ശ്രീതിലകം - സാന്ത്വനം
വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംരംഭത്തില്‍ നിന്ന്

സാന്ത്വനം

ഇരുള്‍പോയി ലോകത്തിലാകമാനം
ഒരു പുതിയ ചൈതന്യം നൃത്തമാടി.
അവികലകാന്തി കലരുമോരോ
രവികിരണം മന്നിനെത്തോട്ടുണര്‍ത്തി.
മഹിയില്‍, വെറും പുല്‍ക്കൊടികള്‍പോലും
തുഹീനകണമാണിക്യമാല ചൂടി.
കൂളുര്‍കാറ്റത്തു മരത്തലപ്പില്‍
കളലളിതമര്‍മ്മരം വാരിവീശി.
കുസുമിതമാകന്ദവാടിതോറും
കുയിലിണകളോരോന്നുണര്‍ന്നുപാടി.
കമനീയമാകുമിസ്സന്മുഹൂര്‍ത്തം
കളയരുതേ നിഷ്ഫലം നിങ്ങളാരും!

അഴലിന്‍ കരിനിഴല്‍പതഞ്ഞുമാഞ്ഞി-
ട്ടഴകൊഴുകുമാനന്ദം വെള്ളവീശി.
കൊടുമിരുള്‍പ്പാറ പിളര്‍ന്നു, തങ്ക-
ത്തടിനിയതാ കണ്‍മുമ്പില്‍ കണ്ടുപോയി.
ഇനിയുമെന്‍ തോഴരേ, നിങ്ങളാരും
മനമുരുകിത്തേങ്ങിക്കരയരുതേ!
ഹൃദയം ദ്രവിപ്പിക്കും രോദനങ്ങള്‍
ഇതിലധികം തൂകുവാനില്ല നിങ്ങള്‍.
ഇനിയതുകേട്ടു സഹിച്ചിരിക്കാന്‍
ഇവനരുതൊരല്‍പവു, മെന്തുചെയ്യാം!
സകലമോരോന്നായ് പഴുത്തുവീഴും
സമയമരക്കൊമ്പിലെപ്പച്ചിലകള്‍.
പരിചയക്കാര്‍ നമ്മളാകമാനം
പലവഴിയായ്, കഷ്ടം, പിരിഞ്ഞുപോകും.
കഴിയില്ല നമ്മള്‍ക്കിങ്ങേറെനേരം
കലിതരസ,മൊത്തു കഴിഞ്ഞുകൂടാന്‍!
അനഘമാ,മ വെറുമല്‍പനേരം
തുനിയരുതേ നിങ്ങള്‍ കരഞ്ഞുതീര്‍ക്കാന്‍!
പരമാര്‍ദ്രചിത്തരേ, നിങ്ങളൊന്നെ-
ന്നരികില്‍ വരൂ, കണ്ണീര്‍ തുടച്ചിടാം ഞാന്‍!
വ്യഥയെല്ലാം ദൂരത്തകറ്റിയോരോ
കഥപറയാം, നമ്മള്‍ക്കു പാട്ടുപാടാം.
ക്ഷണികമിജ്ജീവിതം മൃത്യുവിന്നായ്
പ്രണയമയഹാസത്തില്‍ മൂടിവയ്ക്കാം.
കരയല്‍ക്കടല്‍ നീന്തിപ്പുഞ്ചിരിതന്‍
കവനരുചിതഞ്ചും കരയ്ക്കുപറ്റി,
അനുകൂലചിന്തകളൊത്തു നമ്മള്‍-
ക്കതിസുഖദവിശ്രമമാസ്വദിക്കാം!

കരിമുകിലെത്രമേല്‍ മൂടിയാലും
കനകമഴവില്ലു തെളിഞ്ഞുമിന്നും.
പൊരിയും മണല്‍ക്കാട്ടില്‍പ്പോലു,മോരോ
പരിലളിതശാദ്വലപ്പൊയ്ക കാണും.
ഇരുള്മാത്രമല്ല, വെളിച്ചവുമു-
ണ്ടരുതതിനാല്‍ തെല്ലും വിഷാദഭാവം.
ഇരുള്‍ പോയി, നേരം വെളിച്ചമായി,
നിറകതിരില്‍ വിശ്വമുണര്‍ന്നു മുങ്ങി!
കരയേണ്ടകാലം കഴിഞ്ഞു;-മേലില്‍
കലിതസുഖം നമ്മള്‍ക്കു പാട്ടുപാടാം! ...

                               -ജനുവരി 1935