊരുകഴിവുമില്ലാതെ, ഞാനെത്രകാല-
മാതുരഹൃദയനായുഴന്നിരുന്നു!
കൂരിരുള്‍നിറഞ്ഞൊരെന്‍ജീവിതം പൊടുന്നനെ-
ത്താരകാവൃതമായിച്ചമഞ്ഞ നേരം,
ആ വെളിച്ചത്തില്‍ നിന്നെക്കണ്ടുഞാന്‍, ദിവ്യമമൊ-
രാനന്ദരശ്മിയായെന്നരികില്‍ത്തന്നെ!
മായാത്തകാന്തി വീശും മംഗളകിരണമേ,
നീയൊരു നിഴലാണെന്നാരു ചൊല്ലി?
അല്ലില്ല വെളിച്ചമേ, നിന്നെഞാനറിഞ്ഞതി-
ല്ലല്ലലില്‍ മൂടിനില്‍ക്കുമാനന്ദമേ!
യാതൊന്നും മറയ്ക്കാതെ, നിന്നോടു സമസ്തവു-
മോതുവാന്‍ കൊതിച്ചു നിന്നരികിലെത്തി,
കണ്ണുനീര്‍ക്കണികകള്‍ വീണു നനഞ്ഞതാം നിന്‍-
പൊന്നലര്‍ക്കവിള്‍ക്കൂമ്പു തുടച്ചു,മന്ദം,
ആ രാവില്‍ നിന്നോടു ഞാനോതിയ രഹസ്യങ്ങ-
ളാരോടുമരുളരുതോമലെ, നീ!
     * * *
   എന്നാത്മരഹസ്യങ്ങളെന്തും ഞാന്‍ നിന്നോടോതും;
മന്നിനായതു കേട്ടിട്ടെന്തു കാര്യം?
ഭൂലോകമൂഢരായി നമ്മെയിന്നപരന്മാര്‍
പൂരിതപരിഹാസം കരുതിയേയ്ക്കാം.
സാരമില്ലവയൊന്നും-സന്തതം, മമ ഭാഗ്യ-
സാരസര്‍വ്വസ്വമേ, നീയുഴന്നിടേണ്ട!
മാമകഹൃദയത്തില്‍ സ്പന്ദനം നില്‍ക്കുവോളം
പ്രേമവുമതില്‍ത്തിരയടിച്ചു കൊള്ളും!
കല്‍പാന്തകാലം വന്നൂ ഭൂലോകമാകെയോരു
കര്‍ക്കശസമുദ്രമായ് മാറിയാലും,
അന്നതിന്‍മീതെയലതല്ലിയിരച്ചുവന്നു.
പൊങ്ങിടുമോരോ കൊച്ചു കുമിളപോലും,
ഇന്നു മന്മാനസത്തില്‍ത്തുള്ളിത്തുളുമ്പിനില്‍ക്കും
നിന്നോടുള്ളനുരാഗമായിരിക്കും!
രണ്ടല്ല നീയും ഞാനു,മൊന്നായിക്കഴിഞ്ഞല്ലോ!....
വിണ്ടലം നമുക്കിനി വേറെ വേണോ?
ആരെല്ലാം ചോദിച്ചാലു, മാരെല്ലാം മുഷിഞ്ഞാലും,
മാരെല്ലാം പരിഭവം കരുതിയാലും,
ആ രാവില്‍ നിന്നോടു ഞാനോതിയ രഹസ്യങ്ങ-
ളാരോടുമരുളരുതോമലെ, നീ! 19-4-1110